I SA/Gl 1013/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. nr [...] z dnia [...] w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie oraz nie uznania zarzutu nie istnienia zobowiązania podatkowego osoby wskazanej w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 1 września 2006 r., umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na powyższą decyzję A. S. złożył skargę, wnosząc jednocześnie o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia skargi". W uzasadnieniu skargi skarżący nie przedstawił argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem jego wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jednocześnie postanawiając o nie stosowaniu egzekucji z nieruchomości do czasu rozpatrzenia zarzutów. W piśmie z dnia 5 maja 2008 r. (data nadania 9 maja 2008 r.) skarżący powtórzył zawarty w skardze wniosek o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia skargi". W obszernym uzasadnieniu pisma nie zawarł argumentacji odnoszącej się do wspomnianego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przechodząc zatem do rozpoznania złożonego w niniejszej sprawie wniosku, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżący jednoznacznie wskazał, że jego intencją jest wstrzymanie czynności egzekucyjnych. W świetle zaś powyższych uwag, wniosek taki należy uznać za niedopuszczalny, gdyż przedmiotem wstrzymania wykonania na gruncie art. 61 § 3 in fine ppsa mogą być akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. W ocenie Sądu pominięcie słowa "czynności" w tej części art. 61 § 3 ppsa było działaniem celowym ustawodawcy. Właściwym bowiem dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych jest w myśl art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – organ sprawujący nadzór nad egzekucją. I dopiero wydany w tym trybie akt może być przedmiotem badania Sądu pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania jego wykonania. Na marginesie powyższych uwag można rozważyć kwestię ewentualnej wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Należy zatem odnotować, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Wypada zatem podkreślić, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Skarga w niniejszej sprawie została złożona na decyzję, która nie podlega wykonaniu. Wynika to już z samej istoty decyzji, która jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie obliguje ona strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonana w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji.