I SA/Gl 1013/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 czerwca 2025 r. nr 2401-IEE.7191.28.2025.2.DJ UNP: 2401-25-149415 w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych. I.V. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ), w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a tej ustawy. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu z 5 czerwca 2025 r. mocą którego organ, na podstawie art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku skarżącej o uzupełnienie postanowienia organu z 11 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, odmówił uzupełnienia tego postanowienia. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Z treści art. 111 § 1b k.p.a. wynika, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia następuje w formie postanowienia. Jak z kolei stanowi § 2 cytowanego przepisu, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Przepisy te, z mocy art. 126 k.p.a., mają zastosowanie również do uzupełniania postanowień Analizując charakter postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1b k.p.a. Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to nie znajduje się w katalogu postanowień, na które służy skarga do sądu administracyjnego, wskazanym w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Po pierwsze, zgodnie z art. 141 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks nie kreuje prawa do zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia. Zatem zażalenie na to postanowienie nie przysługuje. Po drugie, postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Nie jest to zatem ani postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona (por. postanowienia NSA: z 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 818/15, z 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07, z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 631/14 oraz wyrok NSA z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2955/18; treść powoływanych orzeczeń dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ k.p.a. nie przewiduje zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia – ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Reasumując, skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako niedopuszczalną, należało zatem odrzucić. Stąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, a postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.