I SA/Gl 1020/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie NSA Anna Wiciak, Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenie zaległości podatkowej oddala skargę Działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. nr 8, poz. 60 z 1997 roku z późn. zm.) w oparciu o uprawnienia określone w art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 roku o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. nr 106, poz. 489 z 1996 roku z późn. zm. ) – Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku, nr [...], mocą której odmówiono umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, które na dzień złożenia wniosku tj. 02 kwietnia 2007 r. wynosiły łącznie [...] zł - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono w pierwszej kolejności przebieg dotychczasowego postępowania oraz ustalony stan faktyczny. W tych ramach wskazano, że pismem z dnia 2 kwietnia 2007 roku A. K złożyła do Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wniosek o umorzenie jej zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w ramach pomocy de minimis. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w sprawie, w dniu [...] roku organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] mocą której odmówił przyznania wnioskowanej ulgi podatkowej. Decyzja ta została doręczona podatnikowi w dniu 5 lipca 2007 roku. Od powyższej decyzji strona w dniu 17 lipca 2007 roku wniosła odwołanie. Strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. A. K. podniosła, że nie uwzględniono ważnego interesu podatnika, oraz nie uwzględniono w całości załączonych do wniosku dowodów, wskazujących na zły stan jej zdrowia. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania i decyzją ostateczną z dnia [...] roku, znak [...], utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Decyzja ta została doręczona stronie 2 października 2007 roku. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do powyższych zarzutów. W tych ramach przywołano treść art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ma uprawnienie do umorzenia zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę od niej. Kontynuując wywód, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego stanowią zwroty niedookreślone, wskazujące kierunkowe dyrektywy wyboru, a ich istnienie należy oceniać w każdym przypadku indywidualnie. Nie można w sposób generalny zdefiniować wskazanych wyżej pojęć oraz składających się na nie okoliczności. Na ważny interes podatnika składać się mogą takie okoliczności jak np. sytuacje nadzwyczajne, ale pojęcia tego nie można ograniczyć jedynie do tego rodzaju wypadków. Za interesem publicznym przemawia z pewnością konieczność zapewnienia wpływów w określonym czasie i terminie na rzecz budżetu Państwa. Zauważono, że ustalenie, że w danej sprawie zaistniał ważny interes podatnika lub interes publiczny przemawiający za umorzeniem zaległości i odsetek za zwłokę powoduje, że po stronie organu podatkowego powstaje uprawnienie (nie obowiązek) wydania decyzji w przedmiocie ulgi. W dalszych wywodach organ odwoławczy wskazał, że przesłanka "ważnego interesu podatnika", od wystąpienia której uzależniona jest możliwość umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i dla jego rodziny. Organ podatkowy musi mieć jednakże na uwadze i to, że między innymi "względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany". Organ odwoławczy przywołał treść art. 83 Konstytucji RP, gdzie stwierdzono: "każdy ma obowiązek przestrzegania prawa" oraz art. 84, zgodnie z którym: "każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie". W związku z powyższym, nie zawsze subiektywne postrzeganie sprawy przez stronę, jest tożsame z wyżej opisanym interesem publicznym, na straży którego stoją organy podatkowe zobligowane do m.in. egzekwowania podatków. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej w K. przedstawił sytuację finansową A. K.. Z danych zebranych w toku postępowania wynika, że strona jest osobą samotną, jej wyłącznym źródłem utrzymania jest praca w A w B. na stanowisku starszego referenta do spraw zakupów, w którym osiąga zarobki w kwocie [...] zł netto, z czego 50% wynagrodzenia potrącane jest na poczet zaległości podatkowych, nie posiada żadnego majątku , mieszka razem z dziadkami, utrzymującymi się z jednej emerytury. Dalej wskazano, że strona prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, a za lata 2005 i 2006 poniosła stratę. Wyposażenie zakładu stanowił samochód Renault Trafic, będący w leasingu. Z zebranych przez organ podatkowy informacji wynikało, że strona oprócz przedmiotowej zaległości posiadała także inne zaległości m.in. w podatku PIT – 5 oraz PIT – 4 . Z prowadzonej działalności gospodarczej w 2007 roku, strona uzyskała przychody (wg podstawy opodatkowania ): styczeń 2007 r. – [...] zł, luty 2007 r. – [...] zł, marzec 2007 r. – [...] zł. Organ podatkowy stwierdził, że uregulowanie przedmiotowej zaległości w całości wraz z odsetkami za zwłokę aktualnie wydaje się być trudne, jednakże okoliczność ta sama w sobie nie stanowiła wystarczającej podstawy do przyznania wnioskowanej ulgi. Brak środków finansowych w ilości odpowiadającej wysokości zobowiązania podatkowego nie uzasadniało trwałej rezygnacji budżetu z należnych mu środków. Za niewystarczające dla uwzględnienia wniosku podatnika uznano także problemy zdrowotne strony, bowiem podatniczka samodzielnie dbała o swoje zdrowie (prowadząc systematyczne leczenie i przyjmując środki medyczne, zmniejszające zagrożenie chorobą). Istniejące podejrzenie zagrożenia chorobą nowotworową nie jest obecnie, zdaniem organu, przeszkodą w uzyskiwaniu dochodów ze stosunku pracy jak i barierą w prowadzonej działalności gospodarczej, powodującej trwałe ograniczenie możliwości zarobkowych. Motywując odmowę umorzenia organ II instancji podkreślił, że wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych nie powinny naruszać zasady sprawiedliwości (powszechności opodatkowania) oraz równości (zobowiązanie każdego obywatela do daniny na rzecz Państwa) i muszą być traktowane jako wyjątek od zasady powszechności płacenia podatków. Wnioskowanie o udzielenie przedmiotowej ulgi poprzez umorzenie całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami jest w istocie żądaniem, aby Skarb Państwa kredytował brak staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej związany z niezrozumieniem przepisów podatkowych. Ryzyko ponoszenia ewentualnych negatywnych skutków prowadzenia działalności gospodarczej obciąża przedsiębiorcę nie może być ono przenoszone na Skarb Państwa. Wierzyciel podatkowy nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością podatkową, które ograniczone jest w zakresie i na zasadach określonych przez prawo. Ponadto, organ podatkowy stwierdził, iż w obiektywnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, pod kątem dochodowo – majątkowym nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika. Strona od lutego 2004 roku ma zajęte przez komornika wynagrodzenie w firmie A w wysokości 50% i od tego czasu z tak uzyskiwanego dochodu prowadzi gospodarstwo domowe, zaś wysokość uzyskiwanych dochodów nie pozwala stwierdzić zagrożenia jej egzystencji. Strona potrafi też wygospodarować środki na swoje leczenie i długoterminowo kredytować straty w prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy stanął również na stanowisku, że podniesiony przez podatniczkę argument dotyczący braku wpływu na prowadzenie firmy przez brata, w czasie gdy podatniczka przebywała za granicą nie może być uwzględniony. Nierzetelne wywiązywanie się z powierzonych obowiązków przez pracownika podatniczki (będącym jednocześnie członkiem jej rodziny) i narażenie jej na konsekwencje podatkowe nie może stanowić podstawy do umorzenia zaległości, bowiem to podatnik ponosi ryzyko w wyborze odpowiedniego współpracownika. Odnosząc się do wskazywanej przez stronę genezy zaistnienia przedmiotowej zaległości podatkowej organ II instancji stwierdził, że to na podatniku ciąży obowiązek rzetelnego prowadzenia swoich rozliczeń, a popełnienie błędów w tym zakresie (nawet nieświadomie) nie zwalnia z poniesienia konsekwencji. Zauważono także, iż organ rozpatrując ważny interes publiczny i ważny interes strony nie może odnieść się jedynie do sytuacji podmiotu zobowiązanego do zapłaty z pominięciem okoliczności związanych z przedmiotem sprawy i podkreślono, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. nie kwestionował, że aktualna sytuacja podatnika uniemożliwia jednorazową spłatę zadłużenia, ale (co jednocześnie podkreślił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia) okoliczność ta sama w sobie nie stanowi wystarczającej przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. K. podniosła zarzut naruszenia art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę w całości. Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, tj. brak wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz wadliwe zinterpretowanie materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. i ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest uzasadniona albowiem wbrew jej twierdzeniom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, iż istota sporu sprowadza się do oceny zagadnienia, czy w przedmiotowej sprawie organy podatkowe w sposób poprawny przeprowadziły postępowanie podatkowe wszczęte wnioskiem podatnika o umorzenie zaległości podatkowej oraz, czy odmawiając umorzenia tejże zaległości nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o przepis art. 67 a § 1pkt.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Stosownie do tego przepisu organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub części miedzy innymi zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Słuszną jest zatem teza wynikająca z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, a ponadto iż obowiązującą w polskim prawie jest zasada obowiązkowego płacenia podatków. Wyjątek od tej zasady ustawodawca przewidział w przywołanym przepisie Ordynacji podatkowej poprzez dopuszczenie możliwości ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej w wypadku zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, albo też oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zobowiązania podatkowego. Z faktu, iż decyzje podejmowane na podstawie art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej mają charakter rozstrzygnięć uznaniowych wynika, iż Sąd nie ma uprawnień do merytorycznej kontroli takich decyzji. Kontrola Sądu obejmuje zatem wyłącznie badanie prawidłowości postępowania prowadzonego przez organy podatkowe oraz badanie formalnej prawidłowości decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt: III SA/Wa 1264/05, Mon. Podatkowy 2005/12/4). Użycie przez ustawodawcę ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika", "interes publiczny" stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości, w tym również systemu ocen pozaprawnych. Granice swobodnego uznania wyznacza choćby interes publiczny, co wiąże się z koniecznością odpowiedzi na pytanie – czy w konkretnym przypadku domaganie się spełnienia obowiązku podatkowego nie będzie sprzeczne z tym interesem. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że w skardze do sądu administracyjnego strona podnosi zarzut naruszenia art. 67 a §1 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, że brak jest uzasadnionego ważnego interesu podatnika, by umorzyć jego zaległości podatkowe. Zarzut ten okazał się jednak niezasadny. W kontekście tego, co do tej pory wywiedziono, przede wszystkim należy rozstrzygnąć, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy nosi cechy kompletności pozwalającej na prawidłowe ustalenie istnienia przesłanek z art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie na prawidłowe skorzystanie z uprawnienia do stosowania uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej oraz zaniechanie poboru podatku jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym wypadki społeczne i gospodarcze muszą posiadać tę samą cechę. Za umorzeniem zaległości podatkowej oraz za zaniechaniem poboru podatku przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 735/02, Lex 129659). Jeśli podatnik powołuje się jako na przyczynę żądania umorzenia zaległości podatkowych na złą sytuacje finansową, to w procesie ustalania stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia zasadności tego żądania, konieczne jest nie tylko ustalenie sytuacji finansowej podatnika w dacie podejmowania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, ale również w okresie, w którym zaległości powstały. Analizując materiał dowodowy z tego punktu widzenia należy przyjąć, iż wbrew zarzutom skarżącego organy podatkowe rozstrzygające sprawę z obowiązku wynikającego z art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej wywiązały się w stopniu pozwalającym na uznanie skargi za bezpodstawną. Wskazać w tym miejscu należy, że jakkolwiek treść obu tych przepisów niewątpliwie wskazuje na to, że to na organach podatkowych ciąży ostatecznie obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w drodze zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego to jednak, co podkreśla się w orzecznictwie, obowiązek ten nie zwalnia strony od współudziału w postępowaniu dowodowym. Szczególnie wtedy, gdy wywodzi ona skutki prawne korzystne dla siebie. Kiedy strona występuje z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę winna wskazać okoliczności faktyczne, które poprą stawianą we wniosku tezę, iż "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" przemawia za pozytywnym rozstrzygnięciem wniosku. W rozpoznawanej sprawie wniosek podatnika o zastosowanie ulgi wynikającej z art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zawierał jeden argument. Sprowadzał się on do twierdzenia, że podatniczka nie posiada żadnego majątku, a uzyskane z pracy (a wcześniej działalności gospodarczej) dochody nie wystarczają jej nawet na skromne utrzymanie, a zatem nie ma możliwości uregulowania zobowiązań podatkowych. Wskazała też, że taka sytuacja jest wynikiem złego stanu zdrowia. Zarzuty skargi natomiast sprowadzały się więc do tezy o bezpodstawności przyjęcia przez organy podatkowe rozpoznające sprawę braku przesłanki ważnego interesu podatnika uzasadniającego zastosowanie wnioskowanej ulgi. Wbrew stanowisku skarżącej Sąd uznał, iż organy dokonały prawidłowego ustalenia jej sytuacji materialnej na podstawie zebranego przez siebie materiału dowodowego, a przyjęte w oparciu o ten materiał rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Dokonano również wnikliwej analizy przedstawionych przez stronę argumentów. Nie ulega wątpliwości, że podatniczka uzyskuje dochody ze stosunku pracy (ostatnio pracując w A ), a więc osiąga wynagrodzenie tak jak większość podatników, z którego mogą być zaspokajane należności Skarbu Państwa z tytułu zaległego podatku VAT. Dokumentacja dotycząca zdrowia podatniczki wskazuje na zagrożenie poważną chorobą, jednakże choroba ta jeszcze nie wystąpiła, a strona realizuje swoje zamierzenia życiowe tak jak wszyscy inni podatnicy (zagrożenie chorobą nie wpłynęło na zmianę jej planów). Istnieje także możliwość dochodzenia roszczeń od osoby winnej ich powstania (brata podatniczki), a zaniechanie jakiejkolwiek działalności w tym kierunku nie może jednocześnie oznaczać przerzucenia spornego ciężaru podatkowego na Skarb Państwa. Co istotne, przedmiotowe zaległości dotyczą podatku VAT, a więc kwot jedynie gromadzonych przez podatniczkę, zobowiązaną następnie do ich odprowadzenia do budżetu Państwa. Zasadnie więc, organy podatkowe działając w ramach przyznanego im uznania administracyjnego uznały brak podstaw do zastosowania wobec skarżącej ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala ocenić, że stanowisko swe w tej kwestii organ odwoławczy należycie uzasadnił, Zasadnicze argumenty, jakie organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu, w pełni potwierdzają trafność tego rozstrzygnięcia . Z ustalonej przez organy sytuacji materialnej podatnika wynika, że istotnie jest ona trudna. Do takiego wniosku organy podatkowe obu instancji w szczególności zaś organ odwoławczy doszły na podstawie wnikliwej analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca nie zarzuciła skutecznie, by ustalenia w tym zakresie były wadliwe, by pomijały jakieś fakty, bądź by materiał dowodowy zebrany w sprawie nie był kompletny. Za umorzeniem zaległości podatkowej oraz za zaniechaniem poboru podatku przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 735/02, Lex 129659). Tymczasem okoliczności powstania zadłużenia, a także nie podejmowanie starań w kierunku sukcesywnego spłacania zaległości podatkowych mimo posiadania w przeszłości znacznych środków wskazują na to, że trafny jest pogląd organów rozstrzygających sprawę o braku w rozpoznawanej sprawie ważnego interesu podatnika uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowych. Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, iż udzielenie w tych warunkach ulgi polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej byłoby sprzeczne z interesem publicznym, rozumianym jako dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, słuszność, zaufanie obywateli do organów władzy, równość itp. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej, w fazie postępowania odwoławczego, dokonał ponownej analizy stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, co znalazło wyczerpujący wyraz w uzasadnieniu decyzji, której podstawowe wywody zostały zaprezentowane przez Sąd we wstępnej części niniejszego uzasadnienia. W sposób szczegółowy odniesiono się również do argumentów strony zarówno przedstawionych we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, jak i odwołaniu. Reasumując, wskazać trzeba, że organ podatkowy w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zbadał istnienie przesłanek, określonych w art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił wnikliwą ocenę sytuacji materialnej i osobistej podatnika oraz umotywował odmowę uwzględnienia wniosku o umorzenie całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na marginesie wyjaśnić warto, że "odmowa umorzenia zaległości podatkowych (...) nie stwarza stanu res iudicata i na podstawie powołanych przepisów można żądać umorzenia zaległości podatkowej tak długo, jak długo zaległość ta istnieje" (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000 r., sygn. akt III SA 398/99, LEX nr 40399).