I SA/Gl 1020/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 17 października 2008 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] o odmowie umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że decyzja ta nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowych nie jest bowiem podstawą egzekucji tych zaległości podatkowych. Nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada również uprawnień - jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Ponadto podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy brak stanowi samoistną podstawę odmowy wstrzymania wykonania – tj. również w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.