I SA/Gl 1073/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie, którym nie uznano zarzutów wniesionych przez B. G. i odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania podatkowego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...], podatnik ów wniósł o wstrzymanie wykonania obu wspomnianych postanowień na podstawie art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy poinformował, że nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku "z uwagi na wskazany art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, przesądzający o niedopuszczalności takiego wniosku na etapie skargi". W piśmie z dnia 3 stycznia 2009 r. skarżący na wezwanie Sądu wyjaśnił, że jego "intencją było złożenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia również w trybie art. 61 § 3 ppsa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wytknąć trzeba organowi odwoławczemu, że nie zajął należytego procesowego stanowiska odnośnie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania, nie wydając stosownego postanowienia w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia skargi na postanowienie organ, który je wydał, powinien rozpoznać wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia, a nie przekazywać wniosek wraz ze skargą Sądowi. Niemniej jednak, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., takie przekazanie sprawia, że to Sąd staje się wyłącznie właściwy do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, tym bardziej iż skarżący, jak wyjaśnił w piśmie z dnia 3 stycznia 2009 r., wnosi o rozpoznanie swojego wniosku również w trybie określonym w tym przepisie. Skądinąd w świetle przywołanej regulacji nawet odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu, który może wydać postanowienie uwzględniające wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do rozpatrywanego wniosku, w pierwszej kolejności stwierdzić jednak należy, że w stosunku do zaskarżonego postanowienia nie ma możliwości wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć wszak tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04 i z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1539/03, LEX nr 203327). Wykonaniu podlegają zaś akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś te, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Nie ulega więc wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie nie może być uznane za akt tego rodzaju. Nie tylko bowiem nie nakłada ono na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, skoro dotyczy odmowy uwzględnienia zarzutów, lecz także samo zapadło w trakcie postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy, było ono aktem podjętym w postępowaniu zmierzającym do wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji z dnia [...] która nie stanowi jednak przedmiotu skargi w niniejszym postępowaniu. Podsumowując, zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów prawnych nie posiadających przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania, i to niezależnie od tego, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., których zresztą skarżący w ogóle nie wykazał w uzasadnieniu skargi. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.