I SA/Gl 1087/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 lipca 2025 r. nr 2401-IOD-1.4100.19.2025.6.IL UNP: 2401-25-194251 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 lipca 2025r. nr 2401-IOD-1.4100.19.2025.6.IL UNP: 2401-25-194251 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ) mając na uwadze wniesione przez K sp. z o.o. w G. (dalej: spółka, skarżąca) odwołanie z dnia 7 lipca 2025r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: Naczelnik) z dnia 30 maja 2025r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od dnia 1 stycznia 2018r. do 31 grudnia 2018r. w kwocie 15.835,00 zł, stwierdził, iż powyższe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 111 ze zm., dalej: o.p.) oraz art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Stan sprawy. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2025r. DIAS stwierdził, iż odwołanie spółki z dnia 7 lipca 2025r. od decyzji Naczelnika z dnia 30 maja 2025r. zostało wniesione z uchybieniem terminowi do jego wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż w dniu 30 maja 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję nr [...] określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.2018 r. do 31.12.2018 r. w kwocie 15.835,00 zł. Decyzja ta na str. 52 zawiera pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do DIAS za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Jak dalej podano, przesyłka polecona, zawierająca powyższą decyzję, została wydana spółce przez pracownika Poczty Polskiej 23 czerwca 2025 r. Powyższe wynika z dokumentu HEPO wystawionego do przesyłki nr [...] i danych widniejących na stronie Poczty Polskiej emonitoring.poczta-polska.pl. Od ww. decyzji spółka złożyła odwołanie pismem z 7 lipca 2025 r. (nadanym 7 lipca 2025 r. w Urzędzie Pocztowym G. [...]). Zdaniem organu, z danych zawartych w aktach sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika była awizowana 6 czerwca 2025 r. a powtórne awizo miało miejsce 16 czerwca 2025 r. Następnie 23 czerwca 2025 r. przesyłka została wydana R. K. - Prezesowi Zarządu Spółki. W przekonaniu DIAS, wydanie decyzji Naczelnika z 30 maja 2025 r. spółce miało miejsce po upływie 14-dniowego terminu od daty [...] awizo - wydano ją 23 czerwca 2025 r., podczas gdy termin jej wydania upływał 20 czerwca 2025 r. Jak zaznaczono, z brzmienia art. 150 § 4 o.p. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby w niniejszej sprawie bieg 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania. DIAS podkreślił, iż odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie, tj. upływu ostatniego dnia okresu. Zatem odbiór przesyłki przez spółkę dnia 23 czerwca 2025 r., wobec już dokonanego skutecznego doręczenia w trybie art. 150 o.p. nie może wywrzeć skutku prawnego mającego znaczenie dla biegu terminu do wniesienia odwołania. Skutek doręczenia nastąpił już przed dniem fizycznego wydania skarżącej korespondencji. Wyjaśniono także, iż decyzja Naczelnika nie została pozostawiona w aktach sprawy wyłącznie dlatego, że dnia 23 czerwca 2025 r., została podjęta przez spółkę w placówce pocztowej. Dalej wskazano, iż decyzja Naczelnika została doręczona 20 czerwca 2025r., zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał 4 lipca 2025 r. (liczony zgodnie z art. 12 § 1 o.p.), natomiast odwołanie zostało przez spółkę złożone 7 lipca 2025r. Oznacza to, że nie jest możliwe jego merytoryczne rozpatrzenie, a jedynie stwierdzenie uchybienia terminowi do jego wniesienia. DIAS uznał, iż stwierdzone - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. - uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, o którym mowa w powołanym powyżej art. 223 § 2 pkt 1 tej ustawy, powoduje bezskuteczność wniesienia odwołania, czego następstwem jest ostateczność ww. decyzji Naczelnika z dnia 30 maja 2025 r. Skarżąca złożyła na postanowienie DIAS skargę do tut. Sądu. Spółka zaskarżyła w całości postanowienie DIAS z dnia 30 lipca 2025r. w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok. Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 150 § 1, § 2 i § 3 o.p. przez ich błędne zastosowanie i niepozostawienia przez doręczyciela ani zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, ani powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, co skutkowało brakiem możliwości powzięcia przez skarżącą informacji o próbie doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika z 30 maja 2024r. w ustawowo przewidzianym terminie, a w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia strony możliwości działania i obrony jej praw bez jej winy, w tym pozbawienia strony prawa do odbioru korespondencji, prawa do rozpoczęcia biegu terminu na zaskarżenie decyzji w sytuacji, gdy brak zachowania przesłanek wskazanych w art. 150 § 1, § 2 i § 3 o.p. nie pozwala na zastosowanie fikcji prawnej wynikającej z treści wyżej przywołanego artykułu, tzw. fikcji doręczenia, która doprowadziła do wydania decyzji organu podatkowego bez wiedzy skarżącego, pozbawiając go możliwości zaskarżenia decyzji, b) art. 150 § 3 o.p. przez nieuprawnione przyjęcie fikcji prawnej doręczenia, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że z historii śledzenia przesyłki wynika, że przesyłka została błędnie awizowana (drugie awizo) w systemie Poczty Polskiej S.A., tj. po upływie 10 dni od wydania jej do doręczenia, c) art. 150 § 4 o.p. przez nieuprawnione przyjęcie fikcji prawnej doręczenia pisma z upływem 14 dnia od rzekomego pozostawienia [...] zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej podczas, gdy brak jest zarówno [...] , jak i drugiego awiza, co skutkowało możliwością odbioru przesyłki w dniu 23.06.2025r., jedynie dzięki informacji przekazanej przez pracownika poczty polskiej, d) art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i obiektywny zgromadzonego w sprawie materiału, skutkiem czego organ błędnie uznał, że decyzja Naczelnika została skutecznie doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 20 czerwca 2025r., wobec czego odwołanie wniesiona przez skarżącą w dniu 7 lipca 2025r., zostało złożone po terminie, e) art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż przesyłka pocztowa zawierająca decyzję Naczelnika z dnia 30 maja 2025r. została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 23 czerwca 2025r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka podniosła, iż decyzja została doręczona w dniu 23 czerwca 2025r. w Placówce Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w G. przy ul. [...] , poprzez doręczenie jej do rąk Prezesa Zarządu. Skarżąca wyjaśniła, iż została powiadomiona o przesyłce nr [...] nie poprzez podwójną awizację, a przez pracownika poczty Oddział w G. przy ul. [...] (placówka poczty znajduje się w biurowcu, w którym skarżąca ma siedzibę na poziomie 6, oddział poczty polskiej ma siedzibę na poziomie 1), w dniu 20.06.2025r. Według spółki, aby mogło dojść do zastępczego, skutecznego doręczenia decyzji, strona musi zostać powiadomiona, iż przesyłka ją zawierająca w ogóle istnieje. W niniejszej sprawie spółka dowiedziała się o istnieniu przesyłki w sposób nie wynikający z przepisów prawa w dniu 20.06.2025r. (informacją telefoniczna od pracownika poczty polskiej). Niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia DIAS, skarżąca złożyła reklamację dotyczącą braku awiz pozostawionych w skrzynce odbiorczej. Ponadto drugie systemowe awizowanie przesyłki jest błędne. Spółka podniosła, iż zgodnie z historią śledzenia przesyłki, pierwsze awizo zostało wystawione w systemie 06.06.2025r., drugie po upływie 10 dni. Tymczasem, zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 o.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 o.p. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Wskazano, iż zgodnie z art. 150 § 2 o.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia [...] zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 o.p.). Zatem, aby doszło do skutecznego doręczenia korespondencji w trybie zastępczym, muszą zostać spełnione ustawowe warunki określone w art. 150 § 2 i § 3 o.p. Wymogi te mają charakter gwarancyjny wobec adresata pisma i nie mogą zostać pominięte przez operatora pocztowego. Podkreślono, iż dowodem doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki - dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W skardze zarzucono, iż żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona, gdyż skarżąca nie otrzymał awiz, a informacja o przesyłce została jej powierzona przez pracownika poczty polskiej. Według skarżącej, powołane daty awiz są hipotetyczne, a historia śledzenia przesyłki nie może być podstawą do uznania, iż "papierowe awizo" zostało w ogóle sporządzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem organu, z materiału dowodowego wynika, iż dnia 6 czerwca 2025 r. podjęta została próba doręczenia przedmiotowej przesyłki. Z uwagi na to, że adresata nie zastano pozostawiono pierwsze awizo. Potwierdzenie tej okoliczności wynika z następujących dokumentów: - dokumentu EPO, tj. elektronicznego potwierdzenia odbioru przekazanego na skrzynkę doręczeń nadawcy wystawionego przez Pocztę Polską (dokument ten stanowi potwierdzenie doręczenia przesyłki poprzez usługę e-Doręczenia); - wydruku ze strony Poczty Polskiej emonitoring.poczta-polska.pl; - pisma Poczty Polskiej z 22 sierpnia 2025 r. stanowiącego odpowiedź na reklamację złożoną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. do Poczty Polskiej w zakresie nieprawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. Organ w konsekwencji nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, iż daty awiz są hipotetyczne. DIAS zaznaczył, iż ustalenie daty [...] awiza nastąpiło na podstawie kilku źródeł, w tym EPO urzędowego dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie DIAS z dnia 30 lipca 2025r. w przedmiocie stwierdzenia uchylenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja Naczelnika z dnia 30 maja 2025r. została skutecznie doręczona stronie skarżącej w trybie art. 150 o.p. ze skutkiem z dniem 20 czerwca 2025r. Zdaniem DIAS decyzja Naczelnika z dnia 30 maja 2025r. została skutecznie doręczona spółce zgodnie z art. 150 o.p. ze skutkiem z dniem 20 czerwca 2025r., natomiast odbiór w/w decyzji przez skarżącą w dniu 23 czerwca 2025r. stanowił wyłącznie czynność organizacyjno-techniczną. Odmiennego zdania jest spółka, według której decyzja została jej skutecznie doręczone w dniu 23 czerwca 2025r., gdyż warunki do przyjęcia fikcji doręczenia z art. 150 o.p. nie zostały spełnione. Skarga jest zasadna, skuteczne okazały się zarzuty naruszenia art. 150 § 1, § 2 i § 4 o.p. Podnieść przyjdzie, iż według art. 144 § 1a o.p. organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Art. 144 § 1b o.p. stanowi natomiast, iż w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez: 1) operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W realiach rozpoznanej sprawy przesyłka została doręczone w trybie, o którym mowa w art. 144 § 1b pkt 1 o.p. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 3, dalej: u.d.e.) publiczna usługa hybrydowa to usługa pocztowa, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 366 ze zm., dalej: Prawo pocztowe), świadczona przez operatora wyznaczonego, jeżeli nadawcą przesyłki listowej jest podmiot publiczny. Art. 46 u.d.e. regulujący procedurę przekształcenia dokumentu elektronicznego w przesyłkę listową w ramach świadczenia publicznej usługi hybrydowej stanowi, iż organ wyznaczony, świadcząc publiczną usługę hybrydową, przekształca dokument elektroniczny nadany przez podmiot publiczny z adresu do doręczeń elektronicznych w przesyłkę listową w celu doręczenia korespondencji do adresata. Przekształcenie odbywa się w sposób zautomatyzowany, zapewniający ochronę tajemnicy pocztowej na każdym etapie realizacji usługi. Z powyższych regulacji wynika, iż doręczenie przesyłki w trybie art. 144 § 1b pkt 1 o.p. nie zmienia ustawowych wymogów w zakresie uznania skuteczności doręczenia na zasadzie art. 150 o.p. W myśl art. 150 § 1 o.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia [...] zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Przepis art. 150 o.p. umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym ustawą terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Przewidziany w art. 150 zastępczy sposób doręczenia może być wykorzystany wyłącznie w razie niemożności bezpośredniego doręczenia pisma adresatowi w sposób określony w art. 148 o.p., ani też pośredniego doręczenia pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma – sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy (art. 149 o.p.). Nie może być uznane za doręczone w trybie art. 150 o.p. pismo, w którym błędnie wpisano adres odbiorcy albo gdy z treści potwierdzenia odbioru nie wynika: przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 148 § 1 i art. 149 o.p.; czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2; czy upłynął 14-dniowy okres przechowywania przesyłki. W niniejszej sprawy organ twierdzi, iż decyzja Naczelnika z dnia 30 maja 2025r. została skutecznie doręczona spółce w trybie art. 150 o.p. ze skutkiem z dniem 20 czerwca 2025r. Sąd zauważa, iż w aktach sprawy znajdują się: - dokument EPO, tj. elektronicznego potwierdzenia odbioru przekazanego na skrzynkę doręczeń nadawcy wystawionego przez Pocztę Polską; - wydruk ze strony Poczty Polskiej emonitoring.poczta-polska.pl; - pismo Poczty Polskiej z 22 sierpnia 2025 r. stanowiącego odpowiedź na reklamację złożoną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. do Poczty Polskiej w zakresie nieprawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. W tym miejscu zauważyć należy, iż regulacja prawna techniczno-procesowej czynności doręczenia w postępowaniu podatkowym charakteryzuje się wysokim stopniem formalizmu. W przepisach rozdziału 5 działu IV Ordynacji podatkowej unormowano szczegółowo, co podlega doręczeniu, kto doręcza pisma i komu, w jakim miejscu i w jaki sposób. Przepis art. 150 o.p. ustanawia fikcję prawną doręczenia pisma. Do skutecznego doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 150 o.p może dojść tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie opisane tam przesłanki. Dla uznania, że pismo (decyzja) zostało skutecznie doręczone stronie w trybie art. 150 o.p., konieczne jest wykazanie przez organ podatkowy, że operator pocztowy, pracownik organu podatkowego lub inna osoba upoważniona do dokonania doręczenia, zawiadomiła adresata o nadejściu pisma, poprzez umieszczenie w odpowiednim miejscu i czasie stosownej treści zawiadomienia. Informacja o umieszczeniu zawiadomienia w miejscu, o którym mowa w art. 150 § 2 o.p., powinna zostać ujawniona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Z reguły wszystkie te okoliczności wynikają z dowodu doręczenia decyzji (potwierdzenia odbioru). Konieczne jest w szczególności wykazanie, iż adresat został poinformowany o miejscu, w którym można odebrać przesyłkę. W orzecznictwie sądowym konsekwentnie uznaje się, iż samo stwierdzenie awizowania bez wykazania informacji, o których mowa w art. 150 o.p. uniemożliwia fikcję doręczenia. Jest powszechnie przyjęty pogląd, iż nie można uznać doręczenia za skuteczne w sytuacji, gdy nie wiadomo, czy doręczyciel powiadomił adresata o nadejściu pisma i miejscu gdzie może je odebrać. Dokonując w okolicznościach niniejszej sprawy, analizy warunków koniecznych do przyjęcia doręczenia w trybie art. 150 o.p zauważyć przyjdzie, iż jak wynika z pisma Poczty Polskiej z dnia 22 sierpnia 2025r. skierowanego do [...] Urzędu Skarbowego w G., przesyłka po próbie doręczenia w dniu 6 czerwca 2025r. została zaawizowana do odbioru w placówce oddawczej dla adresata. Natomiast zawiadomienie powtórne zostało wystawione w dniu 16 czerwca 2025r. Po czym przesyłka została wydana w dniu 23 czerwca 2025r. osobie uprawnionej – R. K.. Mając na uwadze powyższe informacje stwierdzić należy, iż 14 dniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 o.p. upłynął od daty [...] awizo z dniem 20 czerwca 2025r. Pozostaje jednak zagadnienie czy zostały spełnione pozostałe warunki do zaistnienia skutku, o którym mowa w art. 150 § 4 o.p. Ponownie należy wskazać, iż sama informacja o awizowaniu bez wykazania wszystkich warunków niezbędnych do uznania fikcji doręczenia, nie wystarczy do uznania, iż doszło do doręczenia w trybie art. 150 o.p. Taka konstatacja wynika z wyroku WSA w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2023r. sygn. akt I SA/Sz 40/23 oraz z wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2014r. sygn. akt II GSK 2689/14. Choć orzeczenia te zapadły na gruncie art. 45 i 44 Kodeksu postepowania administracyjnego, to z uwagi na niemal tożsame brzmienie art. 150 o.p., tezy wspomnianych wyroków należy odnieść do rozpoznanej sprawy. Sąd jeszcze raz podkreśla, że okoliczności dotyczące sposobu w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać nie mogą budzić wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do zwróconej przesyłki, bowiem to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Jednak w rozpoznanej sprawie nie dokonano zwrotu przesyłki, w rezultacie brak również zwrotnego poświadczenia odbioru z uwidocznionymi, niezbędnymi do stwierdzenia doręczenia zastępczego, informacjami. W takim przypadku, wszelkie niezbędne wymogi, o których mowa w art. 150 o.p. winny zostać wykazane za pomocą innych dowodów. Sąd stwierdza, iż z akt sprawy nie wynika czy adresat został zawiadomiony o tym gdzie i w jakim terminie można odebrać awizowaną przesyłkę. Próżno powyższej informacji szukać w dokumencie EPO oraz na wydruk ze strony Poczty Polskiej emonitoring.poczta-polska.pl, czy też w piśmie Poczty Polskiej z 22 sierpnia 2025 r. Skarżący podnosi w skardze, iż nie otrzymał on awiza, a o przesyłce dowiedział się od pracownika Poczty Polskiej w dniu 20 czerwca 2025r. Sąd zauważa, że fakt dwukrotnego awizowania przesyłki w dniu 6 czerwca 2025 roku oraz w dniu 16 czerwca 2025r. został potwierdzony w piśmie Poczty Polskiej z dnia 22 sierpnia 2025 r. w sprawie nieuwzględnienia reklamacji doręczenia przesyłki. Jednak jak zauważono powyżej, odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania czy doręczyciel powiadomił adresata o miejscu gdzie można pismo odebrać, jest niewystarczające do uznania fikcji doręczenia. Sąd stwierdza, iż organ nie wykazał, iż doręczyciel powiadomił skarżącą o miejscu gdzie można odebrać pismo. Powyższa informacja nie wynika z analizowanego pisma Poczty Polskiej. Informacja taka nie została również uwidoczniona w dokumencie EPO. Tymczasem informacja o tym czy doręczyciel powiadomił adresata o miejscu gdzie może odebrać pismo jest niezbędna do uznania, iż doszło do doręczenia w trybie art. 150 o.p. Ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu EPO wynika, iż w dniu 23 czerwca 2025r. Prezes skarżącej odebrał przesyłkę osobiście w Placówce Poczty przy ul. [...] w G.. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż organ nie dokonał właściwej weryfikacji okoliczności czy skarżąca została poinformowana o miejscu, w którym można odebrać przesyłkę. W rezultacie organ przedwcześnie uznał, iż decyzja z dnia 30 maja 2025r. została skutecznie doręczona spółce zgodnie z art. 150 o.p. z dniem 20 czerwca 2025r. W ponownym postępowaniu organ zbada w szczególności, czy skarżąca została poinformowana o miejscu, w którym można odebrać przesyłkę zgodnie z obowiązującymi wyżej przywołanymi przepisami, wyjaśniając czy w/w informacja została uwidoczniona na pozostawionym awizo. Wobec wyżej stwierdzonego wadliwego przeprowadzenia postępowania, zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Sąd orzekł w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie DIAS. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł. obejmującą uiszczony wpis sądowy.