II GSK 2689/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie NSA Ludmiła Jajkiewicz Maria Myślińska (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2047/14 w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2047/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: [...] w dniu 8 marca 2014 r. złożyli wniosek o dofinansowanie projektu "[...]". Pismem z dnia 9 maja 2014 r. zaadresowanym do Spółki w następujący sposób: "nie dotyczy 477 nie dotyczy, [...]" Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) poinformowała, że wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny. Na kopercie wyrazy (dwukrotnie użyte) zostały skreślone. Widnieją one natomiast na zwrotnym poświadczeniu odbioru tego pisma. Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. wnioskodawca wniósł protest na powyższe rozstrzygnięcie. Pismem z dnia 3 lipca 2014 r. (poprawnie zaadresowanym), które skarżący otrzymał dnia [...] lipca 2014 r. PARP poinformowała Spółkę o tym, że protest – stosownie do treści art. 30 b) ust. 11 ustawy z dnia 06.12.2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.); dalej u.z.p.p.r. – nie podlega rozpatrzeniu, gdyż został wniesiony po terminie. W motywach wskazano, że pismo PARP z dnia [...] maja 2014 r. było dwukrotnie awizowane (14 i 22 maja 2014 r.) i w dniu 29 maja 2014 r. zostało zwrócone do placówki pocztowej w [...]; tak więc doręczenie nastąpiło zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1529). Z racji tego, iż doręczenie nastąpiło po upływie terminu na jego odebranie (tj. 29 maja 2014 r.), to termin na złożenie protestu upłynął w dniu 12 czerwca 2014 r., a zatem protest został wniesiony po terminie. W skardze z dnia 1 sierpnia 2014 r. – powołując się na treść art. 30 c u.z.p.p.r. w zw. z art. 50 § 2 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – zarzucono naruszenie art. 30 a ust. 3, 30 b ust. 4, 30 b ust. 9 pkt 2 u.z.p.p.r. – przytaczając treść tych uregulowań. W uzasadnieniu wskazano, iż pismo z dnia [...] maja 2014 r., którego autorem był PARP, z racji błędnego adresu nigdy nie dotarło do skarżącego. W wyniku podjętej telefonicznie interwencji Skarżący w dniu 5 czerwca 2014 r. otrzymał informację o negatywnej ocenie wniosku, a także o prawie złożenia protestu. Został on złożony w dniu 18 czerwca 2014 r. – za pośrednictwem Poczty Polskiej, a więc z zachowaniem 14 dniowego terminu. Odpowiedzią było pismo z dnia 3 lipca 2014 r., które nie zawierało informacji, że zgodnie z art. 30 b ust. 9 pkt 2 u.z.p.p.r. przysługuje skarżącemu prawo wniesienia skargi do WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że w przepisach art. 30 c – 30 d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30 c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30 e ustawy). Zgodnie art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. WSA podniósł, że jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy - ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych - nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Według Sądu I instancji strategiczna ocena projektu opiera się na swobodnej ocenie, ale nie dowolnej, gdyż jej granice wyznaczają zasady: równego dostępu i przejrzystości reguł oceny. Wynik takiej oceny powinno zawierać uzasadnienie, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu, np. o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza wskazanych wyżej reguł. W ocenie Sądu I instancji z załączonej do akt sprawy koperty wynika, że przesyłka zawierająca pismo z dnia [...] maja 2014 r. była nieprawidłowo adresowana. W tym kontekście WSA stwierdził, iż na terenie działania poczty [...] nie ma miejscowości "nie dotyczy, 477, nie dotyczy", w których wyrazy "nie dotyczy" skreślono. Trudno zatem uznać, że przesyłkę prawidłowo awizowano bowiem nie wiadomo pod jakim adresem owe awizo pozostawiono. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że poświadczenie odbioru tego pisma ma pełny zapis "nie dotyczy, 477, nie dotyczy", co – w zakresie skuteczności doręczenia te wątpliwości powiększa. Trudno uznać, że taka rozbieżność w adresie – jak chce organ – jest zgodne z normami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1529). W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że skutek prawny – w zakresie doręczenia kolejnej, prawidłowo adresowanej przesyłki – nastąpił w dniu 5 czerwca 2014 r. i od tej czynności należy liczyć bieg terminu do złożenia protestu. Jeżeli został on nadany w dniu 18 czerwca 2014 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej, to został złożony w terminie i wymaga merytorycznego rozpatrzenia. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie zaskarżyła powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ewentualnie w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenia prawa materialnego kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające PARP informacji o tym dlaczego stan faktyczny sprawy został przez PARP ustalony w sposób nieprawidłowy, jakie przepisy naruszył PARP pozostawiając protest bez rozpatrzenia oraz dlaczego w sposób nieprawidłowy zostały przez PARP wyciągnięte konsekwencje prawne w stanie faktycznym sprawy, 2) art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 37 u.z.p.p.r. i § 37 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, poprzez ich niezastosowanie w sprawie; 3) art. 30 b ust. 11 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30 b ust. 4 u.z.p.p.r. i art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 37 u.z.p.p.r. i § 37 oraz § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, poprzez niezastosowanie go w sprawie. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zawarł lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie pozbawiające PARP informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Przede wszystkim Sąd nie wskazał dlaczego odmówił doniosłości prawnej dwukrotnemu awizowaniu przesyłki przez operatora publicznego Pocztę Polską S.A. oraz dlaczego uznał, iż informacja o wynikach oceny projektu nie została doręczona w dniu 28 maja 2014 r. W konsekwencji nie wiadomo dlaczego Sąd przyjął, iż protest przez stronę przeciwną został wniesiony w terminie wskazanym w art. 30 b ust. 4 u.z.p.p.r. Z uzasadnienia wyroku nie wynika również dlaczego Sąd uznał, że przesyłka listowa została nieprawidłowo awizowana oraz dlaczego adres zamieszczony na przesyłce listowej był niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego. Według strony wnoszącej skargę kasacyjna sposób zaadresowania przesyłki był zgodny przy tym z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z § 17 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia wynika bowiem, że na przesyłce powinny być umieszczone informacje identyfikujące w sposób jednoznaczny adresata oraz adres (zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - jest to oznaczenie miejsca doręczenia przesyłki pocztowej) z właściwymi kodami pocztowymi. Wszystkie powyższe informacje były zamieszczone na przesyłce listowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ona nieuzasadniona, bowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Dokonując kontroli niniejszej sprawy w ramach wyznaczonych granicami skargi kasacyjnej, należy na wstępie zauważyć, że ma ona charakter szczególny, bowiem rozpoznawana jest w trybie i na zasadach określonych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który to akt prawny wprowadza specyficzny i różniący się od tradycyjnego modelu postępowania, zarówno na etapie związanym z oceną projektów i przyznawaniem dofinansowania, jak również postępowania sądowoadministracyjnego, w ramach którego kontrolowana jest prawidłowość ocen wniosków o przyznanie środków na wsparcie danego projektu. Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 i 30i pkt 2 u.z.p.p.r. – sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą lub bez przekazania w wypadku wyczerpania alokacji na realizację działania. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wprowadzając w art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże nie do przyjęcia jest stanowisko, że postępowanie w zakresie ubiegania się oraz udzielenie dofinansowania, z racji wyłączenia stosowania k.p.a., a zatem i gwarancji zapewnianych stronom postępowania administracyjnego, upoważnia do pełnej dowolności stosowanych reguł. Instytucja zarządzająca jako organ władzy publicznej, działający na podstawie i w granicach prawa, powinna procedować z poszanowaniem art. 2 Konstytucji RP w myśl którego Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 169/12). W ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - dopuścić należy możliwość posługiwania w postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2471/13; wyrok WSA z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2592/11). W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ prawidłowo pozostawił bez rozpatrzenia protest spółki uznając, iż został on wniesiony po terminie. Według autora skargi kasacyjnej doręczenie pisma z dnia [...] maja 2014 r. informującego spółkę, iż jej wniosek o dofinansowanie projektu nie uzyskał pozytywnej oceny, nastąpiło zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1529). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska strony wnoszącej skargę kasacyjną. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można bowiem przyjąć, że powyższa przesyłka była prawidłowo awizowana, a konsekwencji nie można było jej uznać za doręczoną. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłka zawierająca pismo z dnia [...] maja 2014 r. nie została przez skarżącą odebrana. Natomiast była dwukrotnie awizowane w dniu 14 maja 2014 r. i 22 maja 2014 r. i nie została podjęta w terminie. Nie jest to jednak wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, ustalenie wystarczające do przyjęcia prawidłowości doręczenia. Zgodnie z § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego - przesyłki rejestrowane doręcza się zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Stosowanie zaś do § 34 ust. 1 tego rozporządzenia - jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 powyższej ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. W myśl § 37 ust. 1 cyt. rozporządzenia przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni. Zatem jak wynika z powyższych przepisów - dla uznania, że doszło do doręczenia spółce pisma informującego, iż jej wniosek o dofinansowanie projektu nie uzyskał pozytywnej oceny, nie było wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Okoliczności dotyczące sposobu w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać nie mogą budzić wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, bowiem to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Dokumentacja zgromadzona w aktach niniejszej sprawy nie pozwala jednak na taką konstatację. Z załączonej do akt sprawy koperty mającej zwierać pismo z dnia [...] maja 2014 r. oraz z potwierdzenia odbioru nie wynika, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Natomiast odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia. Uwzględniając powyższe, a w szczególności treść wspomnianego już wyżej potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej pismo z dnia [...] maja 2014 r. - należy stwierdzić, że organ nie mógł uznać, że pismo to została skutecznie doręczone skarżącej. W tej sytuacji skoro nie można uznać, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącej informacji, że jej wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny, to w konsekwencji przyjąć też należy, że nie rozpoczął biec termin do wniesienia protestu. Wobec tego nie można się również zgodzić się z Sądem I instancji, że skutek prawny – w zakresie doręczenia kolejnej, prawidłowo adresowanej przesyłki – nastąpił w dniu 5 czerwca 2014 r. i od tej czynności należy liczyć bieg terminu do złożenia protestu. Nie można również podzielić stanowiska Sądu I instancji, że przesyłka zawierająca pismo z dnia [...] maja 2014 r. była nieprawidłowo adresowana. Adres znajdujący się na kopercie zawierającej ww. pismo jest prawidłowy i zgodny z tym zawartym we wniosku o dofinansowanie projektu. To natomiast, że w adresie widnieje zapis "nie dotyczy" w miejscu "ulicy" oraz "nr lokalu" - nie mogło mieć znaczenia. Jak wynika bowiem z treści pkt II ppkt 7 wniosku o dofinansowanie (Dane wnioskodawcy) w rubryce "ulica" oraz "Nr lokalu" widnieje zapis "nie dotyczy" . Oznacza to tyle, że w miejscowości w której ma siedzibę spółka nie ma ulic. Adresem siedziby spółki w tej miejscowości jest nr budynku wraz z dodaniem nazwy miejscowości z odpowiednim kodem pocztowym. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną także wtedy, kiedy orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W świetle orzecznictwa orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, jeżeli nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, rozstrzygnięcie nie uległoby zmianie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04, opubl. w: ONSAiWSA 2005/5/101, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 369/11). Zatem, jeżeli rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd I instancji jest prawidłowe, ale błędnie uzasadnione, skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Tym bardziej podlega ona oddaleniu, gdy rozstrzygnięcie jest trafne, a tylko jeden fragment uzasadnienia zawiera błędny pogląd Sądu I instancji, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów nie mogły być uznane za zasadne zarzuty podniesione w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji może naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08, LEX nr 555594). W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Żadna z opisanych sytuacji nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. Ponadto należy podnieść, że powołany art. 3 § 1 p.p.s.a. określający formy działania administracji publicznej kontrolowane przez sąd administracyjny, składa się z ośmiu punktów. Zarzut ten nie został dokładnie określony, ponieważ nie zawiera wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który zdaniem autora skargi kasacyjnej został naruszony. Tak postawiony zarzut uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę powyższe wywody poczynione przez Naczelny Sąd Administracyjny i podejmie odpowiednie działania mające na celu zbadanie, czy w sprawie zaistniały podstawy do uznania za doręczoną przesyłkę zawierającą pismo z dnia 9 maja 2014 r. W zależności od wyniku takiego ustalenia organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej uwagi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.