I SA/Gl 1115/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Mendecka, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. Z. M. z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą był płatnikiem składek, o których mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) i podlegał obowiązkom określonym w treści art. 46 i 47 powyżej ustawy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. Inspektorat w T. po stwierdzeniu niewywiązania się przez Z. M. z obowiązków przewidzianych w art. 46 i 47 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. tytuły wykonawcze (o numerach wymienionych w treści postanowienia organu egzekucyjnego), dotyczące należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za wskazane w tytułach wykonawczych okresy w latach 2002-2005. W dniu 4 lipca 2008 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. wpłynęły zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia postępowania administracyjnego. Zobowiązany zarzucił, iż wydane tytuły wykonawcze wymienione w zawiadomieniu o zajęciu w pozycjach od 1 do 94 nie spełniały wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "ustawą egzekucyjną" oraz podniósł zarzut wykonania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi obejmującymi należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za miesiące od sierpnia do listopada 2004 r., styczeń 2005 r., od marca do maja 2005 r. oraz za czerwiec 2006 r., należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2006 r., miesiące od stycznia do lipca 2003 oraz za miesiące od lipca do listopada 2004 r., a także przedawnienie w całości zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należnych za lata 2001 i 2002, jako powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r. W związku ze złożonymi zarzutami zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i jego wstrzymanie do czasu rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu zobowiązany wskazał, iż zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt. 2 ustawy egzekucyjnej, każdy tytuł wykonawczy winien zawierać wskazanie osoby zobowiązanego wg zasad określonych we wzorze tytułu wykonawczego określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541). Tymczasem w części A tytułów wykonawczych nie podano drugiego imienia zobowiązanego, imion ojca i matki oraz daty urodzenia. W jego ocenie taki brak skutkować powinien nieprzystąpieniem przez organ egzekucyjny do prowadzenia egzekucji oraz zwrotem tytułu wykonawczego wierzycielowi. Zobowiązany powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt II Sa/Wa 1931/06. Nadto - uzasadniając zarzut zapłaty składek - załączył do zarzutów dowody ich zapłaty i wskazał, iż ze względu na ich zapłatę przed wszczęciem egzekucji odsetki podane w tytułach wykonawczych zostały obliczone nieprawidłowo, albowiem naliczono je na dzień wystawienia tytułów wykonawczych, podczas gdy zapłata należności nastąpiła nawet kilka lat wcześniej. Należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od grudnia 2002 r. do lipca 2003 r. oraz od grudnia 2003 do listopada 2004 r. zostały zapłacone przez zobowiązanego. Zobowiązany nadmienił, że dokładnie wskazał, z jakiego tytułu dokonuje zapłaty. Mimo tego wierzyciel bezpodstawnie wystawił tytuły wykonawcze. Uzasadniając zarzut przedawnienia zobowiązany wskazał, iż do przedawnienia zobowiązań powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r. mają zastosowanie przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu sprzed nowelizacji, to jest sprzed dnia 1 stycznia 2003 r. W jego ocenie należności te przedawniają się z upływem 5 lat. Tym samym w dniu wszczęcia egzekucji należności powstałe przed dniem 1 stycznia 2003 r. były przedawnione. Przepisy znowelizowane z dniem 1 stycznia 2003 r. mają, zdaniem zobowiązanego, zastosowanie jedynie do zobowiązań powstałych po dniu 1 stycznia 2003 r. Jest to zgodne z zasadą niedziałania prawa wstecz. Przedawnienie nadto winno zostać wzięte pod uwagę przez organ egzekucyjny z urzędu, nie zaś na zarzut zobowiązanego. 2. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. Inspektorat w T., postanowieniem z dnia [...] wydanym w trybie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej wskazał, iż wpłaty dokonane przez zobowiązanego zostały zaewidencjonowane wg jego dyspozycji. Zobowiązany w przypadku dokonania wpłat po terminie powinien we własnym zakresie obliczać wysokość odsetek i opłacać je bez dodatkowego wezwania. W przypadku braku dyspozycji zobowiązanego, uiszczane kwoty zaliczane są proporcjonalnie na poczet zaległości oraz odsetek, zgodnie z treścią art. 49 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczenia składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 78, poz. 465). W szczególności: wpłata na FUZ z dnia 30 grudnia 2004 r. w kwocie [...] zł zadysponowana przez zobowiązanego jako wpłata typu M za okres 12/2004 została zaliczona na pokrycie należności za miesiąc grudzień 2004 r. zgodnie z dyspozycją oraz proporcjonalnie na poczet odsetek i najstarszych zaległości. W sposób analogiczny rozliczono pozostałe wpłaty. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia wierzyciel wskazał, iż nowelizacją ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wprowadzono 10–letni termin przedawnienia, który nie dotyczy jedynie tych należności, które wygasły przed dniem wejścia w życie noweli, to jest z dniem 1 stycznia 2003 r. Zgodnie z zasadą legalizmu, do składek nieprzedawnionych w dniu wejścia w życie nowelizacji mają zastosowanie przepisy wskazujące nowy, 10–letni termin przedawnienia. Tak więc zaległości Z. M. nie uległy przedawnieniu. 3. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznał zarzuty zobowiązanego za bezzasadne, wskazując, iż zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej przedmiotem zarzutów może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zgodnie z treścią art. 34 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] uznał zarzuty zobowiązanego za bezzasadne. Stanowisko wierzyciela ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego, co stanowi o konieczności uznania za bezzasadne złożonych zarzutów również przez organ egzekucyjny. 4. Na powyższe postanowienie Z. M. wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt. 2, art. 29 § 1 i 2 oraz art. 33 punkt 10 ustawy egzekucyjnej oraz podtrzymując zarzut spełnienia części obowiązków objętych tytułami wykonawczymi oraz zarzut przedawnienia należności powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r. i wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i jego wstrzymanie do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko, iż tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów określonych w art. 26 i art. 27 § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej, ponieważ nie zawierają drugiego imienia zobowiązanego, imion jego ojca i matki oraz daty urodzenia zobowiązanego, co uzasadnia w ocenie zobowiązanego konieczność umorzenia postępowania. Zobowiązany podtrzymał również zarzut wykonania niektórych obowiązków. W dalszej części uzasadnienia zobowiązany wskazał, iż postanowienie wierzyciela nieuwzględniające zarzutów zobowiązanego jest niezgodne z prawem oraz ze stanem faktycznym. Twierdzenia wierzyciela nie są poparte żadnymi dokumentami, w szczególności decyzjami o wysokości zaległości lub o sposobie zaliczenia wpłat. Zobowiązany nie miał żadnej wiedzy o niezgodnych, w jego ocenie, z prawem zaliczeniach jego wpłat, zatem wierzyciel działa poza wszelką kontrolą. Wierzyciel nie odniósł się nadto do pozostałych dowodów zapłaty składek. Zobowiązany wskazał, iż organ egzekucyjny jest związany postanowieniem wierzyciela w zakresie zarzutów opartych na podstawie art. 33 punkt 1 – 5 ustawy egzekucyjnej, nie jest natomiast związany stanowiskiem wierzyciela w sprawach opartych na pozostałych podstawach wymienionych w art. 33 ustawy egzekucyjnej, w związku z czym winien był rozpatrzyć w szczególności zarzut wadliwości tytułów wykonawczych, tymczasem nie odniósł się on w ogóle do zarzutu niespełnienia przez wszystkie tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 w zw. z art. 26 ustawy egzekucyjnej. W tej sytuacji zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. 5. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż w sposób zgodny z dyspozycją art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny uzyskał stanowisko wierzyciela w zakresie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów. Wprawdzie Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. potraktował zarzut niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 ustawy egzekucyjnej dość lakonicznie, jednakże ten fakt nie może mieć wpływu na prawidłowość oceny kwestii zarzutów na postępowanie egzekucyjny, dokonanej zarówno przez wierzyciela, jak i przez organ egzekucyjny. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do przedawnienia roszczeń wierzyciela, a wierzyciel w sposób zgodny z treścią art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 2008 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.) dokonał rozliczenia wpłat dokonanych przez zobowiązanego po terminie płatności, proporcjonalnie na zaległość i odsetki za zwlokę. W ocenie organu odwoławczego sposób rozliczenia zaległości składkowych został klarownie wyjaśniony w uzasadnieniu postanowienia wierzyciela z dnia [...]. Natomiast brak w tytule wykonawczym danych zobowiązanego dotyczących drugiego imienia, imion ojca i matki oraz jego daty urodzenia nie dyskwalifikuje tytułów wykonawczych w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ wszystkie dane, o których mowa w art. 27 § 1 pkt. 1 ustawy egzekucyjnej winny być zawarte w tytule wykonawczym, o ile te dane są w posiadaniu wierzyciel. Tytuły wykonawcze wystawione przez wierzyciela w niniejszym postępowaniu zawierają niezbędne dane warunkujące wszczęcie postępowania egzekucyjnego. 6. W skardze na postanowienie organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 26, art. 27 § 1 pkt. 2, art. 29. § 1 i 2 oraz art. 33 punkt 10 i art. 34 § 1, § 3 i § 4 ustawy egzekucyjnej poprzez ich niezastosowanie i wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, uchylenie lub stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] oraz zasądzenie od organu administracyjnego na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając swoje zarzuty skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż doręczone mu tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów zawartych w art. 27 § 1 pkt.2 ustawy egzekucyjnej oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541), ponieważ nie zawierają drugiego imienia zobowiązanego, imion jego ojca i matki oraz daty urodzenia zobowiązanego, co uzasadnia w ocenie zobowiązanego konieczność zwrotu przedmiotowych tytułów przez organ egzekucyjny wierzycielowi. Skarżący powołał się przy tym ponownie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1931/06. Wskazał, że mimo nie odniesienia się przez wierzyciela co do zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne z uwagi na wiążący charakter stanowiska wierzyciela. Skarżący wskazał, iż w przypadku braku stanowiska wierzyciela co do jednego z zarzutów (określonego w art. 3 pkt.10) organ egzekucyjny powinien wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania przez wierzyciela postanowienia w tym zakresie. Skarżący podniósł, iż rozważeniu powinna podlegać kwestia, czy organ egzekucyjny może wydać postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, jeżeli wierzyciel zajmie stanowisko tylko wobec niektórych zarzutów, inne zaś pominie milczenie. Nadto skarżący wskazał, iż organ egzekucyjny w sposób bezwzględnie obowiązujący jest związany wzorem, jakiemu ma odpowiadać tytuł wykonawczy, nie ma natomiast kompetencji do oceniania tego wzoru ani do przyjęcia, ze wystarczy tytuł wykonawczy wystawiony tylko częściowo według wzoru. W ocenie skarżącego wywody organu odwoławczego, zmierzające do merytorycznej oceny zarzutów częściowego spełnienia obowiązku oraz przedawnienia są nieuprawnione i zbędne w związku z zakazem merytorycznej kontroli wadliwego tytułu wykonawczego. Zatem powyższe stanowisko organu odwoławczego nie powinno być przedmiotem rozstrzygnięć Sądu, a badaniu przez Sąd powinna podlegać jedynie prawidłowość wystawionych tytułów wykonawczych. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślając, iż elementy, których brak w tytułach wykonawczych wskazuje skarżący nie są niezbędne do wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Bezwzględnie tytuł wykonawczy powinien zawierać jedynie imię i nazwisko lub firmę zobowiązanego oraz adres zobowiązanego, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy, o ile takie informacje są w posiadaniu wierzyciela. Bezzasadnym jest zatem żądanie skarżącego umorzenia postępowania egzekucyjnego . W konkluzji organ wniósł o oddalenie skargi. 8. Stanowisko swoje skarżący podtrzymał w piśmie z dnia 7 kwietnia 2009 r., w którym wskazał, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wpłacił na FUZ kwotę [...] zł, która zgodnie z dyspozycją powinna zostać zaliczona na cały 2004 rok. Wierzyciel jednak w taki sposób jej nie rozliczył, domagając się zapłaty składek zdrowotnych za miesiące od lipca do listopada 2004 r. Wpłata ta nie mogła zostać zaliczona w ten sposób, ponieważ za poprzednie okresy wpłaty zostały przez skarżącego dokonane, zatem nie istniały żadne zaległości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zarzuty skarżącego sprowadzają się de facto do zarzutu naruszenia przez organy egzekucyjne przepisu art. 27 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, w związku z treścią rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący w toku postępowania egzekucyjnego, jak i w skardze podnosił, iż wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy jest wadliwy, z uwagi na niezamieszczenie w jego treści informacji dotyczących drugiego imienia skarżącego, imion ojca i matki oraz daty urodzenia. Konieczną dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy była więc kwestia oceny, jakie składniki tytułu wykonawczego są elementami niezbędnymi. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, jedynie prawidłowy tytuł wykonawczy jest niezbędnym elementem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Jeżeli nie spełnia on ustawowych wymogów, organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu nie przystąpić do egzekucji, zwracając jednocześnie tytuł wierzycielowi. Jak wynika z akt postępowania w wystawionych przeciwko skarżącemu tytułach egzekucyjnych wierzyciel podał imię i nazwisko zobowiązanego oraz nazwę (firmę) pod jaką prowadzi on działalność gospodarczą, nie zawarł natomiast informacji dotyczących drugiego imienia skarżącego, imion jego ojca i matki oraz daty urodzenia skarżącego. Zgodnie z art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, elementami tytułu wykonawczego, których brak powoduje konieczność zwrotu tytułu wierzycielowi, są elementy wyczerpująco wymienione w treści art. 27 § 1 i 2, a w szczególności wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, oraz – o ile te informacje są w posiadaniu wierzyciela – określenie pracodawcy zobowiązanego i jego adresu. Z analizy akt wynika, iż wszystkie te dane były zawarte w każdym z doręczonych skarżącemu tytułów wykonawczych, a ponadto tytuły wykonawcze zawierały również pozostałe wymagane elementy. Inne informacje, w szczególności wskazane w cytowanym rozporządzeniu imiona rodziców zobowiązanego czy data urodzenia, służą jedynie, w razie jakichkolwiek wątpliwości, umożliwieniu prawidłowego zidentyfikowania zobowiązanego. Ich brak zatem nie może stanowić o wadliwości tytułu wykonawczego i powodować obowiązek zwrotu przedmiotowego tytułu wierzycielowi, o ile tytuł zawiera informacje zawarte w art. 29 (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 680/06 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1317/06). Pogląd zaprezentowany w powołanym przez skarżącego wyroku WSA w Warszawie jest wadliwy i skład orzekający w niniejszej sprawie zupełnie go nie podziela, z powodów wywiedzionych wyżej. Organy egzekucyjne w sposób prawidłowy orzekły zatem o niewadliwości tytułów wykonawczych doręczonych skarżącemu. Wprawdzie uzasadnienie postanowienia organu egzekucyjnego nie zawiera wywodów w powyższym zakresie i dopiero w postanowieniu organu nadzoru w pełni odniesiono się do argumentów zobowiązanego, dotyczących poprawności formalnej tytułów wykonawczych, ale powyższa wadliwość – jakkolwiek naganna – mogła zostać sanowana postanowieniem wydanym w wyniku rozpoznania zażalenia. Organ rozpoznający środek odwoławczy w postępowaniu administracyjnym dokonuje bowiem ponownego rozpoznania sprawy w całości i nie może uchylić zaskarżonego aktu celem przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia, jeśli nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części (art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K. p. a. i art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zatem organ rozpoznający zażalenie jest uprawniony do poszerzenia podstawy prawnej i argumentacji rozstrzygnięcia, bez potrzeby jego uchylania, co zresztą pozostaje w zgodzie z zasadą szybkości postępowania. W tym stanie rzeczy również Sąd nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, zważywszy, że tylko istotne naruszenie przepisów procesowych może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu nie mógł się również ostać zarzut naruszenia przez organ art. 34 § 1, § 3 – 4 ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie, uzasadniony pytaniem skarżącego o właściwy sposób zachowania się organu egzekucyjnego w sytuacji, gdy wierzyciel nie ustosunkowuje się do niektórych zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów. Zgodnie z postanowieniem wierzyciela, który w sposób obszerny odniósł się jedynie do części zarzutów skarżącego, uznał on zarzuty złożone w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne. Zatem uznać należy, iż zajął on w ich sprawie stanowisko, nie uwzględniając ich. Brak bowiem uzasadnienia nieuwzględnienia zarzutu, dodatkowo w sytuacji, w której stanowisko wierzyciela nie jest wiążące dla organu egzekucyjnego nie powoduje wadliwości takiego postanowienia i umożliwia rozpatrzenie zarzutów przez organ egzekucyjny, bez konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zatem brak szczegółowego uzasadnienia nieuwzględnienia przez wierzyciela zarzutu wadliwości tytułów wykonawczych nie miał wpływu na prawidłowość wydania postanowienia przez organy egzekucyjne. Wskazać należy, iż organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela. Zajmowanie stanowiska w sprawie istnienia i zasadności obowiązku poddanego egzekucji byłoby sprzeczne z zakazem wynikającym z art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej. Wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie pozbawia wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie dyrektora izby skarbowej, również w niniejszej sprawie z uwagi na brak związania sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi (tak Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wr 517/04, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych 2006/6/169/128 ). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przy zastosowaniu kryterium jej zgodności z prawem. Zgodnie z treścią postanowienia wierzyciela, wpłaty dokonywane przez skarżącego były zaliczane proporcjonalnie na poczet zaległości oraz odsetek, zgodnie z treścią art. 49 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczenia składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r., nr 78, poz. 465). W tej sytuacji Sąd nie stwierdził naruszenia obowiązujących przepisów przez wierzyciela, co powoduje konieczność uznania dokonanych przez wierzyciela zarachowań wpłaconych kwot za uzasadnione i prawidłowe. Raz jeszcze trzeba podkreślić, że organ egzekucyjny nie ma uprawnień do weryfikowania lub samodzielnego ustalania poprzenoście określenia kwot objętych tytułem wykonawczym i wiąże go w tym zakresie stanowisko wierzyciela. Sąd nie znalazł też podstaw do uznania zasadności twierdzenia zobowiązanego, że część zaległości z tytułu nieziszczonych składek uległa przedawnieniu. W pełni bowiem należy podzielić stanowisko zaprezentowane w stanowisku wierzyciela i w zaskarżonym postanowieniu, że do należności nieprzedawnionych w dacie wejścia w życie znowelizowanych przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych tj. w dniu 1 stycznia 2003 r., ma zastosowanie 10-letni termin przedawnienia dochodzenia tych należności. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.