I SA/Gl 1135/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzenia odwołań wniesionych przez pana A. P. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł i z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie [...] zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również SKO) uchyliło w całości te decyzje i ustaliło panu A. P. (dalej podatnik) wysokość podatku od nieruchomości za 2007 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że grunt o łącznej powierzchni [...] ha składający się z działek o nr [...],[...],[...],[...] położony w Z. przy ul. W. i P. stanowiący własność Miasta Z. oddany został przez właściciela w dzierżawę podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A. Grunt oddany został w posiadanie dzierżawcy z przeznaczeniem na cele rekreacyjne oraz hodowlę i amatorski połów ryb (umowa z dnia [...] r.). Na podstawie umowy z dnia [...] r. zmienionej późniejszymi aneksami podatnik dzierżawił od Miasta Z. grunt stanowiący działkę [...] o powierzchni [...] m2. Dzierżawiony przez podatnika grunt sklasyfikowany został w ewidencji gruntów w następujący sposób: – powierzchnia [...] ha jako grunty orne oznaczone symbolem [...] (działka [...]), – powierzchnia [...] m2 jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oznaczone symbolem [...] (działki [...] i [...]), – powierzchnia [...] jako tereny różne oznaczone symbolem [...] (działka [...]). Przedstawiony wyżej sposób zakwalifikowania gruntów w okresie od 2008 do 2011 r. nie uległ zmianie. W toku oględzin tego gruntu stwierdzono, że teren ten, w tym użytek rolny [...], nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a obszar działek porośnięty jest krzewami i drzewami. Podatnik był również właścicielem nieruchomości znajdujących się na obszarze Miasta Z., a oznaczonych jako działki gruntu o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Grunty te zostały nabyte od Miasta Z. w drodze umowy sprzedaży oraz nieodpłatnego przeniesienia prawa własności budynków zawartej w dniu [...] r. Grunt stanowiący działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 przez cały rok podatkowy znajdował się w posiadaniu podatnika, a sposób jego zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków nie uległ zmianie. Następnie w formie tabeli organ odwoławczy wskazał numery działek, tytuł prawny, położenie, powierzchnię i ich klasyfikację, a w kolejnej rodzaj użytku, klasyfikację i powierzchnię wymieniając grunty zabudowane i zurbanizowane ([...] m2) oraz grunty pod wodami ([...] m2). Organ odwoławczy wskazał, że w wykazie nieruchomości złożonym w 2007 r. dotyczącym działek [...],[...],[...],[...],[...] podatnik zgłosił do opodatkowania podatkiem od nieruchomości [...] + [...] m2 grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, grunty pod wodami o powierzchni [...] m2, a także budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł. Organ odwoławczy wymienił skarżone odwołaniem decyzje, a następnie zauważył, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. od przedmiotów położonych na obszarze Miasta Z. tworzą przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz.613 ze zm.), dalej ustawa podatkowa, oraz uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Z. na 2011 r. natomiast w odniesieniu do podatku rolnego podstawę prawną stanowić będzie ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969). Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy podatkowej oraz art. 336 k.c. stwierdzając, że podatnik jako dzierżawca gruntu stanowiącego własność Gminy Z., czerpie swój tytuł prawny do dysponowania nieruchomością z umowy zawartej z właścicielem, jest niewątpliwie podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatnikiem podatku rolnego wchodzących w obręb dzierżawionej nieruchomości. Wyjaśnił, że z przywołanej regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że sposób zakwalifikowania danych gruntów w ewidencji gruntów i budynków ma istotne znaczenie dla ich opodatkowania, a w szczególności do ustalenia podatku jakim zostaną objęte. Zauważył, że z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) – dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku. Organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji przyjął dane dotyczące powierzchni oraz klasyfikacji gruntu prawidłowo ujmując prawnopodatkowe konsekwencje stanu rzeczy wynikającego z ewidencji. Organ odwoławczy wskazał na ustawową definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz dokonał wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej powołując przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie, a następnie ocenił "prawidłowość opodatkowania przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w osobnych decyzjach" stwierdzając, że wydanie w niniejszej sprawie dwóch odrębnych decyzji pierwszoinstancyjnych doprowadziło do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostaje równocześnie więcej niż jedna decyzja skierowana do tej samej osoby, dotycząca tego samego okresu opodatkowania i ustalająca zobowiązanie podatkowe z tytułu tego samego podatku. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za konieczne uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnych i orzeczenie, co do istoty poprzez ustalenie podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w jednej decyzji na 2007 r., przyjmując do podstawy opodatkowania grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2 i podatek w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy zauważył, że w przypadku gruntów dzierżawionych podatnik w chwili objęcia tych gruntów w posiadanie posiadał świadomość ich stanu i liczył się z koniecznością przeniesienia znacznych nakładów na dzierżawione nieruchomości, aby doprowadzić je do stanu umożliwiającego zakładane przez niego wykorzystanie. Zdaniem organu odwoławczego "klarownym jest, że podatnik obejmował w posiadanie nieruchomości stanowiące własność Miasta Z. z zamiarem wykorzystania ich do prowadzenia działalności gospodarczej i według jego oceny były one zdatne do tego celu". Organ odwoławczy dostrzegł, że opodatkowane grunty sąsiadują z nieruchomością stanowiącą własność podatnika, na której znajduje się lokal pod nazwą [...], zaś utrzymanie porządku i estetycznego wyglądu dzierżawionych gruntów nie pozostaje bez związku z prowadzoną przez podatnika na przyległej nieruchomości działalnością gospodarczą, nawet jeżeli obecnie grunt nie jest bezpośrednio wykorzystywany jako teren rekreacyjno-wypoczynkowy (nie zainstalowano urządzeń rozrywkowych, obiektów małej architektury, jak np. ławki). Według SKO podatnik jako przedsiębiorca powinien był liczyć się z tym, że w związku z dzierżawą wspomnianych gruntów zobowiązany będzie uiszczać podatek od nieruchomości liczony według stawek przewidzianych dla gruntów związanych prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył, że powołana przez podatnika opinia biegłego z dnia [...] r. w swych wnioskach zawiera stwierdzenie, że "przy odpowiednich nakładach realizowanych w długim czasie i wykonaniu specjalistycznych ekspertyz wykluczających ewentualne skażenie terenu może on stać się ciekawym obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym". Podatnik definiował, że sporna nieruchomość docelowo służyć ma rekreacji i wypoczynkowi. Działania te wpisują się w profil rodzaju aktywności gospodarczej prowadzonej w sąsiedztwie spornych terenów przez podatnika i są z nią powiązane. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na mocy decyzji z dnia [...] r. [...] stwierdzono nieważność wydanego przez organ pierwszej instancji nakazu płatniczego z dnia [...] r. i obecnie decyzja ta nieistnieje, zaś organ pierwszoinstancyjny miał otwartą drogę do ponownego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego poprzez wydanie nowej decyzji podatkowej. Z kolei decyzją z dnia [...] r. [...] Kolegium stwierdziło nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w Z. przy ul. M. [...] za 2007 r. Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie jej istotę stanowi ustalenie w jednej decyzji podatkowej wysokości zobowiązania podatkowego. Stwierdził, że skoro podatek od nieruchomości w ocenie podatnika został błędnie wyliczony w odniesieniu do choćby jednego przedmiotu opodatkowania (np. działki, gruntu), to tym samym nieprawidłowa jest kwota zobowiązania podatkowego wskazana w decyzji. W konsekwencji stawiając w wątpliwość prawidłowość wyliczenia podatku od nieruchomości z tytułu tylko 1 działki w istocie podatnik zaskarża decyzję w całości. SKO w K. wyraziło pogląd, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji dotyczących ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, bada całość sprawy, a nie ogranicza się tylko do kontroli prawidłowości opodatkowania tylko tej części przedmiotów objętych decyzją, która została wskazana przez skarżącego w odwołaniu. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący pan A. P. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i b (Ordynacji podatkowej) poprzez: – wydanie decyzji reformatoryjnej na podstawie materiału dowodowego dotyczącego innych działek i innych postępowań bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które ustaliłoby w sposób prawidłowy rzeczywisty stan faktyczny, – powyższy sposób postępowania doprowadził do naruszenia art. 234 Ordynacji podatkowej zakazującego orzekanie na niekorzyść strony i w sytuacji, gdy podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia wymagało przeprowadzenia postępowania w znacznej części, – pominięcie przy orzekaniu zachowania przez cały czas faktycznie rolnego charakteru działek [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2 (staw) i faktu jakiegokolwiek wykorzystania przez skarżącego w działalności gospodarczej tej powierzchni. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że skarżona decyzja nie orzeka o istocie sprawy, gdyż po prostu dodaje kwoty podatku określonego przez organ podatkowy pierwszej instancji w dwóch decyzjach i jego zdaniem nie ma żadnego waloru reformatoryjnego. Wskazał, że organ odwoławczy do materiału dowodowego zaliczył dowody dotyczące działek, które zostały wydzierżawione w 2008 r. i w żadnej mierze nie mogły dotyczyć nawet w sposób analogiczny działek w przedmiotowej sprawie. Podkreślił, że działki dzierżawione mają inną klasyfikację niż sporne w istocie działki w tej sprawie. Wyjaśnił, że działki sporne to dwie działki stanowiące grunt pod wodami – staw. Opinia, o której mowa w skarżonej decyzji, nie dotyczy tych działek, które w istocie są stawem i nie mogą być uznane za tereny rekreacyjne. Protokół z oględzin również dotyczy innych niż sporne działek. Skarżący dodał, że sporny teren został ogrodzony dla zapewnienia bezpieczeństwa odwiedzających teren [...] i nie jest związany z działalnością gospodarczą, nigdy nie był wykorzystywany w celach rekreacyjnych i stanowi zalewisko terenu, w którym kiedyś była cegielnia. Zdaniem skarżącego sporne działki sklasyfikowane jako grunty pod wodami podlegają podatkowi rolnemu i faktycznie nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą tj. [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zaskarżona decyzja (w pkt 2) organu odwoławczego dotyczyła wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r. zaś z treści jej uzasadnienia wynika, że chodzi o wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. przy zastosowaniu uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta Z. na 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. Z 2010 r. Nr 271, poz. 4568). Stosowano więc stawki podatku obowiązujące w 2011 r. przy czym do akt sprawy podatkowej nie dołączono stosownej uchwały regulującej wysokość stawek przedmiotowego podatku. Już z tego powodu wobec oczywistej sprzeczności decyzji z jej uzasadnieniem i braku możliwości weryfikacji przez Sąd tej sprzeczności, zaskarżoną decyzję należało uchylić wobec naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Narusza bowiem przepis art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej sytuacja, w której rozstrzygnięcie pozostaje w konflikcie z uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Ponadto Sąd stwierdza, że akta administracyjne sprawy są szczątkowe i niepełne skoro brak w nich nie tylko stosownej uchwały Rady Miejskiej co do stawek podatkowych obowiązujących w 2007 r. lecz również decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. stwierdzającej nieważność nakazu płatniczego za 2007 r. wydanego w stosunku do podatnika, w którym określono łączne zobowiązanie pieniężne, jak i samego nakazu płatniczego za ten rok z dnia [...] r. W aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów związanych z przedmiotowym opodatkowaniem złożonych przez podatnika czy też opinii, na którą powołuje się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Akta zawierają jedynie kserokopie umowy dzierżawy z dnia [...] r. z aneksami z lat [...]-[...], postanowienie w sprawie wszczęcia postępowania i decyzję SKO stwierdzającą nieważność decyzji pierwsoinstancyjnej dotyczącej innego przedmiotu opodatkowania niż w zaskarżonej decyzji (Z. ul. M. [...]), raport zawierający spis działek według stanu na dzień 1 stycznia 2007 r. sporządzony przez Prezydenta Miasta Z., a obejmujący działki podatnika (jako własność lub współwłasność) przy ul. W. i M., wypis z rejestru gruntów działki, będącej w dzierżawie podatnika przy ul. W. na dzień 1 stycznia 2007 r., postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości podatnika za lata 2007-2011 dotyczące nieruchomości przy ul. M. z dnia [...] r., postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego podatnika za lata 2007-2011 w zakresie nieruchomości przy ul. W. z dnia [...] r., postanowienie o połączeniu z urzędu do jednego postępowania podatkowego postępowanie podatkowe dotyczące nieruchomości położonej w Z. przy ul. W. nr działki [...],[...],[...],[...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości i podatku rolnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008-2011 oraz postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości dla działki o nr [...] za lata 2007-2011, dwie decyzje wymiarowe za rok 2007 oraz pisma organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i [...] r. sporządzone w związku z odwołaniami podatnika od nakazów płatniczych za lata 2008-2011 i decyzji z [...] r. za rok 2007 i 2008 oraz od decyzji z dnia [...] r. za lata 2007-2010. W pismach tych zawarto informacje o istnieniu załącznika w postaci akt sprawy oraz wykazu dokumentów poz. [...]-[...], których w aktach sprawy brak. Powyższe oznacza, że za rok 2007 wszczęto i prowadzono dwa postępowania podatkowe jedno w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego – ul. W. (postanowienie z dnia [...]r.) oraz drugi w zakresie podatku od nieruchomości dla działki przy ul. M. [...] (postanowienie z dnia [...] r.) przy czym do jednego postępowania połączono jedynie postępowanie co do łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008-2011 a więc bez roku 2007 oraz w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości dla działki o nr [...], co do której brak postanowienia o wszczęciu postępowania. Taki stan akt sprawy powoduje, iż sąd nie mógł dokonać oceny tak aspektów prawnych jak i aspektów faktycznych rozstrzyganej sprawy w tym jakie toczyły się postępowania podatkowe i w jaki sposób postępowania te zostały zakończone za rok 2007 i czy wydane w tej sprawie decyzje obejmowały przedmioty opodatkowania w stosunku do których wszczęto postępowanie, a w szczególności w jaki sposób zakończyło się postępowanie w sprawie zobowiązania łącznego za rok 2007. Tego rodzaju sytuacja uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o akta administracyjne a tym samym prawidłowe orzekanie o legalności zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa ponadto, że niektóre z działek będących przedmiotem opodatkowania zapisane zostały w stosownej ewidencji (której w aktach brak i co wynika wyłącznie z "Raportu zawierającego spis działek"), jako grunty pod wodami [...] o powierzchni [...] m2, uznane zostały za działki związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy podatnik twierdził, że grunty te (staw) nie były związane z taką działalnością, nie były wykorzystywane w celach rekreacyjnych i stanowiły zalewisko terenu, na którym była kiedyś cegielnia. Teren ten został ogrodzony w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób przebywających na terenie [...]. Rozważania organów dotyczące "terenów rekreacyjno-wypoczynkowych" nie odnosiły się do tych okoliczności a nadto były dowolne, bez wskazania dowodów na których zostały oparte, a które byłby dołączone do akt sprawy. Organy podatkowe nie oceniły w sposób należyty czy tego rodzaju okoliczności wyłączają wymienione grunty z kategorii gruntów związanych z działalnością gospodarczą ze "względów technicznych". Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika dlaczego, mimo stanu tych nieruchomości, nie zostały ocenione w świetle możliwości lub niemożliwości ich wykorzystania w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej z przyczyn natury technicznej a nadto w uzasadnieniu decyzji wskazano na tereny dzierżawione przez podatnika, a grunty pod wodami stanowiły jego własność. Nadto powołano się na opinię, którą do akt sprawy nie dołączono. Brak dołączonych do akt dowodów potwierdzających stanowisko organów co do niewystąpienia względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie tych działek w działalności usuwa spod kontroli sądowoadministracyjnej ocenę stanowiska organu odwoławczego przyjętego w zaskarżonej decyzji i czyni jego twierdzenia w tym zakresie gołosłownymi. Nie można przy tym zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, że w rozpatrywanej sprawie jej istotę stanowi ustalenie w jednej decyzji podatkowej wysokości zobowiązania podatkowego, a nadto należy uznać za nieprzystające do przedmiotu rozstrzygnięcia dywagacje dotyczące wydawania decyzji w takich sprawach. Organ odwoławczy w żaden sposób nie uzasadnił konieczności uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnych i wymierzenia podatku łączącego kwoty w decyzjach tych określone. Uzasadnienie takiego działania byłoby trudne skoro nie istnieje przepis wymagający wydania jednej decyzji ustalającej podatek za dany rok podatkowy w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości danego podatnika (w wyłączeniem nakazów płatniczych) – patrz wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 649/12. Sąd nie zna przyczyn dla których organy podatkowe nie przedstawiły pełnego materiału dowodowego dotyczącego przedmiotowej sprawy, może natomiast stwierdzić, że dowody zebrane w aktach niniejszej sprawy były niewystarczające dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia przy czym należy wskazać, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na dowody, których w aktach brak. Oznacza to, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procedury, w tym art. 121, art. 122 i art. 187 czy art. 191 Ordynacji podatkowej i to w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to również niemożność weryfikacji przez Sąd prawidłowości i zgodności z prawem ustaleń poczynionych w postępowaniu podatkowym, w wyniku których doszło do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa ponadto, iż przedmiotowa decyzja mogła być wydana wyłącznie w warunkach opisanych w art. 68 Ordynacji podatkowej co w niniejszej sprawie nie zostało zbadane. Braki w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy podatkowej stanowiącym podstawę wydania decyzji podatkowej, uniemożliwiające weryfikację takiej decyzji przez Sąd stanowi o konieczności jej uchylenia z uwagi na treść art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy dołączy wymienione wyżej dokumenty i dowody do akt sprawy, przeprowadzi stosowne postępowanie w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia sprawy stosując przy tym przewidziane prawem środki. W toku tych czynności wyjaśni powody rozbieżności treści uzasadnienia decyzji z jej rozstrzygnięciem (rok 2007 i rok 2011) oraz w sposób stanowczy wykaże, że sporna powierzchnia pod wodami mogła i służyła podatnikowi do jego działalności gospodarczej oraz wyjaśni kwestię terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, ich istnienie i ocenę tego stanu rzeczy w świetle opodatkowania tych nieruchomości. Rozważy również przesłanki, o których mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku nie rozstrzygając o kosztach postępowania wobec braku stosownego wniosku (art. 210 § 1 p.p.s.a.).