I SA/Gl 1136/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. SO Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów A S.A. w K. (dalej: skarżąca) na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] nr [...],[...] oraz [...] wystawione przez Prezydenta Miasta R. (wierzyciela) i obejmujące zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zarzuty zgłoszone przez skarżącą dotyczyły prowadzenia postępowania przez niewłaściwy organ egzekucyjny, tj. przez Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w S., podczas gdy zdaniem skarżącej organem tym powinien być Prezydent Miasta R.. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze pełnomocnik podnosił, iż w niniejszej sprawie właściwość rzeczowa do prowadzenia egzekucji administracyjnej pozostawała w kompetencji Prezydenta Miasta R.. Wskazywał, że Prezydent Miasta R. jest jedynym organem podatkowym, który w pierwszej instancji posiada umocowanie do ustalania i określania wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu przysługującego Miastu R. podatku od nieruchomości. W konsekwencji takiego stanu rzeczy, jako jedyny spośród innych organów gmin posiada uprawnienia do dochodzenia należności tytułem tego podatku w prowadzonych przez siebie postępowaniach egzekucyjnych. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 21 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Uzasadniając wniosek podniósł on, że po złożeniu przez skarżącą skargi w kwestii spornej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, podejmując uchwałę z dnia 8 grudnia 2014 r. sygn. akt II FPS 5/14. Zdaniem tego Sądu: - w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, - na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność. Pełnomocnik skarżącej podniósł następnie, że uwzględniając powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba zważyć, iż nie ma racjonalnych podstaw do dalszego popierania złożonej w niniejszej sprawie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2015 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.