I SA/Gl 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, stwierdził, że decyzja ta jest oczywiście błędna, wobec czego jej wykonanie "będzie sprzeczne z [jego] ważnym osobistym interesem", uniemożliwiając mu spłatę zaciągniętych kredytów i pozbawiając go "środków do normalnego funkcjonowania". Jego zdaniem taki stan rzeczy jest nie do pogodzenia również "z interesem społecznym, gdyż istotnie naruszy zasady współżycia społecznego i zasady sprawiedliwości, przez co wyrządzi znaczne i trudne do odwrócenia szkody". W dalszej części wniosku skarżący rozwinął powyższe tezy, kwestionując czynności podjęte przez organ po wniesieniu skargi, w szczególności wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zwrócił też uwagę, że "Urząd Skarbowy rozpoczął już egzekucję z [jego] wynagrodzenia za pracę i zdążył już potrącić połowę z [jego] jednomiesięcznego zarobku, przez co naraził [go] na duże problemy związane z niemożliwością wywiązania się ze wszystkich zobowiązań kredytowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności odnotować wypada, że stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji wstrzymanie wykonania przez Sąd ma charakter wyjątku od tej zasady i już z tego powodu może znaleźć zastosowanie jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych. Potwierdza to treść art. 61 § 3 P.p.s.a., w której ściśle określono przesłanki wydania postanowienia w analizowanej materii. W jej świetle wniosek o wstrzymanie wykonania można mianowicie uwzględnić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku dla jego rozpoznania bez wpływu pozostaje zatem to, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa, czy też nie. Tego rodzaju okoliczność, tak samo zresztą jak ewentualna wadliwość czynności podjętych przez organ po wniesieniu skargi, nie została bowiem wymieniona pośród przytoczonych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania i dlatego może ona podlegać ocenie dopiero w ramach wyroku kończącego postępowanie sądowe (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 723/08, LEX nr 479102). Innymi słowy, istotna w rozpatrywanym zakresie jest tylko odpowiedź na pytanie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niewątpliwie dla rozstrzygnięcia takiego pytania nie ma znaczenia treść zarzutów sformułowanych w skardze w stosunku do wspomnianej decyzji. Podkreślić jednak należy, że konieczność spłaty zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją ostateczną, choćby w trybie postępowania egzekucyjnego, również nie przesądza niejako sama przez się odpowiedzi twierdzącej w omawianej materii, gdyż stanowi ona naturalną konsekwencję tego rozstrzygnięcia, i ze wskazanego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847); nie narusza też interesu społecznego, reguł sprawiedliwości czy zasad współżycia społecznego. Skarżący nie przedstawił zaś żadnych dowodów – zwłaszcza dokumentów obrazujących wysokość dochodów pozostawionych do jego dyspozycji oraz skalę spłacanych przez niego rat kredytowych – które mogłyby potwierdzać jego twierdzenie, iż egzekucja ciążącego na nim zobowiązania podatkowego rzeczywiście wywoła negatywne skutki, które krótko opisał we wniosku, szczególnie brak "środków do normalnego funkcjonowania". Co więcej, fakt uiszczenia przez niego wpisu od skargi – dokonanego przecież bez wezwania i pomimo toczącego się postępowania egzekucyjnego – może wręcz pośrednio przemawiać na rzecz tezy przeciwnej. W ocenie Sądu nie ma również dowodów, by wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Bezsprzecznie przecież ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, i to wraz z odsetkami za zwłokę. Nie ulega zaś wątpliwości, że art. 61 § 3 P.p.s.a. może znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też" przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705). Mając na uwadze wszystkie te okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.