I SA/Gl 1150/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Teresa Randak ( sprawozdawca), Protokolant Marta Lewicka, po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi ,,A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił Spółce z o.o. " A" z siedzibą w M. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w wysokości [...] zł. oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na ten podatek w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że kontrolowana Spółka zaniżyła podstawę opodatkowania podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w wysokości [...] zł. poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, w tym m.in. z tytułu: 1) obciążenia kosztów odpisami amortyzacyjnymi naliczonymi od środków trwałych nie nabytymi przez podatniczkę w łącznej wysokości – [...] zł., 2) obciążenia kosztów aktualizacją wyceny maszyn i urządzeń w miesiącu [...] w wysokości - [...] zł., 3) obciążenia kosztów zakupem materiałów w miesiącu [...] w łącznej wysokości - [...] zł., 4) obciążenie kosztów częścią wpłat na fundusz PFRON w wysokości – [...] zł., Dokonując korekty kosztów uzyskania przychodów organ podatkowy określił Spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w wysokości [...] zł. Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że "A" Sp. z o.o. nie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych na: - sporządzenie opinii rzeczoznawców w zakresie wyceny maszyn i urządzeń do produkcji [...], następnie zakupionych przez podatnika oraz wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej, z której uzyskiwany był przychód, - zakupu materiałów do produkcji wyrobów [...],[...] w dniu [...] 2003 r., udokumentowany fakturami VAT nr [...],[...],[...],[...], które następnie zostały zwrócone na podstawie faktur korygujących z dnia [...] 2003 r., 2) art. 16 a i art. 16 h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że podatnik nie był uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu amortyzacji maszyn i urządzeń, dokonanych w okresie, kiedy te maszyny i urządzenia były w posiadaniu i były własnością podatniczki, 3) art. 31 ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 122, 123, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto oparcie decyzji na ustaleniach poczynionych w oderwaniu od zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie przeprowadzenie dowodu z zeznań strony i członków zarządu [...] "B" S.A. na okoliczność przeprowadzenia transakcji zbycia materiałów do produkcji wyrobów [...] w miesiącu [...] 2003 r. i przyczyn ich zwrotu w [...] 2003 r. oraz treści zawartej pomiędzy stronami umowy. W uzasadnieniu odwołania rozwijając zawarte w tezach zarzuty wskazano na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz podkreślono, że obowiązkiem organu – w przypadku powzięcia wątpliwości, co do treści zawartej umowy – było przesłuchanie stron tej umowy, na okoliczność jej zawarcia, treści i warunków jej realizacji. Kontynuując, odwołująca podniosła, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, co do ustalenia, iż nie nabyła prawa własności maszyn i urządzeń, a ponadto że nie przysługiwało jej prawo odliczenia przez okres posiadania odpisów amortyzacyjnych. Maszyny te bowiem i urządzenia zostały zwrócone sprzedawcy, po ujawnieniu, że stanowiły przedmiot zajęcia komorniczego. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że: 1) w wyniku analizy ewidencji środków trwałych, faktur zakupów środków trwałych oraz faktur korygujących stwierdzono, że w tabeli amortyzacyjnej środków trwałych za 2003 r. figurują środki trwałe nie będące własnością podatnika. Wykaz tych środków trwałych obejmował [...] pozycje. Ustalenie powyższe wynikało z analizy dokonanej przez podatnika transakcji zakupu maszyn i urządzeń do produkcji wyrobów [...] od [...] "B" S.A. Nabycie nastąpiło na podstawie faktury z dnia [...] 2003 r. nr [...] na kwotę netto [...] zł. W dniu [...] 2003 r. wystawiona została faktura korygująca zmniejszająca wartość zakupu maszyn i urządzeń o kwotę [...] zł. W tym samym dniu wystawiona została kolejna faktura korygująca zwiększająca wartość zakupu maszyn i urządzeń o kwotę [...] zł. Fakturą z dnia [...] 2003 r. Spółka dokonała kolejnego zakupu o wartości [...] zł. i w tym też dniu zbywca wystawił faktury korygujące zmniejszające wartość dokonanych zakupów na kwoty [...] zł. i [...] zł. Oceniając powyższe operacje organ odwoławczy stwierdził, że środki trwałe wymienione w tych fakturach nie zostały nabyte, nie zostały też wprowadzone przez Spółkę do ewidencji środków trwałych. Zdaniem organu podatniczka nieprawidłowo obciążyła koszty uzyskania przychodów odpisami amortyzacyjnymi naliczonymi od tych środków, gdyż zgodnie z art. 16 a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 54, poz. 654 z 2000 r. z późn. zm. ), w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "updop", amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 16 c wskazanej ustawy, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: - budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, - maszyny, urządzenia i środki transportu, - inne przedmioty, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie można – jak skonstatował organ – zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków nie ujętych w ewidencji środków trwałych. Wydatki poniesione na zakup materiałów produkcji [...] w miesiącu [...] 2003 r. nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu, a zatem zaliczenie ich przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów stanowiło naruszenie art. 15 ust. 1 updop. 2) wydatek dotyczący faktury VAT nr [...] z dnia [...] 2003 r. na wartość netto [...] zł. wystawionej przez Biuro Konsultingowe "C" z siedzibą w M. nie stanowił kosztu uzyskania przychodów, gdyż dotyczył usługi aktualizacji wyceny maszyn i urządzeń, które nie stanowiły własnych środków Spółki, ponieważ Spółka pierwszego zakupu maszyn i urządzeń do produkcji [...] dokonała na podstawie faktury z dnia [...] 2003 r. i z tą też datą wprowadziła nabyte środki do ewidencji środków trwałych. 3) organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, w tym także przepisów postępowania dowodowego, gdyż decyzja została wydana w oparciu o dowody księgowe zgromadzone w toku prowadzonych czynności kontrolnych, z zastosowaniem przepisów określonych w art. 188, 187 § 1, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie: 2) art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że "A" Sp. z o.o. nie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych na: - sporządzenie opinii rzeczoznawców w zakresie wyceny maszyn i urządzeń do produkcji [...], następnie zakupionych przez podatnika oraz wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej, z której uzyskiwany był przychód, - zakup materiałów do produkcji wyrobów [...],[...],[...] w dniu [...] 2003 r., udokumentowany fakturami VAT nr [...],[...],[...],[...], które następnie zostały zwrócone na podstawie faktur korygujących z dnia [...] 2003 r., 2) art. 16 a i art. 16 h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że podatnik nie był uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu amortyzacji maszyn i urządzeń, dokonanych w okresie, kiedy te maszyny i urządzenia były w posiadaniu i były własnością podatniczki, 3) art. 535 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że pomiędzy stronami "B" S.A. i "A" Sp. z o.o. nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży maszyn i urządzeń wyszczególnionych w załączniku do faktury, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane przepisami prawa cywilnego do uznania, że doszło do jej zawarcia, a obie firmy potwierdzają ten fakt, 4) art. 31 ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 122, 123, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto oparcie decyzji na ustaleniach poczynionych w oderwaniu od zgromadzonego materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań strony i członków zarządu ...] "B" S.A. na okoliczność przeprowadzenia transakcji zbycia materiałów do produkcji wyrobów [...] w miesiącu [...] 2003 r. i przyczyn ich zwrotu w [...] 2003 r. oraz treści zawartej pomiędzy stronami umowy. Podobnie jak w odwołaniu, w uzasadnieniu skargi wskazano na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz podkreślono, że obowiązkiem organu – w przypadku powzięcia wątpliwości, co do treści zawartej umowy – było przesłuchanie stron tej umowy, na okoliczność jej zawarcia, treści i warunków jej realizacji. Kontynuując, skarżąca Spółka podniosła, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, co do ustalenia, iż nie nabyła prawa własności maszyn i urządzeń, a ponadto że nie przysługiwało jej prawo odliczenia przez okres posiadania tych maszyn i urządzeń odpisów amortyzacyjnych. Maszyny te bowiem i urządzenia zostały zwrócone sprzedawcy, po ujawnieniu, że stanowiły przedmiot zajęcia komorniczego. W ocenie skarżącej uznanie, że nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży maszyn i urządzeń wskazanych w załączniku do faktury jest gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami, a przyjęte ustalenia organów podatkowych wynikały z dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga zasadna nie jest. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie. Zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisu art. 15 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności uznanie, że nie stanowiły kosztu uzyskania przychodów Spółki, wydatki poniesione na zakup materiałów do wyrobu sprzętu [...], oraz za sporządzenie opinii w zakresie wyceny maszyn i urządzeń, należy poprzedzić analizą treści wskazanego przepisu. Z treści art. 15 ust. 1 updop wynika, że “kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1". Można zatem stwierdzić, że aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zaistnieć muszą kumulatywnie dwa warunki : 1) celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu, 2) wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 16 ust. 1 katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W rozpatrywanej sprawie, zasadnie , zdaniem Sądu, organy dokonały oceny transakcji kupna – sprzedaży maszyn i urządzeń oraz artykułów do produkcji sprzętu [...], zawartej pomiędzy skarżącą, a Spółką "B" S.A. z siedzibą w M., gdyż ocena ta ma zasadniczy wpływ na cel poniesienia wydatku. Organy podatkowe ustaliły w tym zakresie, że w dniu [...] 2003 r. skarżąca na podstawie czterech faktur wystawionych przez [...] " B" S.A. obciążyła koszty uzyskania przychodu z tytułu nabycia materiałów do produkcji wyrobów [...] W miesiącu grudniu, "B" S.A. wystawiła faktury korygujące odnoszące się do całej wartości wystawionych w miesiącu czerwcu faktur, z adnotacją " towar nie odebrany z magazynu". Z istoty umowy kupna – sprzedaży wynika, że z chwilą sprzedaży rzeczy sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę ( art. 535 k.c. ). Istotnym elementami tej umowy jest zatem określenie przedmiotu sprzedaży, który ma być przedmiotem przeniesienia własności i przedmiotem wydania, oraz wskazanie ceny, którą zobowiązuje się zapłacić kupujący. W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem transakcji – jak wskazała to skarżąca – były artykuły do produkcji sprzętu [...], stanowiące przedmiot zajęcia komorniczego. W tym miejscu należy zwrócić na regulację zawartą w treści art. 24 a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe i organy kontroli skarbowej dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględniają zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Skoro zatem organy podatkowe posiadają kompetencję do oceny skutków prawnych czynności, to posiadają też uprawnienie do kwestionowania dokonanych transakcji, w sytuacji gdy materiał dowodowy wskazuje, że nie doszło do jej zawarcia. Ocena ta ma uwzględniać stan faktyczny sprawy i stan prawny, a wywiedzione wnioski winny znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy w tym miejscu podkreślić – czego nie kwestionuje strona skarżąca – że przedmiotem transakcji, na podstawie których wystawiono faktury w miesiącu czerwcu, były artykuły stanowiące przedmiot zajęcia komorniczego. Zasadne jest pytanie, czy przedmioty te mogły stanowić przedmiot obrotu, a co się z tym wiąże, czy strony mogły ważnie i skutecznie zawrzeć umowę kupna – sprzedaży tych artykułów. Na tak postawione pytanie, może być udzielona tylko odpowiedź negatywna, a zatem twierdzenie organu, że dokonana czynność była czynnością pozorną zasługuje na aprobatę. Potwierdza to także fakt nie odebrania przez skarżącą artykułów z magazynu, a więc w konsekwencji nie nabycia ich – wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze – na własność. Wracając zatem do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 15 ust. 1 updop poprzez nie uznanie wydatków zakwalifikowanych w miesiącu [...] przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodów na podstawie faktur z tego miesiąca, skorygowanych następnie do "zera" w miesiącu [...], w odniesieniu do artykułów nigdy nie odebranych z magazynu, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, poniesiony wydatek nie przyczynił się i nie mógł przyczynić się do powstania przychodów skarżącej, skoro artykuły te nigdy nie zostały pobrane z magazynu kontrahenta, a więc w konsekwencji nie były także wykorzystywane przez skarżącą do produkcji sprzętu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe, wskazanego przepisu poprzez nie zaliczenie do kosztów wydatku poniesionego na rzecz firmy "C" poniesionego z tytułu aktualizacji wyceny maszyn i urządzeń, które skarżąca w miesiącu wrześniu zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. Należy w tym miejscu zauważyć, że skarżąca pierwszego zakupu maszyn i urządzeń do produkcji wyrobów [...] dokonała w dniu [...] 2003 r., co potwierdzają załączone do akt sprawy faktury, w dniu tym nastąpiło też objęcie powyższych środków trwałych ewidencją księgową. Poniesiony zatem wydatek, nie stanowił kosztu uzyskania przychodu skarżącej, gdyż poniesiony został na wycenę środków trwałych nie stanowiących jej własności, a zatem nie spełniał przesłanki określonej w treści art. 15 ust. 1 updop, a skoro tak to organy podatkowe nie naruszyły prawa kwestionując ten wydatek jako koszt uzyskania przychodu skarżącej. Za nietrafny i pozbawiony podstaw prawnych należy uznać zarzut skarżącej naruszenia przez organy podatkowe art. 16 a i art. 16 h updop poprzez przyjęcie, że spółka nie mogła dokonać odpisów amortyzacyjnych od maszyn i urządzeń, które były w jej posiadaniu i były jej własnością. Rozstrzygając ten zarzut należy w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy skarżąca faktycznie była właścicielem maszyn i urządzeń, od których dokonała odpisów amortyzacyjnych, zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów. W tym celu dokonując oceny rozważań organów podatkowych oraz konfrontując je ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym za bezsporne uznać należy ustalenie organu, iż skarżąca dokonała tych odpisów od [...] pozycji środków trwałych, których nie nabyła, co potwierdzają dowody w postaci faktur i faktur korygujących, wystawionych na przestrzeni od dnia [...] 2003 do dnia [...] 2003 r. przez kontrahenta [...] "B" S.A., zawierających szczegółowy wykaz zakupionych maszyn i urządzeń bądź też wykaz środków trwałych objętych korektą. Należy także zauważyć, że środki te nie były objęte ewidencją księgową środków trwałych. Przechodząc na uregulowania zawarte w treści art.16 a updop należy wskazać, że zgodnie z treścią tego przepisu amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 16 c wskazanej ustawy, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: - budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, - maszyny, urządzenia i środki transportu, - inne przedmioty, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie można – jak słusznie skonstatował organ – zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków nie ujętych w ewidencji środków trwałych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego, a zwłaszcza postępowania dowodowego należy zauważyć, że dotyczą one art. 122, 123, 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej. Nawiązując zatem do tak sformułowanego zarzutu, należy zauważyć, że na organie podatkowym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Należy przy tym zauważyć, że z ogólnej normy dowodzenia wynika, na co już zwracano uwagę, obowiązek udowodnienia faktów przez osobę, która z tych właśnie faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne. Mając zatem na uwadze, tę ogólną normę dowodzenia , jak też charakter znajdujących w niniejszej sprawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zauważyć należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe w sposób wyczerpujący. Niektórym dowodom, a zwłaszcza wyjaśnieniom podatnika, organy odmówiły wiarygodności, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego. Zebrane dowody zostały ocenione, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem “Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny (tak B. Adamiak “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok str.376 – 378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W toku postępowania wyjaśniającego organy podatkowe zebrały materiał dowodowy, dokonując analizy i oceny tego materiału. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy o nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie . Wobec powyższych ustaleń organy podatkowe prawidłowo, zdaniem Sądu, określiły skarżącej Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonych decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnień zaskarżonych decyzji i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.