I SA/Gl 117/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia A w M., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł przypadających na rzecz organu egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie A w M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła przebieg postępowania w sprawie, a także zwróciła uwagę, że będąc jednostką budżetową, wykonującą zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, otrzymuje określoną wysokość środków finansowych, "które z trudnością wystarczają na zapewnienie bieżącego funkcjonowania Inspektoratu". Poza tym oświadczeniem nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji mającej przemawiać na rzecz uwzględnienia wniosku. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu "w rozpatrywanej sprawie brak jest okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku A w M. o wstrzymanie wykonania postanowienia (...), bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza zasadność domagania się kosztów egzekucyjnych od wierzyciela". Organ odnotował przy tym, że "wierzyciel poza powołaniem się na zmniejszone dofinansowanie z budżetu państwa w roku 2011 nie wskazał żadnych innych okoliczności motywujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (...)". Jednocześnie organ zauważył, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje żadnych preferencji w zakresie regulowania kosztów egzekucyjnych przez jednostki budżetowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W razie wniesienia więc skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części (art. 61 § 2 ppsa). Jednakże odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Oceniając złożony wniosek, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Zagadnienie to ma istotne znaczenie w omawianej sprawie. Wypada zatem podkreślić, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 204, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 204). Skarga w niniejszej sprawie została złożona na postanowienie, które nie podlega wykonaniu. Nie obliguje ono strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. W tym stanie rzeczy należy jeszcze raz podkreślić, że zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania. Na marginesie warto zauważyć, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.