I SA/Gl 1172/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Asesor WSA Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Marta Lewicka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. orzeka, że decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wnioskiem z dnia [...] 2003 r. Spółka z o.o. "A" wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od [...] do [...] 2001 r. w kwocie [...] zł. Wraz z wnioskiem złożono skorygowane zeznanie podatkowe CIT – 8 za 2001 r., w którym wykazano podatek należny w wysokości [...] zł. tj. o [...] zł. niższy od podatku wykazanego w pierwotnym zeznaniu za 2001 r. Wniosek został uzasadniony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt I 45/01, który orzekł o niezgodności przepisów ustaw podatkowych z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych wnioskującej Spółce za okres wskazany we wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 106, poz. 482 z 1993 r. z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "updop", w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. wolne od podatku dochodowego są dochody podatników zatrudniających osoby niepełnosprawne w zakresie i na zasadach określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Z dniem 1 stycznia 2000 r. na mocy art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 95, poz. 1101) w dalszej części uzasadnienia nazywaną " ustawą zmieniającą" przedsiębiorcy prowadzący zakłady pracy chronionej pozbawieni zostali uprawnienia do zwolnienia z tytułu podatku dochodowego. Zdaniem organu, wyrok Trybunału Konstytucyjnego, nie zakwestionował istoty zmian wprowadzonych art. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej, odnosił się natomiast do braku regulacji przejściowych niezbędnych do zapewnienia interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Organ podatkowy przeprowadził postępowanie kontrolne i uznał, że wydatki poniesione przez wnioskodawcę na zakup samochodu marki [...], wózka akumulatorowego, remont i modernizację budynku położonego w B., przy ul. "a1" i wyposażenie budynku położonego w B., przy ul. "a2" na ogólną kwotę [...] zł. nie były przeznaczone tylko na rzecz pracowników niepełnosprawnych, a ponadto że nie były przeznaczone na rzecz przedsięwzięć długookresowych. Organ podniósł, że Spółka prace modernizacyjne w budynku położonym przy ul. "a1" wykonała w 1999 r. i nie wykazała by były one kontynuowane w 2001 r. Z tych też względów organ odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2001 r. za okres od [...] 2001 r. do [...] 2001 r. Od decyzji organu pierwszej instancji Spółka działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W odwołaniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a ponadto zarzucono organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) prawa procesowego poprzez niewykorzystanie wszystkich istotnych dowodów w sprawie, w tym mogących świadczyć na korzyść podatniczki , czym naruszono art. 120, 121 § 1, 122 § 1, i 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), 2) prawa poprzez zastosowanie zasady "in dubio pro fisco" i rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wszystkich wątpliwości związanych z wykładnią art. 20 updof, 3) prawa, poprzez nienależyte i nieprzekonywujące uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji w zakresie pominięcia przez organ faktu, iż poniesione wydatki związane były z inwestycjami związanymi z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych, tj. naruszenie art. 210 § 4, 210 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik podniósł, że nie znajduje żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego przyjęcie przez organ, że likwidacja barier architektonicznych to inwestycje nie związane z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Nakłady poniesione zarówno na montaż windy jak i modernizację budynku oraz zakup wózków akumulatorowych związane były z zatrudnianiem przez Spółkę osób niepełnosprawnych, a zatem poniesione wydatki były kontynuowaniem przedsięwzięć na rzecz zatrudnienia osób niepełnosprawnych, jakie strona poniosła w latach 1999 – 2001. Wskazując, że w toku kontroli ustalono, że Spółka poniosła nakłady na modernizację i zakupy środków trwałych w kwocie [...] zł., pełnomocnik podniósł, że wszystkie poczynione z tego tytułu wydatki były dokonywane przez przedsiębiorcę mającego status zakłady pracy chronionej, a zatem niezasadne było kwestionowanie poniesionych kosztów na zakup samochodu, wózka akumulatorowego i modernizację budynków przy ul. "a2" i "a1" jako przedsięwzięcia kontynuowanego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wskazując, że rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu skarbowego w B. po raz kolejny odmówił Spółce "A" stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od [...] 2001 r. do [...] 2001 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka nabyła w 1999 r. samochód marki [...], a w 2001 wózek akumulatorowy. Zdaniem organu, inwestycje polegające na zakupie samochodu, czy specjalistycznego sprzętu do przewożenia towarów nie należały do przedsięwzięć długookresowych, a więc nie mogą być przedmiotem oceny inwestycji rozpoczętych w 1999 r. i kontynuowanych w latach następnych. Kolejne wydatki poniesione przez Spółkę dotyczyły budynku położonego w B., przy ul. "a1", w którym przeprowadzono modernizację obejmującą remont I – piętra, parteru ( adaptację na pizzerię) oraz piwnic przystosowując je do prowadzenia małej gastronomii. W ramach wykonanych prac poszerzono wszystkie przejścia komunikacyjne, przystosowano toalet dla potrzeb osób niepełnosprawnych, zlikwidowano różnice poziomu posadzek i zmodernizowano wszystkie instalacje. Na potwierdzenie faktu wykonania robót i ich zakresu Spółka przedłożyła protokoły odbioru poszczególnych etapów prac, wszystkie z 1999 r. i faktury dotyczące poniesienia nakładów inwestycyjnych w tymże roku. Podnosząc, że cała inwestycja wykonana była w 1999 r., organ podniósł, że wydatki poniesione w tym roku nie mogą być uznane za wydatki kontynuowane w 2000 – 2001 r. Odnosząc się do nakładów inwestycyjnych poniesionych przez Spółkę w budynku, przy ul. "a2", organ podatkowy wskazał, że w toku kontroli ustalono na podstawie zezwolenia na budowę windy, protokołu z czynności nadzoru technicznego oraz faktur, iż budowa windy rozpoczęła się w 1999 r. i była kontynuowana w latach 2000 – 2001, przy czym wydatki poniesione na tę inwestycję w 2001 r. wyniosły [...] zł. Przechodząc na art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, organ podatkowy podniósł, iż zgodnie z jego treścią, prowadzący zakłady pracy chronionej zwolniony był z podatku dochodowego, w stosunku do tego zakładu. Zdaniem organu, zwolnienie to miało charakter przedmiotowo – podmiotowy, a zatem podatnik oprócz wykazania się przymiotem zakładu pracy chronionej, winien wykazać związek przedmiotu opodatkowania, z działalnością gospodarczą prowadzonego zakładu pracy chronionej. Powołując się na decyzję z dnia [...] r. przyznającej Spółce status zakładu pracy chronionej na okres trzech lat, organ podniósł, że "prawa nabyte" obejmują ten zakład tylko w odniesieniu do zakładów położonych przy ul. "a1" i "b", gdyż decyzja o nadaniu statusu zakładu pracy chronionej dotyczyła tych budynków. W odniesieniu do budynku, położonego przy ul. "a2" fakt odpowiadania wymogom określonym w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, a więc spełniającego wymogi zakładu pracy chronionej został określony decyzją z dnia [...] r., a więc po przeprowadzeniu modernizacji w tym obiekcie polegającej na wyposażeniu go w windę, zatem na gruncie obowiązujących przepisów, wydatki poniesione na ten cel nie podlegały zwolnieniu. Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, uznający, że przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 2002 r. jest sprzeczny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim dotyczy kontynuowanych przedsięwzięć z 1999 r. organ podniósł, że Spółka nie wykazała aby do dnia 31 listopada 1999 r. rozpoczęła, a następnie kontynuowała do 2001 r,. długookresowe przedsięwzięcia na rzecz zatrudnionych osób niepełnosprawnych w obiektach mieszczących się w B., przy ul. "a1" i "b", zatem wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za 2001 r. nie mógł być rozpatrzony pozytywnie. Od decyzji tej pełnomocnik Spółki złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Zdaniem pełnomocnika, organ pierwszej instancji rażąco naruszył prawo, gdyż bezzasadnie przyjął, że status zakłady pracy chronionej posiadała siedziba Spółki, a nie Spółka. Zauważył, że to właśnie w wyniku podjętych inwestycji przez Spółkę, została wybudowana nowa siedziba, a wydanie decyzji z dnia [...] r. wiązało się z tym, że poprzedzająca ją decyzja o przyznaniu Spółce statusu zakładu pracy chronionej wydana była na okres trzech lat i właśnie kończył się okres jej obowiązywania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania w sprawie, a następnie wskazując na brzmienie art. 31 ust.1 wskazanej wcześniej ustawy o rehabilitacji zawodowej (....) z 1997 r., oraz dokonując porównania z brzmieniem przepisu art. 20 ust. 1 wcześniej obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych z 1991 r. podniesiono, że zakres zwolnienia podatkowego uległ zmianie, z chwilą wejścia w życie ustawy z 1997 r., gdyż dotychczasowe zwolnienie podmiotowe zostało ograniczone do zwolnienia podmiotowo – przedmiotowego. Zauważono także, że podstawowe znaczenie dla zakwalifikowania obiektów jako wchodzących w skład zakładu pracy chronionej ma treść decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, zwłaszcza określenie miejsca prowadzenia zakładu. Decyzja ta bowiem określa, które obiekty spełniają wymogi określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o rehabilitacji zawodowej (.....), a w konsekwencji korzystają ze zwolnienia podatkowego. Działalność gospodarcza w obiektach nie wskazanych w tej decyzji, zdaniem organu odwoławczego, nie korzystała z omawianego zwolnienia. W pozostałej części, organ odwoławczy podzielił argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji i na tej podstawie utrzymał w mocy jego decyzję. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego poprzez niewłaściwe przeprowadzenie dowodów, przyjęcie że skarżący nie nabył uprawnień do zwrotu podatku, pominięcie faktu stworzenia w wyniku realizacji inwestycji nowych miejsc pracy oraz uniemożliwienie podatnikowi dowodzenia swoich racji tj. zasad wynikających z art. 82 § 1, 122, 180, 188 i 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania w sprawie opisując szczegółowo dotychczasowe rozstrzygnięcia organów podatkowych. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł ojej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K 45/01 ( Dz. U. Nr 100, poz. 923) dotyczył skarżącej Spółki, a w konsekwencji czy Spółka ta uregulowała zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. w wysokości wyższej niż podatek należny za wskazany rok. W pierwszym rzędzie, zdaniem Sądu, należy dokonać oceny prawnych konsekwencji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a w szczególności jego pkt 2 , zgodnie z którym "art. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie, w jakim pozbawia przedsiębiorców prowadzących zakład pracy chronionej przed upływem trzyletniego okresu przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (....) uprawnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 tegoż artykułu (...), jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach". Orzeczenie to zatem wskazuje, że art. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, w odniesieniu do wskazanych w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego podmiotów tj. zakładów pracy chronionej, w określonym w tym orzeczeniu zakresie. Słusznie organy podatkowe podniosły, że taka treść orzeczenia nie przesądza o bezwzględnej nieważności art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, jednakże wniosek wyprowadzony z tego stwierdzenia jest nie do pogodzenia z tą przesłanką orzeczenia, która dotyczy zakresu nieważności. Zakres nieważności dotyczy bowiem tych zakładów pracy chronionej, które do dnia 30 listopada 1999 r. rozpoczęły realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Przenosząc to uregulowanie na stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie, należy zauważyć, że w dniu 30 listopada 1999 r. skarżąca Spółka posiadała status zakładu pracy chronionej i jak stwierdziły to organy podatkowe prowadziła przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych zarówno w budynku położonym w B. przy ul. "a1", jak i "a2". Taki stan faktyczny sprawy przesądza zdaniem Sądu, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Należy także zauważyć, że w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niekonstytucyjność określonego przepisu, to zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – w sytuacji gdy w oparciu o jego treść wydano ostateczną decyzję administracyjną – stanowi to podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do wydania aktu administracyjnego, gdyż podatek za 2001 r. został uregulowany na podstawie rocznego zeznania podatkowego. Nie wyklucza to jednak zastosowanie przepisów dotyczących nadpłaty, a uregulowanych w art. 74 i następnych Ordynacji podatkowej. Problem zastosowania innych przepisów poza przepisami regulującymymi instytucję wznowienia postępowania był już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt. FSK 16/04 sformułował tezę, że " przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są m.in. postanowienia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (...), które regulują instytucję nadpłaty" (publik. ONSA i WSA 2004/2/41). Tezę wyrażoną w zacytowanym rozstrzygnięciu w pełni popiera skład orzekający w niniejszej sprawie, uznając iż taka wykładnia tego przepisu zapewnia realizację zasady sprawiedliwości, a więc równego traktowania podmiotów, znajdujących się w identycznym stanie faktycznym i prawnym. Rozważania powyższe uprawniają do wniosku, że do skarżącej Spółki zastosowanie miał przepis art. 31 ustawy rehabilitacyjnej, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r., a wiec przed zmianą jego treści wynikającej z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej. Taka konstatacja wynika przede wszystkim z treści art. 17 ust.1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – w brzmieniu obowiązującym w miesiącu listopadzie 1999 r. – zgodnie z którym, wolne od podatku są dochody podatników zatrudniających osoby niepełnosprawne, w zakresie i na zasadach określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Wracając natomiast do treści wskazanego art. 31 ustawy rehabilitacyjnej, podnieść należy, że prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej zwolniony jest w stosunku do tego zakładu z podatków, z zastrzeżeniem ust. 2. Z treści tego przepisu, w oparciu u uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2001 r. sygn. akt FPS 7/01, organy podatkowe wysnuły wniosek, że przepis ten reguluje zwolnienie z podatków w oparciu o kryterium podmiotowo – przedmiotowe i uznając, że skarżąca nie spełniła drugiego z kryteriów, gdyż nieruchomość położona przy ul. "a2" nie była objęta decyzją o nadaniu statusu zakładu pracy chronionej odmówiły stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty. Sąd zauważa, że w pełni podziela pogląd prawny wyrażony we wskazanej uchwale, nie akceptuje jednak automatycznego przeniesienia jego treści na rozpatrywany stan faktyczny. Po pierwsze należy zauważyć, że orzeczenie to dotyczyło innego podatku, tj. podatku od nieruchomości, z istoty swej zasadniczo różnego od podatku dochodowego, gdyż przedmiotem opodatkowania w pierwszym z nich jest posiadane prawo majątkowe, a nie rezultat działalności jakim jest osiągnięty dochód. O ile w przypadku opodatkowania nieruchomości fakt nie wykorzystywania jej do prowadzenia zakładu pracy chronionej np. poprzez jej wynajęcie innemu podmiotowi przesądza o braku wykorzystywania jej do działalności gospodarczej prowadzącego zakład pracy chronionej poprzez utratę związku funkcjonalnego z tą działalnością, to w żadnym razie nie można wyprowadzić takiego wniosku, w odniesieniu do podatku dochodowego w sytuacji, gdy podmiot będący zakładem pracy chronionej osiągał dochody tylko z działalności gospodarczej, będącej przedmiotem działalności tego zakładu. Sąd podziela stanowisko, że zwolnienie określone w art. 31 ust. 1 ustawy rehabilitacyjnej ma charakter zwolnienia podmiotowo – przedmiotowego, ale zauważa, że organy nie wykazały w żaden sposób – zgodnie z treścią art. 31 ust. 1 wskazanej ustawy – że przedmiot opodatkowania tj. w tym przypadku osiągnięty przez Spółkę dochód w 2001 r. nie miał związku z przedmiotem działalności gospodarczej zakładu pracy chronionej. Tylko takie bowiem ustalenie mogło pozbawić ten zakład prawa do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Organy skoncentrowały swoją uwagę na nieruchomości, wskazując, że nie była ona ujęta w decyzji o nadaniu skarżącej Spółce statusu zakładu pracy chronionej, nie wyjaśniając najbardziej istotnej przesłanki zwolnienia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, tj. związku osiąganego dochodu z przedmiotem działalności zakładu pracy chronionej. Z podatku tego są bowiem zwolnione te dochody, które zostały osiągnięte przez zakłady pracy chronionej z działalności gospodarczej, będącej przedmiotem ich działania. Reasumując, Sąd stwierdza, że przy takim ustaleniu stanu faktycznego, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, tj. stwierdzeniu, że podatnik posiadał status zakładu pracy chronionej i że kontynuował przedsięwzięcie długofalowe, rozpoczęte w 1999 r. w odniesieniu do jednego ze składników majątkowych, należy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w sposób nie budzący wątpliwości ustalić przesłankę istnienia (lub też nie istnienia) zwolnienia wynikającą z art. 31 ust. 1 ustawy rehabilitacyjnej, w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych tj. osiągniętego przez skarżącą dochodu 2001 r. Istnienie bowiem pierwszej przesłanki tj. podmiotowej nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż skarżąca posiadała status zakładu pracy chronionej w badanych latach tj. 1999 – 2001 r., co wynika z załączonym do akt sprawy dokumentów urzędowych. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W punkcie drugim wyroku, Sąd postanowił zasądzić na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w K. koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego, stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 i 3 w/w ustawy. W punkcie trzecim wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 w/w ustawy