I SA/Gl 1182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...] Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia i w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko, które skarżąca A. S. przedstawiła we wniosku z dnia 16 marca 2015 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Skargę skarżąca wniosła w dniu 7 września 2015 r. W dniu 18 marca 2016 r. skierowano do skarżącej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie przepisów postępowania, których naruszenie przez organ interpretacyjny zarzuca lub przepisów prawa materialnego, co do których, organ dopuścił się błędnej wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 23 marca 2016 r. i jak dotąd nie zostało wykonane. W dniu 24 marca 2016 r. skarżąca wniosła pismo, w którym zwróciła uwagę na swój wiek i wykształcenie i oświadczyła, że nie zna przepisów prawa, a wszystkie niezbędne dokumenty złożyła już do akt sprawy. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1927/09, dodając, że treść tego orzeczenia utwierdziła ją w przekonaniu co do zasadności jej skargi. Mając to na względzie, zwróciła się z prośbą o pozytywne załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec bezskutecznego upływu terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który stanowi z kolei, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego wynika zatem, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi wniesionej na interpretację indywidualną i nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze tej nie zostały podniesione (zob. S. Babiarz, K. Aromiński, "Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce", Warszawa 2015, s. 167). W rezultacie spełnienie wymogu przytoczenia zarzutów, o których mowa w art. 57a p.p.s.a., jest niezbędne do wskazania zakresu normatywnego, w jakim sąd administracyjny ma skontrolować zgodność z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Jego brak uniemożliwia więc nadanie skardze dalszego biegu, gdyż wyklucza możność oceny jej zasadności. Ponieważ wymóg ten dotyczy treści skargi, uznać zarazem trzeba, że ma on charakter formalny. Przy tym nie może umknąć uwadze, że za takim sposobem jego kwalifikowania przemawia także wykładnia systemowa (zob. S. Babiarz, K. Aromiński, "Postępowanie...", s. 82, s. 95), w tym uwzględnienie, że norma jego dotycząca została umieszczona w tekście prawnym w jednostce redakcyjnej rozdzielającej art. 57 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z których pierwszy także wymienia wymogi formalne skargi, a drugi wskazuje na konsekwencje niewykonania wezwania do ich uzupełnienia. Mając to na względzie, uznać trzeba, że niewskazanie w skardze na interpretację indywidualną zarzutów, o których mowa w art. 57a p.p.s.a., stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej biegu. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a.), a w przypadku, gdy pismem tym jest skarga – jej odrzuceniem przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jeżeli zatem w rozpatrywanym przypadku skarżąca otrzymała takie wezwanie w dniu 23 marca 2016 r., to powinna je była wykonać najpóźniej w środę 30 marca 2016 r., czego wszak nie uczyniła. Co prawda, do wezwania odniosła się już w dniu 24 marca 2016 r., jednakże w udzielonej przez siebie odpowiedzi nie podniosła żadnego z zarzutów, o których mowa w art. 57a p.p.s.a. Z tego względu skargę przez nią wniesioną należało odrzucić, co uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.