I SA/Gl 1199/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Gapiński po rozpoznaniu w dniu 07 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. i S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] określająca A. i S. Z. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie 13.104,00 zł. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w Katowicach została zaskarżona przez A. i S. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2017 r. wezwano skarżących do usunięcia braku formalnego skargi na powyższą decyzję przez: podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz podpisanie skargi. Jednocześnie pouczono stronę, że brak formalny należy usunąć w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, adresowana do skarżących, awizowana była po raz pierwszy w dniu 17 listopada 2017 r.; powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 27 listopada 2017 r., natomiast awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresatów. W dniu 04 grudnia 2017 r. adresaci odebrali przesyłki. W dniu 12 grudnia 2017 r. (data nadania) skarżący usunęli braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Jak wynika z powyższego skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Dodatkowo stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (a więc także skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mowa tu o podpisie własnoręcznym, a nie: mechanicznie odtworzonym np. za pomocą urządzenia powielającego (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1144/05 dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie niewystarczające jest też samo napisanie pismem maszynowym, kto skargę miał podpisać (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 377/12, dostęp: jw.) ani posłużenie się podpisem elektronicznym (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, dostęp: jw.). Zarazem dostrzec trzeba, że niespełnienie wymogu własnoręcznego podpisania skargi uniemożliwia uznanie, że pismo to wyraża rzeczywistą wolę podmiotu, w imieniu którego zostało wniesione i tym samym stanowi przeszkodę do nadania skardze biegu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego podlega ona odrzuceniu przez sąd. Termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie skarżącym z dniem 08 grudnia 2017 r. Jest tak dlatego, ponieważ wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone spółce w sposób zastępczy (w drodze fikcji doręczenia) w dniu 08 grudnia 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 3 P.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, a także późniejszego odbioru przez skarżących, doręczenie przesyłki uznaje się zatem za dokonane (w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a.) z dniem 01 grudnia 2017r., w związku z czym 7-dniowy termin przewidziany na usunięcie braku formalnego skargi upłynął z dniem 08 grudnia 2018 r. Brak formalny skargi nie został usunięty, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Konkludując, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, ponieważ w przepisanym terminie nie zostało wykonane wezwanie do uzupełnienia jej braku formalnego.