I SA/Gl 122/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 2, § 4 pkt 1 oraz art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia W. P., na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz nr od [...] do [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., działając jako wierzyciel, wystawił wobec zobowiązanego tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...]. Podstawą wystawienia powyższych tytułów była decyzja z dnia [...] r. nr [...], określająca wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Funduszu Pracy za okres od 01/2011 r. do 02/2013 r. Zawiadomieniami z dnia [...] r., nr od [...] do [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Banku A S.A. Zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone zobowiązanemu w dniu [...] r. wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych. Następnie w dniu [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., działając jako wierzyciel, wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy nr [...]. Podstawą do wystawienia powyższego tytułu była decyzja z dnia [...] r. nr [...] określająca wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 03/2013. Powyższy tytuł został doręczony zobowiązanemu w dniu [...] r. Zawiadomieniami z dnia [...] r. organ dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczeń społecznych oraz renty socjalnej. Pismem z dnia 2 września 2019 r. zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego (za wyjątkiem należności za okres 03/2015 i 02/2017) z powodu przedawnienia. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany przyznał, że wobec niego wystawiono tytuły wykonawcze, jednakże nie dokonano na ich podstawie żadnych czynności realnie zmierzającej do wyegzekwowania należności. Zaprzeczył przy tym, by za taką czynność można uznać wystawienie tytułów wykonawczych, bowiem w jego ocenie nie spełnia ona dyspozycji art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Podtrzymał także wniosek o umorzenie postępowania. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor wskazał na treść art. 59 § 1-5 u.p.e.a. Wskazał, że wystąpienie zdarzeń określonych w przepisie art. 59 § 1 u.p.e.a., obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Istotą umorzenia postępowania jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie egzekucyjne z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe łub niedopuszczalne. Analizując materiał dowodowy sprawy, organ odwoławczy zauważył, iż tytułami wykonawczymi nr [...] oraz nr od [...] do [...], dochodzone są należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Funduszu Pracy. Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 300 ze zm., dalej jako "u.s.u.s."), płatnik składek jest zobowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Natomiast przepis art. 24 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż nieopłacone w terminie składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia oraz dodatkowa podlegają ściągnięciu w drodze postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do kwestii przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia, organ odwoławczy wskazał, że została ona uregulowana w art. 24 u.s.u.s. Zauważył zatem, że zgodnie z tym przepisem należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 łat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6, które traktują o zawieszeniu łub przerwaniu biegu terminu przedawnienia. Wyjaśnił, że pięcioletni okres przedawnienia należności z tytułu składek został wprowadzony ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r., nr 232, poz. 1378), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Wprowadzone zmiany skróciły okres przedawnienia należności z tytułu składek z dotychczasowych 10 do 5 lat. Tym samym przedawnienie należności z tytułu składek, których bieg rozpoczął się 1 stycznia 2012 r. lub później wynosi 5 lat. Wskazał także, że ustawa ta równocześnie wprowadziła przepisy przejściowe regulujące przedawnienie w przypadku, gdy jego bieg rozpoczął się przed 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z art. 27 ww. ustawy do przedawnienia należności z tytułu składek, dla których bieg przedawnienia rozpoczął się przed 1 stycznia 2012 r., stosuje się 5 letni okres przedawnienia liczony od 1 stycznia 2012 r. chyba, że przedawnienie zgodnie z dotychczasowymi przepisami nastąpiłoby wcześniej. Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia, postępowania egzekucyjnego. Wskazał zatem, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] r. została wydana decyzja nr [...] określająca zobowiązanemu wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Funduszu Pracy za okres od 01/2011 r. do 02/2013 r. Decyzja stała się prawomocna w dniu [...] r. Ponieważ należności wskazane w ww. decyzji nie zostały uregulowane Wierzyciel wystawił w dniu [...] r. wobec zobowiązanego, tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...]. Odpisy powyższych tytułów zostały doręczone zobowiązanemu wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] r., nr od [...] do [...] - w dniu [...] r. Następnie w dniu [...] r. została wydana decyzja nr [...], określająca zobowiązanemu wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 03/2013 r. Decyzja ta stała się prawomocna w dniu [...] r. Ponieważ należność wskazana w ww. decyzji nie została uregulowane, Wierzyciel wystawił w dniu [...] r. wobec zobowiązanego, tytuł wykonawczy nr [...], którego odpis został doręczony mu w dniu [...] r. Wskazując zatem na treść art. 24 ust. 5b u.s.u.s. oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne uznające wystawienie tytułów wykonawczych w rozumieniu tego przepisu za czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności Dyrektor nie zgodził się z twierdzeniem zobowiązanego, iż w niniejszej sprawie nie dokonano żadnej czynności, która realnie zmierzała do wyegzekwowania należności. Tym samym uznał, że bieg terminu przedawnienia, zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. został zawieszony od dnia [...] r. (w tym dniu bowiem doręczono odpisy tytułów wykonawczych nr od [...] do [...]) oraz od dnia [...] r. (w tym dniu bowiem doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego nr [...]). Zatem należności wskazane w powyższych tytułach wykonawczych nie przedawniły się, wskazać również należy, iż bieg terminu przedawnienia pozostaje nadał zawieszony. Mając zatem na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie Dyrektor, orzekł jak w sentencji. Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł skargę zarzucając naruszenie 1. art. 24 ust. 5b u.s.u.s. poprzez przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony oraz błędnym przyjęciu, że samo wydanie decyzji określających wymiar i wysokość zobowiązania z tytułu niezapłaconych składek stanowią pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności; 2. art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że nie wystąpiły przesłanki zobowiązujące do umorzenia postępowania; 3. art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie upomnienia, które jest elementem obligatoryjnym postępowania egzekucyjnego. Tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i umorzenie postępowania, bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego samo wystawienie tytułów wykonawczych i ich doręczenie stronie nie może być uznane za czynność w rozumieniu art. 24 ust. 5b u.s.u.s. Podniósł, że organ poza wystawieniem przedmiotowych tytułów i zajęciem rachunku bankowego nie dokonał innych czynności, mimo że dokonał zajęcia rachunku, który został zamknięty już w styczniu 2012 r. Odwołał się także do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 365/19 dotyczącego oceny przedawnienia zobowiązania w kontekście zajęcia nieistniejącego rachunku bankowego. Zdaniem skarżącego art. 24 ust. 5b u.s.u.s. prowadzi do swoistego zapętlenia biegu terminu przedawnienia, bowiem stanowi instrument zmierzający do przedłużenia biegu tego terminu. W ocenie skarżącego organ podejmując pierwszą czynność egzekucyjną nie może później pozostawać w bezczynności, bowiem narusza to art. 7 Konstytucji. Zadaniem organu nie jest bowiem samo wystawienie tytułów wykonawczych, ale również prowadzenie czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie był zainteresowany prowadzeniem i zakończeniem egzekucji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wskazał przy tym, że kwestia braku upomnienia nie była podnoszona na wcześniejszym etapie, jednakże z uwagi na treść art. § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 131) w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność skierowania upomnienia do zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu są postanowienia organów egzekucyjnych odmawiające zobowiązanemu umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia, że należności składkowe nie uległy przedawnieniu. Skarżący inicjując postępowanie w niniejszej sprawie domagał się bowiem umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec przedawnienia jego zdaniem należności wynikających z tytułów wykonawczych obejmujących składki na ubezpieczenia społeczne wynikającymi z zawiadomień o nr [...], [...] (za wyjątkiem okresów marzec 2015 i luty 2017) oraz [...]. Składki te powstały bowiem między styczniem 2011 r. a kwietniem 2013 r., a zatem upłynął pięcioletni okres przedawnienia, niezależnie od zawieszenia jego biegu na skutek rozpoznawania przez organ wniosku o umorzenie składek (okres trzech i pół roku). Organy zaś wskazują, że na skutek podjęcia przez organ czynności zmierzających do wyegzekwowania składek termin ten uległ zawieszeniu. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z powyższego przepisu wynika zatem, że w przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że postępowanie egzekucyjne nie może być prowadzone, a przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają charakter trwały, a nie przejściowy, zobligowany jest do umorzenia postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia przedawnienie należności. W przypadku należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wskazać należy na regulację art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2002 r. stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 5, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Z kolei w myśl art. 24 ust. 5 tej ustawy "Bieg przedawnienia przerywa odroczenie terminu opłacenia należności z tytułu składek, rozłożenia spłaty tych należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia tych należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik". Przepisy te uległy jednak zmianie. Ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 241, poz. 2074) nie zawierała w ogóle przepisów przejściowych dotyczących przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z jej art. 23 weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., a na mocy art. 1 pkt 9 dokonano zmiany art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowiąc, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Następną zmianę w treści ww. przepisów wprowadzono na mocy art. 11 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców - Dz. U. Nr 232, poz. 1378). Przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s. od dnia 1 stycznia 2012 r. otrzymał brzmienie, zgodnie z którym termin przedawnienia został przez ustawodawcę ponownie skrócony do 5 lat, licząc od dnia, w którym należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne stały się wymagalne. Jednocześnie zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Tym samym do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (wedle starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 27 ust. 2 ww. ustawy stanowiąc, że jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia pięcioletniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub dziesięcioletniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej. Podkreślenia również wymaga, że regulacja zawarta w ustawie zmieniającej wprowadzała też instytucję nieprzedawnienia się należności z tytułu składek zabezpieczonych hipoteką lub zastawem (art. 24 ust. 5 u.s.u.s.), zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu składek (art. 24 ust. 5a, ust. 5b i ust. 6 u.s.u.s.), przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu składek (art. 24 ust. 5c) u.s.u.s oraz przedawnienie zobowiązania z tytułu składek, wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej (art. 24 ust. 5d u.s.u.s.). Rozpoznając zatem niniejszą sprawę stwierdzić należy, że składki objęte przedmiotowymi zawiadomieniami wynikają z decyzji wierzyciela z dnia [...] r. określającej skarżącemu wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne i Fundusz Pracy za okres od stycznia do lutego 2013 r. oraz z dnia [...] r. określającej zobowiązanemu wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2013 r. Decyzje te stały się ostateczne, albowiem skarżący nie złożył od nich odwołania. W konsekwencji powyższego Wierzyciel odpowiednio w dniach [...] r. oraz [...] r. wystawił tytuły wykonawcze i skierował je do egzekucji. Należy podkreślić, że tytuły wykonawcze z dnia [...] r. (obejmujące należności wynikające z decyzji z dnia [...] r.) zostały doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Jednocześnie tytuł wykonawczy z dnia [...] r. (obejmujący należności składkowe wynikające z decyzji z dnia [...] r.) został doręczony skarżącemu w dniu [...] r. Powyższe oznacza, że tytuły wykonawcze zostały doręczone skarżącemu przed upływem pięcioletniego terminu wynikającego z art. 24 ust. 2 u.s.u.s. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia z dnia 16 września 2011 r. Należy również wskazać, że doręczenie powyższych tytułów wykonawczych skarżącemu stanowiło pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności o jakiej mowa w art. 24 ust. 5b u.s.u.s. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że za czynności zmierzające do wyegzekwowania należności z tytułu składek uznaje się takie czynności, z których treści lub uzasadnienia wynika bezpośrednio, iż zmierzają one do ściągnięcia należności. Nie ulega wątpliwości Sądu, że czynnością taką może być doręczenie odpisu tytułu wykonawczego czy zawiadomienia o zajęciu składnika majątkowego; podjęcie tych czynności wiąże się bowiem z wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a zatem służy wyegzekwowaniu należnych składek (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 737/17; por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 637/16). Za takowe zaś bez wątpliwości należy uznać doręczenie zobowiązanemu tytułów wykonawczych, albowiem jest to czynność wszczynająca postępowanie egzekucyjne, o czym stanowi 26 ust. 5 pkt 1 u.p.e.a. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że rozstrzygnięcie organów nie narusza art. 24 ust. 5b u.s.u.s., albowiem nie doszło do przedawnienia zobowiązań składkowych wynikających z powyższych tytułów wykonawczych. Od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych, a zatem odpowiednio od [...] r. oraz [...] r. bieg terminu przedawnienia tych składek uległ zawieszeniu. Ostatecznie wskazać należy, że przed doręczeniem tytułów wykonawczych w niniejszej sprawie na wierzycielu nie ciążył obowiązek doręczenia upomnienia. Podkreślenia wymaga, że należności dochodzone w postępowaniu zostały określone w decyzjach organu rentowego. Tym samym zastosowanie znajduje w odniesieniu do nich § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541) – w odniesieniu do składek wynikających z decyzji z dnia [...] r. oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 131) – w przypadku należności składkowych wynikających z decyzji z dnia [...] r. W myśl bowiem § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Z kolei zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2587/17, "Jest oczywiste, że chodzi tu o należności, których egzekucję poprzedza postępowanie jurysdykcyjne, w którym strona ma prawo czynnego udziału i które kończy się decyzją administracyjną, która podlega doręczeniu stronie i która stanowi tytuł egzekucyjny dopiero po uzyskaniu przymiotu ostateczności. Egzekucja obowiązku wynikającego z takiego aktu jurysdykcji administracyjnej nie musi być poprzedzona upomnieniem, skoro zobowiązany miał prawo udziału w postępowaniu administracyjnym jako strona - znał więc zarówno wysokość określonej decyzją należności publicznoprawnej, jak i konsekwencje jej nieuiszczenia w razie uostatecznienia się orzeczenia". Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł jak w sentencji.