I SA/Gl 1232/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi H. S., Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "SKO", "Kolegium") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą ustalenia H. S., Z. S. oraz D. S. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]. Powyższa decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ pierwszej instancji wskazywał, że postępowanie podatkowe dotyczące 2016 r. wszczęte zostało w dniu [...] r. i zaznaczył następnie, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za poprzedni rok (2015) dwukrotnie przeprowadzane były oględziny nieruchomości. Podczas oględzin w dniach 17 czerwca 2015 r. oraz 3 lipca 2015 r. ustalono, że na nieruchomości znajduje się podpiwniczony budynek mieszkalny z użytkowym strychem oraz budynek transportu i łączności składający się z dwóch pomieszczeń. Ustalono, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 412,88 m2 (w tym 162,31 m2 w wysokości do 2,20 m i 250,57 m2 w wysokości powyżej 2,20 m), zaś powierzchnia użytkowa dwóch pomieszczeń wynosi 35,57 m2 w całości w wysokości do 2,20 m. Na nieruchomości znajduje się też obiekt drewniany, nie spełniający definicji budynku z uwagi na to, iż nie posiada jednej ściany. Organ pierwszej instancji wskazywał też, że powyższe dane, zebrane w postępowaniu dotyczącego roku 2015, dołączone zostały do postępowania za 2016 r. Dołączono również rzuty budynku mieszkalnego, stanowiące część operatu szacunkowego. Nadto, postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wyznaczył po raz kolejny termin oględzin nieruchomości. W dniu oględzin, tj. 3 marca 2016 r. na nieruchomości zastano jedynie D. S. W toku tych oględzin zweryfikowano wysokość piwnic, która okazała się zgodna z pomiarami poczynionymi w dniach 17 czerwca 2015 r. oraz 3 lipca 2015 r., zweryfikowano wielkość strychu i ustalono, że jego powierzchnia użytkowa wynosi 117,93 m2, w tym 49,55 m2 w wysokości w przedziale 0,00 m – 1,40 m oraz 68,38 m2 w wysokości w przedziale 1,40 m – 2,20 m. Organ pierwszej instancji wskazywał, że z uwagi na nieobecność Z. S. nie było możliwości zweryfikowania powierzchni użytkowej wolnostojącego budynku oznaczonego jako budynek transportu i łączności, w części będącej w jego posiadaniu. Organ pierwszej instancji wskazywał też, że D. S. do protokołu oględzin wniósł oświadczenia, zgodnie z którymi strych znajdujący się w budynku mieszkalnym jest użytkowy – znajdują się tam przedmioty takie jak wanna, bojler, krzyż, kafle, toaleta, sznury do wieszania prania. Reasumując, organ pierwszej instancji ustalił, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 374,01 m2 (w tym 123,44 m2 w wysokości w przedziale 1,40 m – 2,20 m i 250,57 m2 w wysokości powyżej 2,20 m). Do powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego nie wliczono części strychu o powierzchni 49,55 m2, gdyż znajduje się ona w wysokości do 1,40 m). Powierzchnia użytkowa budynku transportu i łączności wynosi natomiast 35,57 m2 w całości w wysokości w przedziale 1,40 m – 2,20 m. Zatem, podstawa opodatkowania budynku mieszkalnego wynosi 312,29 m2, zaś budynku transportu i łączności 17,79 m2. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r. ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 608,00 zł. Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie. W toku postępowania odwoławczego Z. S. podnosił, że strych budynku mieszkalnego nie był nigdy użytkowy, nadto od dnia wybudowania nieruchomości na strychu nie było podłogi a jedynie legary drewniane oraz zasypka. Wskazywał też, że na strychu nie ma oświetlenia elektrycznego. W związku z tym, strych ten nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] , Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie SKO w pierwszej kolejności podniosło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 716, dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Informacje dotyczące budynków, ich położenia, przeznaczenia i funkcji użytkowych również objęte są ewidencją gruntów i budynków która stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a podstawę opodatkowania budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa rozumiana jako powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle do 2, 20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %. Na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Kolegium wskazywało następnie, że z przedłożonej dokumentacji wynika, iż Państwo H., D. i Z. S. są współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. W skład nieruchomości wchodzą działki o nr: [...], [...], [...], przy czym działka nr [...] stanowi użytek B, działka o numerze [...] użytek B, a działka [...] użytek dr. Ponadto zgodnie z wypisem z kartoteki budynków ww. działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy równej 182,00 m2 oraz budynkiem transportu i łączności o powierzchni zabudowy 40,00 m2. Z akt sprawy wynika również, iż organ pierwszej instancji w celu określenia powierzchni użytkowej budynku z powodu rozbieżności w informacji o gruntach i obiektach budowlanych złożonych przez podatników, przeprowadził oględziny nieruchomości. Ostatecznie organ pierwszej instancji ustalił, że powierzchnia strychu wynosi 117,93 m2, w tym 49,55 m2 w wysokości w przedziale do 1,40 m oraz 68,38 m2 w wysokości w przedziale od 1,40 m do 2,20 m. Kolegium zaznaczyło też, że D. S. złożył nowy formularz informacji podatkowej, wskazując do opodatkowania powierzchnie gruntów oraz budynków zgodne z ustaleniami poczynionymi przez organ pierwszej instancji. W związku z powyższym SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnię użytkową budynku (312,29 m2, w tym 123,44 m2 w wysokości w przedziale 1,40 m do 2,20 m i 250,57 m2 w wysokości powyżej 2,20 m). Kolegium zaznaczyło przy tym, że do powierzchni nie wliczono części strychu o powierzchni 49,55 m2, ponieważ znajduje się ona w wysokości do 1,40 m. W związku z tym, podstawa opodatkowania budynku mieszkalnego wynosi 312,29 m2 a budynku transportu i łączności 17,79 m2. Kolegium podkreśliło, że znaczna część powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego została przyjęta zgodnie z dokumentacją złożoną przez Z. S. Zaakcentowało jednocześnie, że ponieważ Z. S. kwestionował powierzchnię użytkową strychu wynikającą z przedłożonych rzutów poziomych, organ pierwszej instancji ustalił w drodze faktycznych pomiarów (podczas oględzin w dniu 3 marca 2016 r.) jego powierzchnię użytkową. Odnośnie budynku określonego jako budynek transportu i łączności zasadnie w ocenie Kolegium przyjęto jako podstawę jego opodatkowania dane zebrane w drodze pomiaru podczas przeprowadzanych oględzin oraz właściwie zastosowano dla niego stawkę jak dla budynków pozostałych. Ponadto Kolegium zaznaczyło, iż zarówno z dokumentacji fotograficznej, znajdującej się aktach sprawy jak i z oświadczenia D. S. wynika, iż strych jest użytkowy. SKO odniosło się również do zarzutu odwołania sformułowanego przez D. S. i wskazywało, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, to postępowanie winno się toczyć z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek wobec wszystkich współwłaścicieli. Nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności gruntu. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych działek i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tych gruntów. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe dotyczące całej nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniesionej na powyższą decyzję Kolegium, Z. S. działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik H. S., wniósł o jej uchylenie oraz o uznanie za nieważną z mocy prawa i o przekazanie sprawy Kolegium do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skargę Z. S. podnosił, że budynek objęty opodatkowaniem, położony przy ul. [...] w R., stanowi własność jego, H. S. oraz D. S. (zajmującego mieszkanie na parterze). Mieszkanie na pierwszym piętrze tego budynku nie jest zamieszkałe. H. S. jest w tym budynku zameldowana, jednak zamieszkuje u syna i synowej przy ul. [...] w tej samej dzielnicy miasta. Podał, że budynek jest całkowicie porozrywany przez szkody górnicze, bryła budynku jest odchylona o ponad 40 promili od pionu, połać dachowa jest rozerwana, dach przecieka zalewając od wielu lat nieużytkowy strych. W ocenie skarżącego, organy podatkowe błędnie przyjęły do opodatkowania łączną powierzchnię budynku wynoszącą 312,29 m2, bowiem strych jako nieużytkowy nie powinien podlegać opodatkowaniu. Powołał się w tej kwestii na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 158/12. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że strych nigdy nie posiadał podłogi a jedynie legary podłogowe i zasypkę stropową, nadto połać dachową stanowi papa przyklejona do desek dachowych, zaś ściany posiadają grubość jednej cegły (jak w budynkach nieużytkowych). Podkreślał, iż H. S. nie była na tym strychu od minimum 30 lat, skarżący zaś nie zamieszkuje w tym budynku od 1976 r. Zarzucił też organowi błędne pomiary tego strychu i piwnic oraz jednego z garaży. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2016 r. D. S., będący uczestnikiem postępowania, wskazywał, że na strychu znajdują się przedmioty, należące do Z. S., w tym m.in. wanna blaszana, zbiornik wyrównawczy z c.o., kafle z pieca, rury c.o., dwie pary drzwi. Nadto, w wydzielonej zamkniętej części strychu Z. S. przetrzymuje (od lat 60-70 ubiegłego wieku) m.in. świetlówki, elementy drewnianych krzeseł, metalowy zbiornik. Nadmienił jednocześnie, że mieszkanie, garaż i piwnica Z. S. są metrażowo większe niż jego mieszkanie, garaż i piwnica. Wskazał też, że na wspólnym podwórku znajduje się drewniana "buda" w stanie katastrofalnym. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2016 r. Z. S. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymał również argumentację, dotyczącą wadliwego, jego zdaniem, opodatkowania strychu i w szczególności wskazywał, że strych nie jest kondygnacją użytkową w sytuacji, gdy dach nie jest stropem ani stropodachem. Podkreślił, iż zimą na strychu panuje temperatura prawie zewnętrzna, nadto, adaptacja strychu na cele mieszkalne wymaga zgody gminy. Zaznaczył też, że adaptacja taka nie byłaby w przypadku spornego strychu możliwa, gdyż średnia wysokość strychu musiałaby wynosić 220 cm, zatem wymagana byłaby nadbudowa budynku. Ponownie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 158/12. Na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. skarżący Z. S. podtrzymał dotychczasową argumentację, akcentując, iż sporny strych nie posiada stropu ani stropodachu. W zakresie opodatkowania piwnic i garażu zaznaczył, że kwestia ta jest bez znaczenia z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 158/12. Uczestnik D. S. wskazywał, że strych jest otynkowany, nadto znajdują się na nim rzeczy jego i Z. S. jeszcze z lat 60 i 70 ubiegłego wieku. Na pytanie Sądu uczestnik postępowania stwierdził, że według jego wiedzy strych nie jest przez nikogo użytkowany a jedynie znajdują się na nim wspomniane rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a".) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi stwierdzić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: - grunty; - budynki lub ich części; - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Informacje dotyczące budynków, ich położenia, przeznaczenia i funkcji użytkowych również objęte są ewidencją gruntów i budynków która stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a podstawę opodatkowania budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa rozumiana jako powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle do 2, 20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, mając na względzie wnioski i oświadczenia strony skarżącej, w tym wyrażone na rozprawie, że kluczową i sporną kwestię w niniejszej sprawie stanowi opodatkowanie strychu w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w R. W toku postępowania skarżący Z. S. (działający jednocześnie jako pełnomocnik skarżącej H. S.) konsekwentnie podtrzymywał swoje stanowisko, zgodnie z którym strych nie powinien podlegać opodatkowaniu, gdyż jest on pomieszczeniem nieużytkowym. Oprócz samego faktu nieużytkowania strychu wskazywał on również na jego konstrukcję, w szczególności zaś na to, że strych ten pozbawiony jest stropu i stropodachu (połać dachową stanowi papa przyklejona do desek dachowych), nie posiada podłogi a jedynie legary podłogowe i zasypkę stropową, nadto że ściany strychowe posiadają grubość jednej cegły (jak w budynkach nieużytkowych) i w okresie zimowym temperatura na strychu jest prawie taka sama jak na zewnątrz. Uczestnik postępowania D. S. w toku rozprawy potwierdził, że strych jest nieużytkowany a jedynie przechowywane są tam określone przedmioty. Analiza sprawy wskazuje zatem, iż kwestię sporną pomiędzy stroną skarżącą a organem stanowi w istocie nie tyle powierzchnia strychu co jego opodatkowanie w ogóle. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, iż rację ma skarżący, wskazując na fakt błędnego opodatkowania w niniejszej sprawie strychu, jako pomieszczenia nieużytkowego. Zasadnie również powołał się on na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 158/12, którego argumentację tut. Sąd w pełni podziela i do której odwoła się w dalszej części uzasadnienia. Zgodnie z cytowanym już wyżej art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części rozumie się, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasze użytkowe. Dokonując wykładni kluczowego w niniejszej sprawie pojęcia "poddasza użytkowego" należy zaznaczyć, że użyty przez ustawodawcę w powyższym przepisie zwrot "użytkowe" tylko w stosunku do poddasza nie jest wynikiem przeoczenia lecz racjonalnego działania ustawodawcy, który w odróżnieniu od pozostałych kondygnacji budynku, tą jego część objął opodatkowaniem pod warunkiem spełnienia kryterium użytkowości. Posługując się określeniem "użytkowe" ustawodawca nawiązał do pojęcia definiowanego, którym jest powierzchnia użytkowa budynku, zatem należy przyjąć, kierując się racjonalnością ustawodawcy, że określenie to zostało użyte w tym samym znaczeniu i nawiązuje do przeznaczenia opodatkowanego budynku. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia również definicja pomieszczenia użytkowego zawarta w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140). W § 3 pkt 7 tego rozporządzenia wskazano, że przez pomieszczenie użytkowe rozumie się pomieszczenie spełniające funkcje zgodne z przeznaczeniem budynku i nie będące pomieszczeniem gospodarczym lub technicznym. Nadto zauważyć należy, że art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wymienia jako kondygnację jedynie "poddasza użytkowe". Zgodnie zaś z § 3 pkt 16 obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) są to poddasza "z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi", co odróżniać będzie poddasza użytkowe od nieużytkowych (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1289/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z oświadczeń Z. S. oraz z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że poddasze (strych) stanowi część budynku, w której składowane są określone przedmioty, ale która nie nadaje się do korzystania w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Podkreślenia wymaga przy tym, że także uczestnik postępowania D. S. na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. potwierdził, że wedle jego wiedzy strych nie jest przez nikogo użytkowany a jedynie znajdują się tam pewne przedmioty. Wobec powyższego w ocenie Sądu nie można przyjąć, że objęty przedmiotem sporu strych stanowi "poddasze użytkowe" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Powoduje to, że zaskarżona decyzja Kolegium musi podlegać uchyleniu z uwagi na naruszenie przez organ art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. oraz art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Jednocześnie zauważyć należy, że stwierdzenie, iż w rozpatrywanej sprawie strych nie stanowi "poddasza użytkowego" zbędnymi czyni rozważania w zakresie prawidłowości ustalenia przez organ jego powierzchni. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kolegium przeanalizuje powtórnie dokumentację, zebraną w aktach sprawy, z uwzględnieniem stanowiska tut. Sądu przedstawionego w niniejszym uzasadnieniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł.