I SA/Gl 1271/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 168/12 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z 28 lipca 2019 r., doprecyzowanym w piśmie z 6 września 2019 r. L.W. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 168/12 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 września 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia tej skargi oraz sprecyzowanie, czy żąda uchylenia, czy też zmiany zaskarżonego orzeczenia – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na wyżej wymienione wezwanie skarżący złożył pismo z 22 października 2019 r., w którym stwierdził, że nigdy nie był stroną sprawy toczącej się przed tut. Sądem a dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Jednocześnie poprosił o doprecyzowanie wezwania z 17 września 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia i niewykazania, że strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Ponadto wskazał, że w postępowaniu, zakończonym wyrokiem z 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 168/12 skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Na podstawie art. 280 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów: badania dopuszczalności tej skargi przez sąd oraz ewentualnie następnie badania jej zasadności. Te dwa etapy poprzedza ocena skargi przez przewodniczącego wydziału pod względem spełnienia warunków formalnych i fiskalnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi jako pisma procesowego (art. 46-47 P.p.s.a.) podstawę odrzucenia skargi o wznowienie jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 276 P.p.s.a. (zobacz: postanowienie NSA z 8.11.2011 r. II OSK 2065/11, dostępne w CBOSA). Skarga o wznowienie postępowania, która spełnia warunki formalne pisma procesowego kierowana jest na posiedzenie niejawne celem dokonania przez sąd oceny jej dopuszczalności, czyli stwierdzenia czy zachowany został termin do jej wniesienia, czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 280 § 1 P.p.s.a.) i czy nie występują przesłanki z art. 285 P.p.s.a. Badając zachowanie terminów, o których mowa w art. 277 i 278 P.p.s.a., sąd może zażądać od zgłaszającego skargę uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu (art. 280 § 2 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący, pomimo wezwania, nie podał podstawy wznowienia postępowania ani też jej nie uzasadnił, nie sprecyzował, czy żąda uchylenia, czy zmiany zaskarżonego orzeczenia, jak również nie wskazał okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia tej skargi. Jednocześnie w ocenie Sądu nie można było uznać za uzupełnienie wyżej wymienionych braków formalnych skargi o wznowienie postępowania pisma skarżącego z 22 października 2019 r., w którym stwierdził, że nigdy nie był stroną sprawy toczącej się przed tut. Sądem i dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz poprosił o doprecyzowanie wezwania z 17 września 2019 r. Zdaniem Sądu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania zostało sformułowane prawidłowo. Skarżący był także stroną w sprawie, która dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych, zakończonej zresztą wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 168/12, której wznowienia domagał się skarżący w piśmie z 6 września 2019 r. Powyższe powoduje, że skarga o wznowienie nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie, albowiem nie zawiera elementów obligatoryjnych, o których stanowi art. 279 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 276 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.