I SA/Gl 1286/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021. 735) i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2020. 1427 z późn. zm.) dalej ustawa egzekucyjna oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. 2020. 1689) dalej ustawa abonamentowa, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej Dyrektor lub organ), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez panią M. J. (dalej zobowiązana lub strona) utrzymał w mocy własne postanowienie znak: [...] z dnia [...] r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. oddalił zarzut strony nieistnienia obowiązku. Zaznaczył, iż postanowieniem z dnia [...] r. skorygował pomyłkę pisarską zawartą na stronie 2 postanowienia z dnia [...] r. gdzie pomyłkowo wskazał nazwę ulicy, nr domu i mieszkania rejestracji, której dotyczy egzekucja administracyjna i zaległości wykazane w tytule wykonawczym z dnia [...] r. Postanowienie zostało przesłane zobowiązanej jak również do wiadomości organu egzekucyjnego. Następnie podniósł, że w zażaleniu strona wskazała, iż "radioodbiornik RTV" został przez nią wyrejestrowany w sierpniu 2000 r. w związku ze sprzedażą mieszkania oraz dokonaną rejestracją radioodbiornika pod nowym adresem. Zatem podtrzymała argumentację wyrażaną już wcześniej w prowadzonej z wierzycielem korespondencji. Organ podkreślił, iż przymus rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego wynika z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej, zaś zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy, opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, przy domniemaniu, że osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że każdy, kto posiada odbiorniki radiowe i telewizyjne, musi je zarejestrować i opłacać abonament, jeżeli nie jest z tego obowiązku ustawowo zwolniony. Zaznaczył, iż ustawa ta jest aktualnym aktem prawnym regulującym kwestie związane z opłatami za korzystanie z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i jako obowiązująca wskazywana jest w prowadzonych postępowaniach mających na celu wyegzekwowanie należności z tytułu abonamentu. Nie oznacza to jednakże, iż postępowania nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem jej wejścia w życie, bowiem obowiązująca wcześniej ustawa, tj. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji ( t.j. Dz. U. 2020. 805), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. oraz wydane w celu jej wykonania rozporządzenia nakłady na użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych obowiązek ich rejestracji czy też zgłaszania zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizację danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych). Organ zauważył, że skoro zgłoszona została rejestracja odbiorników (której strona nie zaprzecza) a kwestią sporną było ich wyrejestrowanie (strona twierdzi, że formalności tej dokonała), to jedynie okazanie dowodu na tę okoliczność (wyrejestrowania) miałoby mieć wpływ na stanowisko wierzyciela w zakresie zaległości abonamentowych wskazanych w tytule wykonawczym o numerze [...] z dnia [...] r. Zauważył, że w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r., o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, jak również o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, użytkownik powinien niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Poczty Polskiej poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych" (zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązującego do 31 grudnia 2013 r. – Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342). Wcześniej, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 141 z 2005 r., poz. 1190), i poprzedzającym je rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym należało zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiącym integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych (zasady postępowania w określonych sytuacjach zawarte były na drugiej stronie książeczki radiofonicznej). Na gruncie postępowania administracyjnego ma w pełni zastosowanie zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] r., iż jedynie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników może doprowadzić do ustania obowiązku uiszczania abonamentu. W przypadku kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych do czasu wejścia w życie zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342) zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia, odcinka "W" (odcinek wyrejestrowania), znajdujący się w książeczce radiofonicznej. Dalej wskazał, że pracownik placówki pocztowej, w momencie zgłoszenia przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Jedną część odcinka oraz okładki książeczki pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem placówki pocztowej) pozostawał w posiadaniu abonenta. Zatem w sytuacji dopełnienia przez stronę formalności w sierpniu 2000 r. powyższy fakt odnotowany zostałby w książeczce radiofonicznej (obecnie indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]), a dokument zarchiwizowany. Konkludując, organ stwierdził, że skoro zobowiązana wywodzi, że dokonała formalności wyrejestrowania, twierdzenie to powinno być oparte na okazaniu dowodu w przedmiotowej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej abonenci otrzymywali/otrzymują stosowne dowody potwierdzające ten fakt. Wyjaśnił, że Poczta Polska S.A. po zgłoszeniu przez abonenta rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i wnoszeniu opłat bądź zaprzestaniu ich wnoszenia nie dokonuje weryfikacji stanu faktycznego. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. Dyrektor zauważył, iż wykonując ustawowy obowiązek strona dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod poprzednim adresem. Przedmiotowej rejestracji strona nie zaprzeczała w złożonych zarzutach jak i zażaleniu. Dodał, że stronie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...], a zawiadomienie informujące o wprowadzonej zmianie przesłano na adres, który został podany przy rejestracji odbiorników. Dyrektor podniósł, że w złożonym zarzucie jak i uzyskanym oświadczeniu strona powoływała się również na rejestrację dokonaną przez jej małżonka pod nowym adresem zamieszkania oraz regulowaniu opłat abonamentowych w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 1 kwietnia 2004 r. i prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Podkreślił, że nie stwierdzono, aby opłaty abonamentowe wnoszone były przez małżonków w ramach jednego/wspólnego gospodarstwa domowego w okresie objętym przedmiotowym tytułem wykonawczym, stąd ich oświadczenie o rejestracji odbiorników i wnoszeniu opłat w okresie od 1 grudnia 2000 r. do 1 kwietnia 2004 r. nie pozostaje w związku z zadłużeniem jakiego domaga się wierzyciel za okres od stycznia 2015 r. do kwietnia 2019 r. Dlatego też Dyrektor, że zarzut nieistnienia obowiązku został prawidłowo oddalony. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca domagała się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania podając, że przedmiotowy radioodbiornik został przez nią wyrejestrowany w placówce pocztowej w K., w sierpniu 2000 r., w związku ze sprzedażą jej dotychczasowego lokalu mieszkalnego. Dodała, że faktu tego nie może potwierdzić stosownym dokumentem, ale niedorzecznym jest przetrzymywanie takich dokumentów 20 lat, a z doktryny i orzecznictwa nie wynika nakaz bezterminowego przetrzymywania dokumentu wyrejestrowania odbiornika rtv. Podniosła, że tego rodzaju dokumenty przetrzymuje około 5 lat, a potem niszczy. Zauważyła, iż przez 19 lat od momentu wyrejestrowania odbiornika nie miała żadnego sygnału lub upomnienia o jakichkolwiek zaległościach w opłatach rtv co dawało jej pełne prawo do zniszczenia książeczki. Po sprzedaży lokalu w 2000 r. wraz z mężem zakupili wspólny lokal mieszkalny i na nazwisko męża zarejestrowali radioodbiornik telewizyjny, z którego korzystali i wspólnie opłacali. Obecnie wraz z mężem mają jeden adres zamieszkania i prowadzą wspólne gospodarstwo. Skarżąca podkreśliła, ze nie uzyskała informacji o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, gdyż zawiadomienie z dnia [...] r. przesłano na jej poprzedni adres już po sprzedaży tego lokalu i zameldowaniu się pod innym adresem. Reasumując skarżąca stwierdziła, że jako małżeństwo od 1996 r. opłacali opłatę abonamentową najpierw w sprzedanym, a potem w zakupionym lokalu. Dopełniła wszelkich obowiązków formalnych związanych z wyrejestrowaniem odbiornika w sierpniu 2000 r., a następnie zarejestrowaniem w nowym lokalu i wnoszeniem stosownych opłat. Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że dotyczyło ono zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie egzekucji opłaty abonamentowej, przy czym skarżąca podniosła zarzut nieistnienia tego obowiązku podając, że posiadany przez nią odbiornik został wyrejestrowany w 2000 r. w związku ze sprzedażą poprzedniego jego mieszkania, że nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, które zostało wysłane w 2008 r. na jej poprzedni adres, oraz że wraz z mężem zarejestrowała odbiornik w nowym lokalu (na nazwisko męża) prowadząc wspólne gospodarstwo domowe. Poza sporem było, że skarżąca dokonała rejestracji odbiornika rtv pod adresem lokalu, w którym zamieszkiwała do 2000 r., nie posiada dowodu jego wyrejestrowania ani nie twierdziła, że informowała Pocztę o zmianie miejsca zamieszkania, a nadto, że skarżącej nadano indywidualny numer abonenta, a zawiadomienie o jego nadaniu przesłano na adres zamieszkania strony w dacie rejestracji odbiornika. Na wstępie należy podnieść, że w dniu 1 marca 1993 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy miedzy innymi o zaprzestaniu używania odbiornika, czy zmianie adresu. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie tej ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. W konsekwencji zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wyegzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym. Skarżąca nie kwestionowała faktu wykonania ustawowego obowiązku zgłoszenia rejestracji odbiornika rtv używanego pod poprzednim adresem, podnosząc jednocześnie, iż wyrejestrowała odbiornik w sierpniu 2000 r. Na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawia jednak żadnego dowodu, który choć pośrednio mógłby wskazywać, iż takie wyrejestrowanie miało miejsce. Dokumentem takim nie dysponuje również organ. Odnośnie zarzutu braku obowiązku posiadania dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV przez nieokreślony czasookres, wypowiedział się WSA w Gliwicach z dnia 7 października 2015r. sygn. akt I SA/Gl 481/15, w którym stwierdzono, że "regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać taki dokument w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika i w interesie zobowiązanego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie okoliczności wyrejestrowania". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela zacytowaną powyżej tezę. W przekonaniu Sądu zebrane dane potwierdzają, że sporny obowiązek powstał i nie przestał istnieć. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Jak podkreślono powyżej, fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczanie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej). Abonent jako podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczenia opłat powinien wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika. Znajduje to oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadamiania urzędu pocztowego, m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 roku rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. (Dz. U. z 2007r., Nr 187 poz. 1342 ze zm.) oraz § 11 – 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (poprzez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m. in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny. Stosownie do treści § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy abonamentowej, który stanowił podstawę wydania powołanego rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Co istotne ustawa ta nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści lub formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Dane rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r., w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16, w którym stwierdzono, iż u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Tożsame wnioski wypływają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15. Jak wynika z powyższych wywodów, obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. W przekonaniu Sądu organ prawidłowo uznał, iż nie należy przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a więc utrata mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 roku wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacji nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu stronie indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] r. podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, stanowi dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Jednocześnie dla skuteczności czynności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (tak wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2262/15). Należy przy tym podnieść, że "obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przypisany jest do osoby, która dokonała rejestracji odbiornika RTV, a nie do adresu rejestracji (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 467/21). Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał wniesiony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie są one uzasadnione skoro poza wykazaniem sprzedaży lokalu w 2000 r. strona nie przedstawiła żadnych choćby śladowych dowodów uprawdopodabniających fakt wyrejestrowania przedmiotowego odbiornika z poprzedniego miejsca zamieszkania. Skarżąca nie twierdziła, że w okresie objętym przedmiotowym tytułem wykonawczym uiszczała (bądź jej mąż) opłatę abonamentową, dowodząc jedynie, że opłatę taką uiszczała (wraz z mężem) w okresie od 1 grudnia 2000 r. do kwietnia 2004 r., a więc w czasie którego tytuł nie dotyczył. Fakt przesłania stronie stosownego zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na adres rejestracji odbiornika, w sytuacji gdy strona nie zgłosiła zmiany swojego adresu, mimo obowiązku w tym zakresie powodując, że również tego zarzutu nie można uznać za uzasadniony. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.