I SA/Gl 1287/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 (słownie: dwieście) złotych. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia i w imieniu Ministra Finansów, wydał na wniosek złożony przez pełnomocnika A Sp. z o.o. w M. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nr [...] dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych. Organ uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki, zgodnie z którym do kosztów uzyskania przychodów może ona zaliczyć wartość kwoty przychodu, jaką uzyskała w związku z nieodpłatnym świadczeniem w postaci udzielonego jej poręczenia spłaty kredytu przez jedynego udziałowca – gminę. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach ze skargi Spółki na tę interpretację indywidualną pełnomocnik Spółki wniósł pismo z dnia 4 marca 2013 r. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Ponadto w piśmie tym sformułował wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Jego zdaniem żądanie to jest zasadne, gdyż organ uwzględnił skargę wniesioną przez Spółkę w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 860/12 i zaaprobował w ten sposób stanowisko Spółki, zakładające, że jeśli realizuje ona zadania własne gminy, która jest jej właścicielem, to nieodpłatne poręczenie jej przez tę gminę kredytu nie stanowi dla niej przychodu podlegającego opodatkowaniu. Bezprzedmiotowym jest zatem rozstrzyganie kwestii możności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości kwoty przychodu, którego brak. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a takie cofnięcie wiąże sąd, chyba że zostanie uznane za niedopuszczalne (nastąpi to, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności). Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Zdaniem Sądu w rozpatrywanym przypadku nie została spełniona żadna przesłanka niedopuszczalności cofnięcia skargi. Należało je zatem uznać za skuteczne, a w konsekwencji umorzyć postępowanie. Jako że strona uiściła wpis od skargi, a pismo to zostało cofnięte, należało nadto orzec o zwrocie tej opłaty sądowej. Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Art. 201 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, to jest w przypadku uwzględnienia skargi przez organ, co jednakże w niniejszej sprawie nie nastąpiło.