I SA/Gl 1289/15

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2011 r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, babcią oraz dwójką dzieci. Według wniosku na miesięczny dochód rodziny netto składają się kwoty: 20.000 zł tytułem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, 1000 zł z działalności rolniczej i usługowej jej męża oraz około 1500 zł emerytury jej babci. Pośród swoich wydatków wnioskująca wyliczyła: koszt utrzymania mieszkania – około 1000 zł, raty kredytów – około 2400 zł oraz koszt najmu placu manewrowego i lokalu – 5500 zł. Stwierdziła, że posiada dom, 3 samochody ciężarowe, 9 samochodów osobowych "do prowadzenia działalności", oraz że jej zadłużenie kredytowe wynosi łącznie 190.000 zł. Wpis od skargi, wyliczony na podstawie podanej przez pełnomocnika skarżącej wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosi 157 zł. Strona złożyła wnioski o przyznanie prawa pomocy jeszcze w pięciu innych sprawach. Łączna wysokość wpisów we wszystkich sprawach (również wyliczona z uwzględnieniem wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej przez pełnomocnika) to 765 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżącej ta przesłanka nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie jej oświadczeń, bez wystosowywania wezwania celem uzupełnienia tego materiału dowodowego. Uzyskuje ona bowiem wysoki dochód z działalności gospodarczej (20.000 zł netto miesięcznie), który wielokrotnie sumę wpisów od skarg we wszystkich jej sprawach (765 zł). Suma ta stanowi zaledwie około 3,8 % wspomnianego dochodu. Co więcej dochód ten przekracza wskazane we wniosku wydatki stałe, wynoszące łącznie około 8900 zł. Nadwyżka ta, pozostająca po opłaceniu m.in. rat kredytów, również pozwala na poniesienie kosztów sądowych we wszystkich sprawach skarżącej bez poważnych czy choćby odczuwalnych negatywnych następstw dla utrzymania jej rodziny czy dla płynności finansowej jej przedsiębiorstwa (suma wpisów od skarg we wszystkich tych sprawach to około 6,9 % tej nadwyżki). Jest tak tym bardziej dlatego, że wnioskodawczyni wykazała wartościowy majątek nieruchomy i ruchomy oraz dochody innych osób pozostających w jej gospodarstwie domowym, które także przewyższają te koszty, choć nie w tak ewidentnym stopniu jak dochody osiągane przez nią osobiście. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.