I SA/Gl 1296/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] określającą skarżącej A Sp. z o.o. w C. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości [...]zł. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 11 października 2016 r. zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: 1) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia; 2) złożenie oryginału dokumentu z właściwego sądu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) lub odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 20 października 2016 r. Jak dotąd nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że stosownie do art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z kolei z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie takiego dokumentu do skargi sprawia, iż jest ona dotknięta brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu [zob. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07 oraz z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08 (dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)]. Wszak w braku przesądzenia kwestii możności podpisania pisma przez osobę, która to uczyniła, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione. Nie mniej istotne jest również to, że stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jest tak w przypadku, gdy od skargi należny jest wpis stosunkowy. Jak bowiem wynika z art. 230 §§ 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy, który zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, czyli należności pieniężnej, powinna zawierać podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a jego brak uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu. Mając na względzie powyższe, zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Z kolei niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanym przypadku skarga została wniesiona w imieniu spółki handlowej na decyzję wydaną w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Do skargi nie załączono jednak dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania skargi w imieniu skarżącej. Zarazem w skardze nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Niezbędne zatem było wezwanie skarżącej do uzupełnienia tych braków formalnych. Biorąc pod uwagę datę doręczenia tego wezwania, uznać należało, że powinno ono zostać wykonane najpóźniej w czwartek 27 października 2016 r. Nie nastąpiło to jednak i z tego względu konieczne stało się odrzucenie skargi na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.