I SA/Gl 130/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Wojciech Organiściak, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 34 § 1 i art. 17 § 1 oraz art. 18 i art. 23 § 1, § 4 pkt. 1 oraz art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") – po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 12 listopada 2010 r. wniesionego przez Wójta Gminy B.– utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nnr [...], mocą którego wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty Wójta Gminy B. na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę na następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., działając jako wierzyciel, wystawił przeciwko Wójtowi Gminy B. tytuł wykonawczy o nr [...], obejmujący należność z tytułu kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną wystawienia tego dokumentu wierzyciel wskazał postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nr [...], mocą którego obciążono wierzyciela - Wójta Gminy B. kosztami egzekucyjnymi powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z wniosku tego wierzyciela przeciwko A S.A. w K.. W dalszej kolejności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. przesłał powyższy tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., który nadał mu nr [...]. Następnie w dniu 4 października 2010 r. organ egzekucyjny wystawił dwa zawiadomienia o nr [...] oraz [...] o zajęciu rachunków bankowych zobowiązanego odpowiednio w B w T. oraz w C S.A. w K.. Zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Wójtowi Gminy B. w dniu 6 października 2010 r. B w T. potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 7 października 2010 r., zaś C w dniu 5 października 2010 r. Pismem z dnia 6 października 2010 r. Wójt Gminy B. złożył zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wskazując jako podstawę ich wniesienia naruszenie przez organ egzekucyjny art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1, art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 i 10 oraz art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Wójta, postanowienie określające kwotę kosztów egzekucyjnych, które stanowiło podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego było dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Stwierdził również, że zobowiązanemu nie doręczono wymaganego prawem upomnienia, co stanowi naruszenie art. 15 § 1 w zw. z art. 33 pkt 7 i art. 59 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej. Wójt podniósł również, że tytuł wykonawczy zawierał istotne braki formalne, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, co spowodowało naruszenie art. 33 pkt 10 tej ustawy. Wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznał zarzuty zgłoszone przez Wójta Gminy B. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel wskazał, że podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia egzekucji stanowiło postanowienie z dnia [...] o nr [...], które pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości jego zaskarżenia nie zostało przez Wójta zaskarżone. Nadto, po rozpatrzeniu wniosku Wójta o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] nie uwzględnił żądania strony i odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] Postanowienie organu nadzoru z dnia [...] zostało zaskarżone do Ministra Finansów, lecz fakt ten – zdaniem wierzyciela - nie uczynił nieostatecznym postanowienia będącego podstawą egzekucji. W kwestii zarzutu braku doręczenia upomnienia wierzyciel zauważył, że zgodnie z § 13 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Doręczenie upomnienia nie było więc wymagane w niniejszej sprawie. Wierzyciel zauważył też, że klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej nie nadaje wierzyciel, lecz organ egzekucyjny, którym w tym przypadku jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w T.. W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy B. wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. dokonano zajęcia rachunku bankowego Gminy B., podczas gdy do zajęcia dołączono tytuł wykonawczy wskazujący jako zobowiązanego Wójta Gminy B.. Zaznaczył, że zarzuty Gminy B. dotyczyły w szczególności braku doręczenia upomnienia poprzedzającego zajęcie wierzytelności oraz braku wymagalności zapłaty kosztów egzekucyjnych, bowiem postanowienie (stanowiące podstawę wystawienia tytułu wykonawczego) było dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i równocześnie stało się przedmiotem zaskarżenia do Ministra Finansów. Nie jest więc ono ostateczne. Wójt podtrzymał także treść zarzutu, iż Gmina B. nie została uwzględniona jako zobowiązany z tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, iż postanowienie będące podstawą wystawienia tytułu wykonawczego oraz egzekucji nie zostało zaskarżone. Nadto, kwestia nieważności tego postanowienia była badana przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., który postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. Zaskarżenie tego rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy B. do Ministra Finansów pozostało zdaniem organu nadzoru bez wpływu na wykonanie ostatecznego postanowienia z dnia [...], będącego podstawą egzekucji. Organ zauważył też, że wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 822/10 WSA w Gliwicach nie uchylił postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K., a więc nie odpadła podstawa prawna wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...]. W kwestii braku doręczenia upomnienia organ nadzoru wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie tytułem wykonawczym nr [...] objęto koszty egzekucyjne, a więc zgodnie z § 13 pkt 4 przywołanego powyżej rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręczenie upomnienia nie było wymagane. Odnośnie zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z tym przepisem klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej nie nadaje wierzyciel, lecz organ egzekucyjny, którym w rozpatrywanym przypadku jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w T.. Wobec powyższego wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. zajmując stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, nie mógł wypowiadać się w tej kwestii. Zarzut musi natomiast zostać rozpatrzony przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., który po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela ma obowiązek wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Organ podkreślił również, iż dopiero na etapie zażalenia Wójt podniósł zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Organ stwierdził jednocześnie, że po upływie 7-dniowego terminu do złożenia zarzutów zobowiązany nie może ani uzupełnić złożonych zarzutów, ani też podnosić nowych zarzutów. Wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] nie mógł zatem w sposób oczywisty odnieść się do tego zarzutu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Wójt Gminy B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi pełnomocnik Wójta zaznaczył, iż Wójt Gminy B. zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...], stanowiące podstawę do wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. postanowienia o nr [...], które stanowiło zdaniem Dyrektora Izby podstawę dla skutecznej egzekucji kwoty [...] zł (sprawa przed WSA w Gliwicach o sygn. akt l SA/GI 822/10). Nadto zauważył, że przed upływem terminu do zaskarżenia postanowienia będącego podstawą egzekucji Wójt wniósł o stwierdzenie jego nieważności. Ponadto, zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż ten znając stan sprawy w czerwcu 2010 r. (w tym treść wyroku WSA o sygn. I SA/Gl 822/10) wydał w dniu [...] zaskarżone postanowienie. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację, zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 27 maja 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] o obciążeniu Wójta Gminy B. kosztami egzekucyjnymi. Następnie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik uchylił postanowienie z dnia [...], będące podstawą egzekucji. Organ wskazał także, iż w dniu 16 maja 2011 r. Wójt Gminy B. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...] uchylające postanowienie z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydane w sprawie postanowienie nie narusza prawa. Przed odniesieniem się do zasadności rozstrzygnięć, wydanych przez organy administracji wskazać należy, iż stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) zwanej dalej: P.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, wydane przez organy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, kwestionowane przez stronę skarżącą, nie zawierają uchybień, które uzasadniałyby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przed odniesieniem się do poszczególnych kwestii, wynikłych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, należy w pierwszej kolejności wskazać na treść przepisów prawnych, mających istotne znaczenie w sprawie. Zgodnie z art. 64 c § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.e.a." bądź "ustawą egzekucyjną", wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4a – 4c oraz art. 64e § 4a. Zgodnie natomiast z art. 64c § 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Na mocy art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie z art. 33 ustawy egzekucyjnej, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Pkt 7 tego paragrafu stanowi z kolei, że postępowanie umarza się, jeśli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Regulacja zawarta w art. 15 § 1 u.p.e.a. przewiduje natomiast, iż egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Odnosząc się do poszczególnych aspektów sprawy, w tym do zarzutów składanych przez Wójta Gminy B. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej po pierwsze wskazać należy na przepisy szczególne, o których mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., mianowicie na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.). Zgodnie z jego § 13 pkt 4, wierzyciel może wszcząć postępowanie egzekucyjne bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanym przypadku, albowiem podstawę egzekucji stanowi postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] o obciążeniu wierzyciela – Wójta Gminy B. kosztami egzekucyjnymi. Doręczenie upomnienia w takiej sytuacji nie jest zatem wymagane, co słusznie podniosły organy egzekucyjne. Zasadnie również organy egzekucyjne przyjęły, że pozbawiony podstaw był zarzut dotyczący nieważności postanowienia z dnia [...] o obciążeniu kosztami postępowania, będącego podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Po pierwsze, zobowiązany, choć był do tego uprawniony, nie złożył zażalenia na to postanowienie. Co więcej, nawet w przypadku jego wniesienia, zastosowanie w sprawie – z mocy art. 18 u.p.e.a. - znalazłby art. 143 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Okoliczności te sprawiły, że postanowienie z dnia [...] mogło być podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] o nr [...], obejmującego należność z tytułu kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. Prowadzeniu postępowania egzekucyjnego nie stało na przeszkodzie wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...], zainicjowanego przez Wójta Gminy B.. Samo prowadzenie postępowania nieważnościowego nie powoduje bowiem usunięcia danego aktu z obrotu prawnego. Co więcej, postanowieniem z dnia [...] (a więc wydanym jeszcze przed wszczęciem egzekucji) o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] Wniesienie zażalenia do Ministra Finansów na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] również nie skutkowało samo w sobie wyeliminowaniem postanowienia z dnia [...]. Na marginesie można jeszcze dodać, iż toczące się postępowanie w trybie nadzwyczajnym nie mogło skutkować ewentualnym zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Brak zatem regulacji prawnej, umożliwiającej zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu zakończenia postępowania nadzwyczajnego, dotyczącego postanowienia będącego podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku egzekwowanego obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej) należy zaznaczyć, że koszty egzekucyjne nie są objęte zakresem zastosowania norm art. 2 u.p.e.a. (w którym ustawodawca dokonał wyliczenia obowiązków, podlegających egzekucji administracyjnej). Dlatego też pojęcie obowiązku i należności pieniężnej, w znaczeniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., należy odnosić do tego obowiązku i tej należności pieniężnej, które legły u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie zaś do kosztów postępowania, generowanych przez postępowanie egzekucyjne (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1027/08, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 508217). W kwestii zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, organ odwoławczy trafnie zauważył, że klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej nie nadaje wierzyciel, lecz organ egzekucyjny. Organem tym jest w rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w T.. Z uwagi na to Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., będący wierzycielem, zajmując stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., nie mógł wypowiadać się w tej kwestii. Zarzut winien natomiast zostać rozpatrzony przez organ egzekucyjny, który po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela ma obowiązek wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Kolejny zarzut, mianowicie błędu co do osoby zobowiązanego, Wójt Gminy B. podniósł już po upływie 7-dniowego terminu, przewidzianego do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] nie mógł zatem odnieść się do tego zarzutu. Dodatkowo zaznaczyć należy, iż zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i następnie sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia organu nadzoru nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 331/10, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 747291). W dalszej kolejności podnieść należy, iż wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 822/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] o nr [...], którym uchylone zostało postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] o obciążeniu Wójta Gminy B. kosztami postępowania. Uchylenie przez Sąd postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] spowodowało, iż postanowienie z dnia [...] nr [...] (wydane po uchyleniu przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia w tym samym przedmiocie z dnia [...]) straciło podstawę do jego wydania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli została ona wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (przepis ten ma również zastosowanie do postanowień - z mocy odesłania, zawartego w art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego). Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wznowił postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia [...] nr [...], następnie zaś postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił własne postanowienie z dnia [...] nr [...], które stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], realizowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. jako organ egzekucyjny. Uchylenie, w trybie wznowienia, postanowienia będącego podstawą egzekucji kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela nie ma jednak w niniejszej sprawie znaczenia, albowiem w dacie rozpatrywania zarzutów (postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]) a następnie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów (postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]), funkcjonowało ono w obrocie prawnym zaś egzekucja administracyjna, prowadzona w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony na jego podstawie znajdowała się w toku. Dodatkowo tylko zasygnalizować należy, że na postanowienie z dnia [...] uchylające w trybie wznowienia postanowienie z dnia [...], zostało wniesione zażalenie, zatem nie korzysta ono z przymiotu ostateczności. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.