I SA/Gl 1301/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Monika Krywow, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi P.G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 11 września 2024 r. nr COF.OUR.635.5741.2024 ŁD.SK.ZZ1 09291181 w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej oddala skargę. 1. P. G. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: organ) z 11 wrzenia 2024 r. nr COF.OUR.635.5741.2024 ŁD.SK.ZZ1 09291181 w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej. 2. Stan sprawy. 2.1. Ww. organ działając w pierwszej instancji postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2024 r. dokonał sprostowania pomyłki pisarskiej zaistniałej w postanowieniu z dnia 3 lipca 2024 r. nr COF.OUR.635.5741.2024 BY.DZ.P 09291181 wydanym na skutek złożonych przez skarżącego pismem z dnia 21 maja 2024 r. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sprostowanie nastąpiło poprzez wykreślenie: - na pierwszej stronie w sentencji ww. postanowienia "oddalić zarzut wygaśnięcia obowiązku w części albo w całości" i wpisanie w to miejsce prawidłowej nazwy zarzutu "oddalić zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części", - na stronie trzeciej ww. postanowienia poprzez wykreślenie "W wyniku dokonanego zgłoszenia rejestracji, wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, która służyła do dokonywania opłat abonamentowych." i wpisanie w to miejsce prawidłowego numeru książeczki radiofonicznej "W wyniku dokonanego zgłoszenia rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, która służyła do dokonywania opłat abonamentowych.", - na stronie siódmej ww. postanowienia poprzez wykreślenie "... na podstawie tytułu wykonawczego numerze 20584E1-45/PO/2024 z dnia 25 kwietnia 2022 r." i wpisanie w to miejsce prawidłowej daty tytułu wykonawczego "... na podstawie tytułu wykonawczego numerze 20584E1-45/PO/2024 z dnia 25 kwietnia 2024 r.". Postanowienie z dnia 3 lipca 2024 r. wydane zostało w oparciu o zgromadzoną dokumentację w sprawie, a błędy pisarskie ujawniono dokonując rozpatrzenia złożonego przez skarżącego zażalenia. Wierzyciel bowiem rozpatrując zażalenie obowiązany był do zweryfikowania poprawności stanowiska wyrażonego przez pierwszą instancję rozpatrującą zarzuty. Organ uznał, iż stwierdzone pomyłki pisarskie zasługują na korekty w drodze postanowienia w oparciu o art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - k.p.a.). 2.2. Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie, organ działając w drugiej instancji mocą zaskarżonego w nn. sprawie postanowienia, utrzymał je w mocy. Stwierdził, że uwzględniając obowiązujący stan prawny oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, wniesione zażalenie nie może zostać uwzględnione. 3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze podniesiono, że nieprawidłowości w zapisach postanowienia z pewnością nie są zwykłymi oczywistymi omyłkami pisarskimi lecz dotyczą ważnych merytorycznie kwestii, które nie podlegają sprostowaniu. Skarżący zauważył, że jego sprawa jest "kombinowana" i nie zgadza się na takie dziwne praktyki, które są podejmowane na jego niekorzyść, by sprawę niekorzystnie dla niego rozstrzygnąć. Wskazanych w postanowieniu zapisów z pewnością nie można uznać za oczywiste omyłki pisarskie i nie można poprawiać w drodze sprostowania. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. 3.3. W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał osobistą skargę skarżącego. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a to art. 8 § 1 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie obywatela do władzy publicznej, poprzez wydanie decyzji zawierającej szereg błędów, które świadczą o powierzchownym i niedbałym podejściu do sprawy organów. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazał, że iż zmienność treści decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany może stanowić naruszenie art. 8 k.p.a. Może bowiem spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli. W związku z zasadą wzbudzania zaufania niedopuszczalne jest przerzucanie na podmioty/adresatów rozstrzygnięć błędnych działań organów. Wobec zwrócenia się przez skarżącego do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji postępowanie zgodnie z wnioskiem wierzyciela zostało zawieszone, zaś następnie zgodnie z uchwałą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 września 2024 r. zostały umorzone skarżącemu zaległości w opłatach abonamentowych za okres od stycznia 2019 r. do września 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę, a co za tym idzie postępowanie winno zostać umorzone, albowiem postanowienie, którego dotyczyły sprostowania stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. 5. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113 (...). Wskazana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być natomiast "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu analizowanego przepisu jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. W tym trybie nie można natomiast dokonywać merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany podstawy prawnej, czy też zastosowanego przepisu prawa (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1355/16; wyrok NSA z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2800/18; wyrok NSA z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 770/20). Ponadto, nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. W nn. sprawie pomyłka pisarska zawarta na pierwszej stronie w sentencji postanowienia z dnia 3 lipca 2024 r. dotycząca błędnego wpisania wyrażenia "oddalić zarzut wygaśnięcia obowiązku w części albo w całości" i wpisania w to miejsce prawidłowej nazwy zarzutu "oddalić zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części" miała charakter oczywisty. Zgodnie, albowiem z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm. - u.p.e.a.), podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Zatem zastosowanie przemiennie słowa "w całości albo w części" należało uznać za taką omyłkę, która nie wywołała zmiany merytorycznej treści wydanego stanowiska w sprawie. Dalej na stronie trzeciej postanowienia z dnia 3 lipca 2024 r. popełniono oczywista omyłkę, poprzez wskazanie numeru kolejnej wydanej w dniu 11 marca 2003 r. skarżącemu książeczki radiofonicznej numer [...], zamiast numeru książeczki radiofonicznej [...], wydanej w wyniku dokonanego przez skarżącego zgłoszenia rejestracji odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego, stanowiącej dowód zarejestrowania odbiorników i służącej do dokonywania opłat abonamentowych. Powyższe również należało traktować jako oczywistą pomyłkę pisarską. Ustalenia te potwierdza dokumentacja udostępniona skarżącemu w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w postaci: wydruku z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzającego zarejestrowanie jako abonenta w elektronicznej bazie danych, wydruku z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzającego wymianę książeczek radiofonicznych, kserokopii odcinka "U" z książeczki radiofonicznej o numerze [...] z dnia 11 marca 2003 r., duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 17 lipca 2008 r. Odnosząc się do sprostowania oczywistej pomyłki pisarskiej na stronie siódmej postanowienia, poprzez wskazanie błędnej daty tytułu wykonawczego, zasadnie również organ uznał tę pomyłkę za oczywistą, która nie miała wpływu na rozpatrzone kwestie merytoryczne oraz nie prowadziła do zmiany podjętego rozstrzygnięcia. Organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec skarżącego, któremu doręczył tytuł wykonawczy numer 20584E1-45/PO/2024 z dnia 25 kwietnia 2024 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, z których skarżący skorzystał, a zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym z dnia 25 kwietnia 2024 r. zostało zweryfikowane na podstawie dokumentacji pozostającej w zasobach wierzyciela, prawidłowo ustalając osobę zobowiązaną do uiszczenia należności objętej postępowaniem egzekucyjnym. Oczywistym zatem jest, że ww. błędy były wynikiem niezamierzonej, niezgodnej z myślą organu oczywistej omyłki. Co więcej błędy te były łatwo dostrzegalne, ich stwierdzenie nie wymagało przeprowadzenia nowych ustaleń. Zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie zmienia merytorycznego zakresu postanowienia z 3 lipca 2024 r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych sprawy. Nie zaistniały też podstawy do umorzenia postępowania w zakresie sprostowania oczywistej omyłki w związku z okolicznością wskazaną przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. na podstawie art. 105 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W nn. sprawie nie zaistniały okoliczności bezprzedmiotowości postępowania ani z przyczyn podmiotowych ani też przedmiotowych. W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania lub w jakikolwiek inny istotny sposób jest niezgodne z prawem. 6. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).