I SA/Gl 1312/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Borys Marasek, Protokolant starszy specjalista Anna Oklecińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi U. sp. z o. o. w U. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lipca 2021 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.32.2021.2.KP UNP: 1390359 w przedmiocie opłaty od środków spożywczych oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją indywidulaną z 19 lipca 2021 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.31.2021.2.KP Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie m.in. art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej zwana: O.p.) stwierdził, że stanowisko przedsiębiorstwa U. spółka z o.o. w U. (dalej zwane: wnioskodawca, strona, skarżąca, spółka) przedstawione we wniosku z 22 marca 2021 r., uzupełnionym pismami z 14 i 28 czerwca 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów ustawy o zdrowiu publicznym dotyczącej opłaty od środków spożywczych, w zakresie wyłączenia z tej opłaty napoju, w którym udział masowy soku owocowego wynosi nie mniej niż 20 % składu surowcowego, zawartość cukrów nie przekracza 5g w przeliczeniu na 100 ml i który zawiera dodatek kofeiny - jest nieprawidłowe. Interpretację wydano w następującym stanie sprawy: Podaniem z 22 marca 2021 r., uzupełnianym dalszymi pismami, spółka wystąpiła do organu o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów dotyczących opłaty, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1956 ze zm. - zwana dalej: UZP). Przedstawiając zdarzenie przyszłe strona podała, że oczekuje od organu zajęcia stanowiska, co do prawidłowego obliczenia opłaty od środków spożywczych, wynikającej z ustawy z 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów. Konkretnie chodzi o kwestię opłaty od napoju, który posiada następujący skład: 1) ogólna zawartość cukrów jest mniejsza niż 5g w 100ml napoju; 2) napój zawiera dodatek kofeiny; 3) udział masowy soku owocowego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego. Jak dalej podała spółka, napoje będące przedmiotem wniosku są ujęte w PKWiU w dziale 11, zawierają w swoim składzie substancje słodzące, a zawartość cukru wykazana w tabeli wartości odżywczych umieszczonej na etykiecie napoju to 4,9g na 100ml napoju. Wnioskodawca jest podmiotem sprzedającym napoje kontrahentom prowadzącym sprzedaż hurtową, detaliczną, hurtową i detaliczną. W związku z powyższym spółka zadała pytanie: czy dla napoju o przedstawionym składzie należy wnosić opłatę za dodatek kofeiny, czy też napój ten zwolniony jest z wszystkich opłat na podstawie art. 12b ust. 2, według którego opłacie nie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo – warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5g w przeliczeniu na 100 ml napoju ? Zdaniem strony, od napojów będących przedmiotem wniosku nie należy wnosić opłaty za dodatek kofeiny. Napoje, o których mowa we wniosku, są zwolnione ze wszystkich opłat ze względu na treść art. 12b ust. 2 ustawy z 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że stanowisko spółki, co do wyłączenia z opłaty napoju, w którym udział soku owocowego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów nie przekracza 5g w przeliczeniu 100 ml napoju i który zawiera dodatek kofeiny – jest nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał przepisy art. 12a ust. 1 i art. 12b ust. 1 UZP i stwierdził, że wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1) cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008 r., s. 16 ze zm.), 2) kofeiny lub tauryny - podlega opłacie. Przy czym za napój, o którym mowa wyżej, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Wysokość opłaty określają przepisy art. 12f ust. 1 i 3 UZP. Dalej organ wskazał, że przepisy art. 12b ust. 2 pkt 5 oraz art. 12f ust. 7 pkt 1 UZP zawierają całościowe lub częściowe wyłączenia z opłaty, jednak odnoszą się one przede wszystkim do poziomu zawartości w napoju cukrów lub substancji słodzących, natomiast kofeina w każdym przypadku jest - obok cukrów oraz substancji słodzących - innym dodatkiem, z którego zawartością w napoju ustawa zawsze wiąże obowiązek uiszczenia opłaty od środków spożywczych. To oznacza, że nawet jeśli napój spełnia wymogi do zastosowania wyłączenia z opłaty ze względu na udział masowy soku owocowego oraz zawartość cukrów (w tym również substancji słodzących), to z uwagi na zawartość w nim kofeiny - będzie podlegać opłacie od środków spożywczych. Zatem w przypadku opisanym we wniosku o interpretację, gdy udział masowy w napoju soku owocowego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, a zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5 g w przeliczeniu na 100 ml napoju i który zawiera dodatek kofeiny, wystąpi obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej zgodnie z art. 12f ust. 3 UZP, tj. w wysokości 0,10 zł w przeliczeniu na litr napoju. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12b ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 12a ust. 1, art. 12b ust. 1, art. 12f ust. 3 i ust. 7 UZP, polegającą na zastosowaniu przez organ wykładni sprzecznej z literalnym brzmieniem tych przepisów oraz niezastosowaniu wprowadzonej przez ustawodawcę definicji legalnej "opłaty" i zasady "lex specialis derogat legi generali", w konsekwencji przyjmując, że gdy znajdzie zastosowanie art. 12b ust. 2 pkt 5 UZP, opłacie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów, w których masowy udział soku owocowego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5 g w przeliczeniu na 100 ml napoju w zakresie w jakim zawierają w składzie dodatek kofeiny lub tauryny, w sytuacji gdy z treści tych przepisów wynika, iż wprowadzenie na rynek krajowy napojów określonych w art. 12b ust. 2 UZP nie podlega opłacie. Skarżąca uważa, że w uzasadnieniu interpretacji organ sam powołał art. 12a ust. 1 UZP wprowadzający definicję ustawową "opłaty", przez którą należy rozumieć zarówno opłatę za wprowadzenie na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów oraz substancji słodzących, jak kofeiny lub tauryny. Niemniej jednak organ definicji tej nie stosuje, dokonując interpretacji zapisów art. 12b ust. 2 UZP, który wskazuje wprost, że opłacie nie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów wymienionych w pkt od 1 do 7. Żaden z napojów wskazanych w tych punktach nie podlega "opłacie", którą należy rozumieć zgodnie z definicją legalną, czyli zarówno w zakresie, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1, jak i art. 12a ust. 1 pkt 2 UZP. Kierując się zasadą obowiązującą w wykładni przepisów "lex specialis derogat legi generali", należy uznać, że art. 12b ust. 2 UZP jest przepisem szczególnym w odniesieniu do art. 12a ust. 1 w zw. z art. 12b ust. 1, jak również art. 12f tej ustawy. Jako norma bardziej szczegółowa, zawężająca grupę napojów do której są skierowane zapisy ustawy dot. tzw. "opłaty cukrowej", uchyla w odniesieniu do napojów w niej określonych normę nakładającą obowiązek ponoszenia opłaty. Jak dalej argumentowała spółka, w treści art. 12b ust. 2 UZP w pkt od 1 do 7 precyzyjnie i jednoznacznie wskazano szczególne (wyjątkowe) przypadki, co do których ustawodawca godzi się na odstąpienie od sformułowanej w art. 12a ust. 1 w zw. z art. 12b ust. 1 generalnej zasady objęcia opłatą napojów z dodatkiem co najmniej jednej z substancji spośród określonych w art. 12a ust. 1 UZP. Dla wyłączenia wskazanego w art. 12b ust. 2 ustawy nie ma znaczenia ilość rodzajów substancji znajdujących się w napoju spośród określonych w art. 12a ust. 1 UZP. Katalog przypadków określonych w art. 12b ust. 2 w pkt od 1 do 7 ustawy obejmuje napoje o szczególnych, precyzyjnie, jednoznacznie i wyczerpująco określonych cechach, których łączne wystąpienie stanowi wyłączną przesłankę niepodlegania opłacie wprowadzonego na rynek krajowy napoju posiadającego te cechy. W tej sprawie cechami tymi są: udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynoszący nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów mniejsza lub równa 5 g w przeliczeniu na 100 ml napoju. Gdyby zamiarem ustawodawcy, w odniesieniu do którejkolwiek z kategorii napojów wskazanych w art. 12b ust. 2 UZP, było objęcie opłatą w zakresie wynikającym z art. 12a ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy, to musiałoby to wynikać wprost z któregoś z postanowień art. 12b ust. 2 UZP lub innego przepisu, jednak sytuacja taka nie ma miejsca. Spółka dodała, że w art. 12f ust. 7 UZP wskazane są napoje, które nie są napojami wymienionymi w art. 12b ust. 2 ustawy. Nie są to tożsame napoje, nie korzystają one ze zwolnienia z opłaty na mocy art. 12b ust. 2. Napoje te są zbliżone w składzie do napojów wymienionych w art. 12b ust. 2 pkt 5 i 6 UZP, jednak nie spełniają jednego z powołanych w tym przepisie kryteriów, tj. zawartości cukrów nie większej niż 5 g w przeliczeniu na 100 ml napojów. W odniesieniu do nich ustawodawca w art. 12f ust. 7 UZP wprowadził normę szczególną dotyczącą wysokości opłaty za zawartość cukrów. Ustawodawca w odniesieniu do tych napojów nie wprowadził jednak wyłączenia co do całości opłaty, czyli podlegają one chociażby opłacie określonej w art. 12f ust. 3 za zawartość w nich kofeiny lub tauryny. To oznacza, że organ błędnie utożsamił sytuację napojów niewymienionych w art. 12b ust. 2 pkt 5 UZP z napojami w tym przepisie wskazanymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że na mocy art. 7 ustawy z 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1492), dodano do UZP rozdział 3a "Opłata od środków spożywczych" (art. 12a – 12k). Stosownie do art. 12a ust. 1 UZP, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1) cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, oraz 2) kofeiny lub tauryny. Na podstawie art. 12b ust. 1 UZP za napój uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Opłacie od środków spożywczych podlega więc wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w PKWiU w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11 (jak w tej sprawie), w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 UZP, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Substancje determinujące opłatę, to: - cukry (monosacharydy lub disacharydy), - środki spożywcze zawierające w/w cukry, - substancje słodzące, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, - kofeina lub tauryna. W sytuacji, w której spełniony jest choć jeden z powyższych warunków (gdy napój zawiera jedną z w/w substancji), napój podlega opłacie od środków spożywczych. Sposób obliczenia opłaty regulują już kolejne przepisy ustawy. Ta kwestia nie była przedmiotem wniosku o interpretację, stąd jedynie dla celów wykładni art. 12a ust. 1 w zw. z art. 12b ust. 1 i 2 UZP wskazać trzeba, że opłata pobierana jest zawsze od całej zawartości cukrów, czyli sumy cukrów występujących w napoju naturalnie i cukrów dodanych, co wynika z literalnego brzmienia art. 12f ust. 1 UZP. Zgodnie z art. 12f ust. 1 UZP na wysokość opłaty składają się następujące części: 1) 0,50 zł za zawartość cukrów w ilości równej lub mniejszej niż 5 g w 100 ml napoju, lub za zawartość w jakiejkolwiek ilości co najmniej jednej substancji słodzącej, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, 2) 0,05 zł za każdy gram cukrów powyżej 5 g w 100 ml napoju - w przeliczeniu na litr napoju. Wysokość opłaty dla napojów zawierających powyżej 5 g cukrów w 100 ml napoju stanowi sumę części, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, z wyłączeniem ust. 7 (art. 12f ust. 2 UZP). Napoje zawierające dodatek kofeiny lub tauryny są objęte opłatą w wysokości 0,10 zł w przeliczeniu na litr napoju (art. 12f ust. 3). Na podstawie art. 12f ust. 4 UZP wysokość opłaty dla napojów zawierających substancje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2 oraz kofeinę lub taurynę stanowi odpowiednio sumę części, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2 oraz opłaty, o której mowa w ust. 3. Stosownie do art. 12f ust. 5 ustawy, do obliczania opłaty zawartość cukrów w 100 ml napoju jest zaokrąglana w górę do pełnego grama. Maksymalna wysokość opłaty, zgodnie z przepisem art. 12f ust. 6 ustawy, wynosi 1,2 zł w przeliczeniu na 1 litr napoju. Powyższe przepisy regulują kwestię obliczania wysokości opłaty od środków spożywczych, która w przypadku dodania substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 UZP, zależy od dodatku kofeiny lub tauryny oraz ilości wszystkich cukrów zawartych w napoju. Podkreślić trzeba, że dodatek kofeiny lub tauryny traktowany jest jako dodatek odrębnej substancji niż cukry lub substancje słodzące (a także środki spożywcze zawierające te substancje). Wskazuje na to budowa art. 12a ust. 1 UZP, w którym tauryna lub kofeina wymienione są w punkcie 2. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi dot. błędnego odczytania przez organ wyłączeń z opłaty zawartych w art. 12b ust. 2 pkt 1 – 7 UZP wskazać trzeba, że ustawodawca wymieniając substancje, których dodatek powoduje obowiązek zapłaty opłaty podzielił je na dwie grupy: 1) cukry będące monosacharydami lub disacharydami, środki spożywcze zawierające te substancje słodzące, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, oraz 2) kofeinę lub taurynę. Zatem opłacie od środków spożywczych podlega m.in. napój: - z dodatkiem cukrów (monosacharydów i/lub disacharydów), - z dodatkiem środków spożywczych zawierających wskazane cukry (niezależnie od źródła pochodzenia cukrów w tym środku spożywczym), - z dodatkiem substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, a także, - który w swoim składzie zawiera kofeinę lub taurynę (art. 12a ust. 1 UZP). Natomiast opłacie nie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów: 1) będących wyrobami medycznymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 38 ustawy z 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych; 2) będących suplementami diety w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia; 3) będących żywnością specjalnego przeznaczenia medycznego, preparatami do początkowego żywienia niemowląt, preparatami do dalszego żywienia niemowląt, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylającym dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 ; 4) będących wyrobami akcyzowymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym; 5) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5g w przeliczeniu na 100 ml napoju; 6) będących roztworami węglowodanowo - elektrolitowymi, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 432/2012 z 16 maja 2012 r. ustanawiającym wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci, zwanym dalej "rozporządzeniem nr 432/2012", w których zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5 g w przeliczeniu na 100 ml napoju; 7) będących wyrobami, w których na pierwszym miejscu w wykazie składników znajduje się mleko albo jego przetwory, niezależnie od ich sklasyfikowania w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Analiza treści art. 12b ust. 2 UZP prowadzi do wniosku, że zawiera on dwie grupy wyłączeń z opłaty, a mianowicie: 1) napoje będące: wyrobami medycznymi, suplementami diety, żywnością specjalnego przeznaczenia, akcyzowymi (określonymi w zał. nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym), w których na pierwszym miejscu w wykazie składników jest mleko - w przypadku tych grup napojów nie bada się zawartości substancji, których dodatek powoduje obowiązek zapłaty opłaty; 2) napoje opisane w pkt 5 i 6, w przypadku których przepis odnosi się wyłącznie do zawartości cukrów. W tej grupie wyłączeń dodatek kofeiny lub tauryny rodzi obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych w wysokości 0,10 zł w przeliczeniu na 1 litr napoju. Zgodnie z art. 12b ust. 2 pkt 5 UZP, opłacie nie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5g w przeliczeniu na 100 ml napoju. Natomiast w myśl art. 12b ust. 2 pkt 6 u.z.p. opłacie nie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów będących roztworami węglowodanowo - elektrolitowymi, o których mowa w rozporządzeniu nr 432/2012, w których zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5 g w przeliczeniu na 100 ml napoju. Z powyższych regulacji wynika, że ustawa w art. 12b ust. 2 precyzyjnie i jednoznacznie wskazuje szczególne (wyjątkowe) przypadki napojów wyłączonych z obowiązku zapłaty opłaty. Z kolei art. 12a ust. 1 UZP - wbrew zarzutom skargi - jasno wskazuje, że opłacie od środków spożywczych podlegają napoje, które w swoim składzie zawierają m.in. dodatek kofeiny lub tauryny. Jak to zostało wskazane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, kofeina – wskazana we wniosku o interpretację jako składnik napoju - jest dodatkiem, z którego zawartością w napoju ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty. Należy raz jeszcze podkreślić, że – inaczej niż chce tego skarżąca - wyłączenie z opłaty napojów zgodnie z art. 12b ust. 2 pkt 5 i pkt 6 UZP odnosi się do zawartości cukrów w napoju. Na podstawie tych przepisów nie jest objęty opłatą również napój z dodatkiem, oprócz cukrów, substancji słodzących. Kofeina natomiast jest obok cukrów i substancji słodzących dodatkiem ujętym w innej grupie dodatków, z którego wystąpieniem w napoju ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty od środków spożywczych. To oznacza, że nawet jeśli napój spełnia wymogi do zastosowania wyłączenia z opłaty ze względu na udział masowy soku owocowego oraz zawartość cukrów (w tym również substancji słodzących), to z uwagi na dodatek kofeiny będzie podlegać opłacie od środków spożywczych w wysokości 0,10 zł w przeliczeniu na litr napoju (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 26 maja 2022 r. sygn. I SA/Po 814/21). Bez wpływu na powyższe stanowisko pozostaje zarzut skargi naruszenia art. 12f ust. 3 i 7 UZP. Przeciwnie, analiza treści w/w przepisów utwierdza w przekonaniu (szczególnie w powiązaniu z ust. 4 tego artykułu), że napoje zawierające dodatek kofeiny lub tauryny są objęte opłatą. Podobnie jak napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) będące roztworami węglowodanowo-elektrolitowymi, o których mowa w rozporządzeniu nr 432/2012 - zawierające powyżej 5 g cukrów w 100 ml napoju (a nie w wartości niższej lub równiej). W tych przypadkach, na ustawowo określonych zasadach, naliczana jest jedynie częściowa opłata. Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. W zaskarżonej interpretacji organ dokonał wnikliwej analizy całego opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, obowiązujących przepisów i przedstawił argumenty przemawiające za uznaniem stanowiska skarżącej za nieprawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.