I SA/Gl 1324/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.), art. 18., art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa) po rozpoznaniu zażalenia D. K. (dalej: zobowiązany, skarżący), utrzymał w mocy postanowienie z [...] r. nr [...] , wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku. Powyższe postanowienie wierzyciela zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego przekazał w dniu [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. tytuł wykonawczy nr [...] , obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu [...] r. Zobowiązany pismem z 5 lutego 2021 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. Wskazał, że w sierpniu 2008 r. dokonał wyrejestrowania odbiornika RTV ze względu na zmianę miejsca zamieszkania, co było wynikiem rozpoczęcia postępowania o rozwiązanie związku małżeńskiego z jego ówczesną żoną i przydzielenia jej wyłącznego prawa własności do nieruchomości wraz z całym wyposażeniem tj. również z odbiornikiem RTV. Mimo, iż wyrok rozwodowy zapadł na początku 2010 r., między małżonkami już wcześniej, w dniu 16 listopada 2007 r., została ustalona rozdzielność majątkowa i odbiornik RTV pozostał w posiadaniu jego byłej żony. W następstwie wyrejestrowania odbiornika odwołał również stałe zlecenie płatnicze na rzecz Poczty Polskiej S.A. w A. Zobowiązany dołączył kserokopie dokumentów, na które się powołuje: aktu notarialnego z 16 listopada 2007 r. o ustanowieniu z tym dniem pomiędzy małżonkami rozdzielności majątkowej, wyroku Sądu Okręgowego we W. z [...]r., sygn. akt [...] rozwiązującego małżeństwo i dokonującego podziału majątku pomiędzy małżonkami oraz odwołanie zlecenia płatniczego z 30 września 2008 r. Postanowieniem z [...] r. wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. Jako dowód w sprawie wierzyciel przekazał zobowiązanemu duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z [...]r. Zażalenie na postanowienie wierzyciela z [...] r. złożył zobowiązany i zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie istnienia obowiązku. Zobowiązany wskazał na te same okoliczności wyrejestrowania odbiornika RTV w sierpniu 2008 r. Zaznaczył, iż uwagi na upływ czasu nie dysponuje już potwierdzeniem wyrejestrowania odbiornika, jedynie odnalazł odwołanie zlecenia płatniczego na rzecz Poczty Polskiej S.A z 30 września 2008 r. Podniósł także kwestię braku otrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanego zajęcia rachunku bankowego. Zobowiązany do zażalenia, na potwierdzenie swoich twierdzeń, dołączył kserokopie tych samych dokumentów, jak do wniesionych zarzutów. Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor COF wyjaśnił, że obowiązek wnoszenia opłaty abonamentowej rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania, lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wierzyciel podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazano, iż zobowiązany zgłosił rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Zobowiązany przyznał, że posiadał zarejestrowane odbiorniki RTV w nieruchomości przy ul. [...] w S, a kwestią sporną pozostaje wyrejestrowanie odbiorników i brak możliwości okazania dowodu na tę okoliczność. Dyrektor COF wskazał, że w przypadku zmiany adresu zamieszkania oraz wyrejestrowania odbiorników, należało zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 141 z 2005 r., poz. 119) zgłosić w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany na odcinku "Z" a zaprzestanie korzystania z odbiorników na odcinku "W". Odcinki te stanowiły integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Zatem w przypadku, kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych pracownik placówki pocztowej obowiązany był wyrejestrować odbiorniki. Po wypełnieniu przez zgłaszającego właściwego dokumentu (odcinek wyrejestrowania składający się w książeczce radiofonicznej z dwóch części tj. dla abonenta i dla poczty, lub "Formularza zgłoszenia zmiany danych"), pracownik sprawdzał prawidłowość wypełnienia przedmiotowego dokumentu i odnotowywał zmianę w systemie, następnie oryginał potwierdzony odciskiem datownika i podpisem wydawał abonentowi. Dokument dla poczty odsyłał do właściwej komórki celem archiwizacji. Zatem w sytuacji dopełnienia formalności powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta (wcześniej książeczce radiofonicznej), a dokument zarchiwizowany. W wyniku przeprowadzonego postępowania wierzyciel stwierdził, że nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników, a zobowiązany takiego dokumentu na etapie prowadzonego postępowania nie przedstawił. Zdaniem Dyrektora COF, przedstawione przez zobowiązanego, odwołanie zlecenia płatniczego na rzecz Poczty Polskiej S.A z 30 września 2008 r. nie może stanowić o dopełnieniu formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników w placówce Poczty Polskiej S.A. Wierzyciel podniósł, że wejście w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Zobowiązanemu przyporządkowany został jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano pismem z 3 września 2008 r., na adres jakim Poczta Polska S.A. dysponowała w danym okresie czasu, i pod którym zobowiązany był zameldowany do 18 sierpnia 2010 r. Ponadto Dyrektor COF wyjaśnił, że Rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tym samym użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Odnosząc się do braku otrzymania przez zobowiązanego zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel podniósł, że dokument ten nie jest postanowieniem, ani decyzją, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia", lecz "przesłania" zawiadomienia, zatem Poczta Polska przez przesłanie zawiadomienia wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat abonamentowych) o nadaniu indywidualnych numerów. Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą. Skoro przepisy Rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki, to przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem. Następnie wierzyciel, ustosunkowując się do podniesionej kwestii, iż do połowy 2019 r. nie zwracał się z roszczeniem zapłaty wskazał, że Poczta Polska S.A. nie ma obowiązku informowania o stanie zaległości, ponieważ obowiązek wnoszenia opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisu prawa. Ponadto, zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r. o sygn. akt K 24/08, wierzyciel do 20 maja 2014 r. nie był zobowiązany do wysyłania upomnień do dłużników. W skardze na postanowienie Dyrektora COF, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie istnienia obowiązku, podczas gdy z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika w sierpniu 2008 r. zasadne jest wyciągnięcie odmiennych wniosków, niż w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uznanie prawidłowego wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w sierpniu 2008 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że posiadał w nieruchomości przy ul. [...] w S. zarejestrowany odbiornik RTV. Jednakże w sierpniu 2008 r. wyrejestrował go w placówce Poczty Polskiej S.A. w S., z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania, co było wynikiem rozpoczęcia postępowania o rozwiązanie związku małżeńskiego z jego ówczesną żoną i przydzielenia jej wyłącznego prawa własności do wyżej wymienionej nieruchomości wraz z całym wyposażeniem tj. również z odbiornikiem RTV. Mimo, iż wyrok zapadł na początku 2010 r., między małżonkami już wcześniej, w dniu 16 listopada 2007 r., została ustalona rozdzielność majątkowa i odbiornik RTV pozostał w posiadaniu jego byłej żony. W następstwie wyrejestrowania odbiornika odwołał również stałe zlecenie płatnicze na rzecz Poczty Polskiej S.A. w A. Do czasu wyrejestrowania odbiornika przez 14 lat opłacał abonament RTV. Skarżący wskazał, że Formularz wyrejestrowania oraz książeczkę RTV przekazał byłej żonie D.K., która żądała potwierdzenia wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego z powodu rejestracji odbiornika na jej osobę. Ponadto skarżący podniósł, że z uwagi na upływ czasu oraz przeprowadzki (do połowy 2019 r. wierzyciel nie zwracał się do niego z roszczeniem zapłaty), nie dysponuje już potwierdzeniem wyrejestrowania odbiornika. Odnalazł jedynie odwołanie zlecenia płatniczego z 30 września 2008 r. Wskazał, że nie przechowuje tak starych dokumentów. Ponadto nie otrzymał on żadnej informacji, która mogłaby świadczyć, że nadal jest zobowiązany do uiszczania opłaty z tytułu abonamentu. Nie otrzymał również informacji o nadaniu numeru identyfikującego. Gdyby taka informacja do niego dotarła, na pewno wyjaśniłby, dlaczego po wyrejestrowaniu odbiornika nadaje się mu jakiś numer identyfikacyjny. Skarżący do skargi, na potwierdzenie swoich twierdzeń, dołączył m.in. te same kserokopie dokumentów, jak do wniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazuje, że dokonuje kontroli legalności wydanego rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym od 29 lipca 2020 r. Ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano bowiem zmiany ustawy egzekucyjnej w zakresie m.in. przepisów art. 33, 34 i 35 tejże ustawy. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324). Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Zatem zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, twierdząc, że w sierpniu 2008 r. wyrejestrował odbiornik RTV w placówce Poczty Polskiej S.A. w S., z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania, co było wynikiem rozpoczęcia postępowania o rozwiązanie związku małżeńskiego z jego ówczesną żoną i przydzielenia jej wyłącznego prawa własności do mieszkania wraz z całym wyposażeniem tj. również z odbiornikiem RTV. Wyrok rozwiązujący małżeństwo przez rozwód zapadł na początku 2010 r. Jednakże między małżonkami już wcześniej, w dniu 16 listopada 2007 r., została ustalona rozdzielność majątkowa i odbiornik RTV pozostał w posiadaniu jego byłej żony. W następstwie wyrejestrowania odbiornika odwołał również stałe zlecenie płatnicze na rzecz Poczty Polskiej S.A. w A. Te wszystkie okoliczności skarżący podnosił zarówno w zarzutach, w zażaleniu na postanowienie wierzyciela z 7 maja 2021 r., jak i skardze. Dodatkowo podniósł, że formularz wyrejestrowania oraz książeczkę RTV przekazał byłej żonie D.K., która żądała potwierdzenia wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego z powodu rejestracji odbiornika na jej osobę. Co więcej z kserokopii dokumentów przedłożonych przez skarżącego wynika, że istotnie aktem notarialnym z 16 listopada 2007 r. została ustanowiona z tym samym dniem pomiędzy małżonkami rozdzielność majątkowa. Z kolei wyrokiem Sądu O. we W. z [...] r., sygn. akt [...] rozwiązano małżeństwo przez rozwód i dokonano podziału majątku pomiędzy małżonkami, w tym była małżonka skarżącego otrzymała mieszkanie, w którym był zarejestrowany odbiornik RTV, a z odwołania zlecenia płatniczego z 30 września 2008 r. na rzecz Poczty Polskiej S.A. złożonego przez skarżącego w A wynika, że abonament przestał być opłacany. Zatem skarżący uprawdopodobnił okoliczności związane z wyrejestrowaniem odbiornika RTV. Oczywiście nie jest to jeszcze udowodnienie braku istnienia obowiązku, ale w realiach rozpoznawanej sprawy należy zwrócić się do D.K.(względnie ją przesłuchać), aby wyjaśniła, czy istotnie skarżący pozostawił jej w mieszkaniu odbiornik RTV, czy zażądała od skarżącego potwierdzenia wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego i czy dokonała rejestracji odbiornika na swoją osobę. Należy zatem zweryfikować okoliczności podawane przez skarżącego związane z twierdzeniem, że dokonał wyrejestrowania odbiornika RTV w sierpniu 2008 r. Jest to tym bardziej konieczne, gdyż z jednej strony wierzyciel, zarzuca skarżącemu, że nie posiada on dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiornika RTV, a sam w aktach sprawy nie przedstawia dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie odbiornika (brak wniosku o rejestrację i wydanie imiennej książeczki radiofonicznej). W aktach znajduje się jedynie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], datowane na [...] r. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażana przez tę regulację m.in. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać (a następnie rozpatrzyć) cały materiał dowodowy, zaś według art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W postępowaniu ponownym Dyrektor COF dokona uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym przez Sąd zakresie oraz dokona jego oceny. Przede wszystkim wierzyciel przedstawi dokument potwierdzający zarejestrowanie odbiornika (wniosek o rejestrację i wydanie imiennej książeczki radiofonicznej) oraz zweryfikuje okoliczności podnoszone przez skarżącego od samego początku postępowania, a dotyczące wyrejestrowania odbiornika i w tym celu uzyska stosowne wyjaśnienia od byłej żony skarżącego. Obowiązkiem wierzyciela jest bowiem dokładne wyjaśnienie stan faktycznego, niezbędnego do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Natomiast, zważywszy na zakres kognicji sądu administracyjnego, nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uznanie prawidłowego wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w sierpniu 2008 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 P.p.s.a. zasądzając od Dyrektora COF na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł. Wprawdzie skarżący nie złożył wniosku o zasądzenie kosztów postepowania, niemniej Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, a strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W takim przypadku o kosztach należnych stronie Sąd orzekł z urzędu, zgodnie z treścią art. 210 § 2 P.p.s.a.