I SA/Gl 1354/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji C.K. (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., oznaczoną w sentencji postanowienia, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z dnia [...] o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd - na wniosek skarżącego - może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W omawianej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami. Decyzja ta nie kreuje dla strony nowego uprawnienia lub obowiązku, a jedynie jest wyrazem negatywnego stanowiska organu administracji w stosunku do wniosku uprawnionego. Nawet ewentualne uwzględnienie wniosku skarżącej nie doprowadziłoby do osiągnięcia zamierzonego przez nią rezultatu w postaci umorzenia zaległości podatkowej. W takiej sytuacji nadal byłaby ona zobowiązana do świadczeń podatkowych, o umorzenie których wystąpiła. Orzeczenie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego odnosi się bowiem wyłącznie do następstw wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia i samo w sobie nie kreuje dla strony dodatkowych uprawnień. Na marginesie warto zauważyć, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie powołanych przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia