I SA/Gl 1357/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Sędziowie WSA Piotr Pyszny, Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 10 września 2024 r. nr COF.OUR.634.433.2023 KR.JV.ZZ w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. W. S. (dalej: skarżący lub zobowiązany) wniósł skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: organ lub wierzyciel) z dnia 10 września 2024 r. nr COF.OUR.634.433.2023 KR.JV.ZZ w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 2. Stan sprawy. 2.1. Mocą postanowienia z dnia 25 lipca 2024 r. organ oddalił wniesiony przez skarżącego zarzut: nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. 2.2. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie organ działając w drugiej instancji mocą zaskarżonego w nn. sprawie postanowienia utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 31 stycznia 2023 r. o godz. 11:00 została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w Szpitalu [...] w K. , pod adresem: [...]. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół i oświadczenie wraz z załącznikami, które zostały podpisane przez osobę uczestniczącą w kontroli i opatrzone pieczątką Szpitala. W trakcie kontroli w obiekcie ujawniono 141 odbiorników telewizyjnych różnych marek, z czego zgodnie z wyjaśnieniami pracownika szpitala na podstawie aneksu z dnia 14 maja 2021 r. umowy zawartej przez szpital, 138 odbiorników telewizyjnych należy do W. S. A s.c., oraz PHU P. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym obiekcie wynosi "od 14 maja 2021 roku" i został ustalony na podstawie oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Do protokołu załączono: listę czynności wykonanych podczas kontroli, notatkę do załącznika do protokołu oraz informację RODO. Do protokołu załączono również oświadczenie P. K., opatrzone datą 31 stycznia 2023 r., z którego wynika, że w kontrolowanym szpitalu ujawniono 141 odbiorników telewizyjnych, które są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zgodnie z oświadczeniem, uruchomienie ww. odbiorników w celu stwierdzenia możliwości dostosowania do odbioru programu było niemożliwe, ponieważ odbiorniki znajdowały się w salach chorych. Na podstawie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ze szpitalem oraz przekazanych dokumentów w postaci: kopii "Umowy o świadczenie usług w zakresie obsługi i montażu urządzeń do odbioru programów telewizji" z dnia 17.05.2011 r. oraz kopii aneksów ustalono, że 90 odbiorników telewizyjnych ujawnionych podczas kontroli w szpitalu dniu 31 stycznia 2023 r. o godz. 11 należy do firmy PHU L W. S.. Odnosząc się do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, w kwestii posiadania przez zobowiązanego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej PKD 77.39.Z oraz przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm. – u.o.a.), wierzyciel prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu uznał, że wskazana działalność, tj. wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowanych, w tej konkretnej sprawie, nie spełnia warunków do zwolnienia zobowiązanego od obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz wnoszenia opłat abonamentowych w myśl regulacji prawnych określonych w ww. przepisie ustawy abonamentowej. Wskazano, że PKD 77.39.Z obejmuje: - wynajem i dzierżawę pozostałych maszyn i urządzeń bez obsługi, zazwyczaj będących środkami produkcji: silników i turbin, obrabiarek, urządzeń górniczych oraz do wydobywania ropy naftowej, profesjonalnego sprzętu radiowego, telewizyjnego i łączności, sprzętu do produkcji filmów, sprzętu kontrolno-pomiarowego, pozostałych maszyn i urządzeń stosowanych do badań naukowych, w handlu I przemyśle; - wynajem i dzierżawę środków transportu lądowego bez kierowcy (z wyłączeniem pojazdów samochodowych): motocykli, przyczep kempingowych i turystycznych itp., o pojazdów szynowych; - wynajem zwierząt (np. stad, koni wyścigowych), - wynajem kontenerów mieszkalnych lub biurowych, - wynajem pozostałych kontenerów, - wynajem palet. Przy czym istotne jest wskazanie, że podklasa ta obejmuje "wynajem i dzierżawę pozostałych maszyn i urządzeń bez obsługi, zazwyczaj będących środkami produkcji profesjonalnego sprzętu radiowego, telewizyjnego i łączności" (np. wynajem monitoringu, urządzeń służących do przygotowania audycji radiowych, programów telewizyjnych, transmisji sportowych etc.). W przypadku zobowiązanego nie można uznać, że zamontowane telewizory w salach szpitalnych, które służą do oglądania programów telewizyjnych przez pacjentów, są urządzeniami bez obsługi będącymi środkami produkcji, czy też są urządzeniami służącymi do przygotowania audycji radiowych, programów telewizyjnych. Z zapisów "Umowy o świadczenie usług w zakresie obsługi i montażu urządzeń do odbioru programów telewizji" z dnia 17 maja 2011 r. wynika jednoznacznie, że firma urządzenia telewizyjne przekazuje do wyłącznego korzystania przez pacjentów (§ 4). Ponadto powyższa umowa wskazuje m. in,, że dotyczy umożliwienia przez szpital m.in. zobowiązanemu, zainstalowanie telewizorów we wszystkich salach szpitalnych, jak również że firma obejmuje obsługą urządzenia należące do firmy i odbierające programy telewizyjne (§ 2). Wskazuje również, że odbiorniki pozostają własnością zobowiązanego, a nie szpitala. Z umowy jasno wynika, kto jest właścicielem urządzeń oraz to, że urządzenia umożliwiają odbiór programów, natomiast w dniu przeprowadzonej kontroli, osoba kontrolowana, w samej rzeczy będąca kierownikiem działu technicznego posiadałaby wiedzę na temat niesprawnych odbiorników, które mogłyby zostać zgłoszone w ramach umowy do naprawy/wymiany, jednakże protokół o tym nie stanowi. Zatem wierzyciel utrzymuje, że wykazane w protokole odbiorniki były sprawne na dzień przeprowadzonej kontroli i utrzymuje stanowisko odpierając zarzut nieistnienia obowiązku. Uwzględniając powyższe ustalenia stwierdzono, że właściwie w zaskarżonym postanowieniu został oddalony zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu oraz zarzut nieistnienia obowiązku.  Odnosząc się do kolejnego złożonego zarzutu, tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane wierzyciel podtrzymał, że prawidłowo został rozpatrzony zarzut przez organ pierwszej instancji i ponownie wskazał, że upomnienie nr [...] z dnia 13 lutego 2024 r. zostało prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu 19 lutego 2024 r. na co organ przedstawił dowody w postaci: kserokopii upomnienia nr [...] z dnia 13 lutego 2024 r., dokumentu elektronicznego wygenerowanego w dniu 19 lipca 2024 r. z systemu Poczty Polskiej S.A., na którym widnieje podpis W. S., wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (stan na dzień 9 lutego 2024 r. (potwierdzający prawidłowość danych osobowych i adresowych wskazanych na upomnieniu z dnia 13 lutego 2024 r.). Natomiast w kwestii braku doręczenia zobowiązanemu decyzji Nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r. wierzyciel wskazał, że w wyniku wszczętego i prowadzonego postępowania oraz w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w dniu 22 listopada 2023 r. wydał decyzję nakazującą dokonanie niezwłocznej rejestracji dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 73.710,00 zł. Decyzja została skierowana na dane: W. S., PHU L W. S., ul. [...], [...] S.. Decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 29 listopada 2023 r., w trybie art. 43 k.p.a. dorosłemu domownikowi N. S., która podjęła się przekazania przesyłki adresatowi. 3.1 Powyższe postanowienie zostało zaskarżane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest: - zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, to jest poprzez wydanie na gruncie tego samego stanu faktycznego dwóch wzajemnie sprzecznych decyzji, - zasady prawdy obiektywnej poprzez nierzetelne i niepełne ustalenie stanu fatycznego niniejszej sprawy, skutkujące błędnym przyjęciem, iż doręczenie zastępcze pisma dorosłemu domownikowi jest równoznaczne z doręczeniem pisma adresatowi, którym ten domownik nie był, - art. 48 ustawy Prawo przedsiębiorców, poprzez jego niezastosowanie podczas kontroli wszczętej przeciwko firmie skarżącego, w szczególności poprzez niezawiadomienie skarżącego o zamiarze przeprowadzenia kontroli i jej terminie oraz przeprowadzeniu kontroli podczas jego nieobecności w miejscu jej przeprowadzenia, - art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 k.p.a.) w zw. z art. 2 u.o.a., poprzez uznanie za prawidłowe domniemanie istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego, jak również daty rozpoczęcia korzystania z nich, oparte na oświadczeniu kierownika sekcji elektrycznej Szpitala [...] w K. P. K. - niebędącego osobą upoważnioną przez skarżącego i na podstawie przedstawionych przez szpital umów zawartych ze skarżącym, przy jednoczesnym braku dokumentów wskazujących na stan techniczny odbiorników oraz ich dostosowanie do odbioru programów, - art. 80 w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na oparciu rozstrzygnięcia na domniemaniach mających swoje źródło w zapisach umowy zawartej przez skarżącego ze szpitalem, bez zbadania jej charakteru i przyjęcie, że skarżący na podstawie ww. umowy udostępniał odbiorniki wyłącznie pacjentom, z pominięciem samego szpitala, przy jednoczesnym zwróceniu uwagi przez organ, że przyjęcie takiego rozwiązania - o wynajmowaniu odbiorników pacjentom jest niedopuszczalne. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 5 ust. 2 pkt 3) u.o.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie udostępnił odbiorników telewizyjnych do używania szpitalowi na podstawie umowy, a tym samym uznanie, że skarżący miał obowiązek rejestracji odbiorników zlokalizowanych w szpitalu, - art. 2 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 5 pkt 2 u.o.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że opłata abonamentowa należna jest za wszystkie 90 odbiorników udostępnionych przez skarżącego na podstawie umowy ze szpitalem, podczas gdy szpital będący w użytkowaniu odbiorników, jako podmiot leczniczy, korzysta ze zwolnienia podmiotowego i uiszcza tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.o.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, z powodu wskazanych powyżej naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji orzeczenie, że skarżący nie miał obowiązku uiszczać opłat abonamentowych od udostępnionych szpitalowi odbiorników lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki RTV przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "PHU L W. S.", której główną działalnością jest właśnie wypożyczanie i dzierżawa pozostałych artykułów użytku osobistego i domowego (PKD 77.29.Z). Co istotne w niniejszej sprawie, wobec drugiego podmiotu, tj. "PHU P ", który w tym samym szpitalu wspólnie ze skarżącym udostępnił odbiorniki telewizyjne szpitalowi, decyzja została uchylona oraz postępowanie umorzono. Oparto się przy tym na wskazanych powyżej argumentach, co spowodowało powstanie nieakceptowalnej sytuacji, gdzie na tym samym stanie faktycznym, w jednej sprawie, orzeczono wobec jednego podmiotu, iż opłaty abonamentowe zostały naliczone bezzasadnie, zaś wobec drugiego podmiotu stwierdzono istnienie obowiązku wniesienia tych opłat. Nie sposób również zaakceptować argumentacji organu, że doręczenie decyzji nakazującej dokonanie niezwłocznej rejestracji dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych komukolwiek z dorosłych domowników skarżącego jest równoznaczne z doręczeniem jej osobie, do której ta decyzja była faktycznie adresowana. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 - u.p.e.a.), zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie zaś do art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Zgodnie natomiast z art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (pkt 1); uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: w całości (pkt 2a); w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut (pkt 2b); stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym (pkt 3a); zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (pkt 3b). Zgodnie natomiast z art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie zobowiązany zgłosił zarzuty w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 4 u.p.e.a., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia. W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne. Wyjaśnienia przede wszystkim wymaga, że w ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym, ani też nie może dokonywać oceny decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Nadto postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty. Nikt nie ma możliwości zastępowania strony w formułowaniu zarzutów ani tym bardziej ich modyfikowania. Organ w postępowaniu wywołanym wniesionymi zarzutami, jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania. 5. Odnosząc się do pierwszego sformułowanego przez skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku wskazać należy, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Przyjmuje się, że podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydanie aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22). Co do zasady skarżący w zarzutach do postępowania egzekucyjnego wyraża jedynie swój sprzeciw wobec obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym. Wierzyciel w nn. sprawie wskazał, że w wyniku wszczętego i prowadzonego postępowania oraz w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w dniu 22 listopada 2023 r. wydał decyzję nakazującą dokonanie niezwłocznej rejestracji dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 73.710,00 zł. Decyzja powyższa wydana została w oparciu o treść art. 7 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Decyzja wydana w nn. sprawie, stanowiąca podstawę wystawiania tytułu wykonawczego została skierowana na dane: W. S., PHU L W. S., ul. [...], [...] S.. Decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 29 listopada 2023 r., w trybie art. 43 k.p.a. dorosłemu domownikowi N. S., która podjęła się przekazania przesyłki adresatowi. Powyższe wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...). Z powyższego wynika zatem, że doręczenie wywołuje skutek prawny, jeżeli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika. Podmiot doręczający musi zatem wręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi nie wymaga udzielenia pełnomocnictwa przez adresata. Przyjęcie zatem pisma przez dorosłego domownika i potwierdzenie doręczenia na piśmie swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia przesądza o doręczeniu pisma adresatowi (wyrok NSA z 17.10.2017 r., II OSK 2673/16, LEX nr 2419444). Powtórzyć należy, że w ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ a w dalszej kolejności Sąd nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym i nie może dokonywać oceny decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Dlatego w postępowaniu dotyczącym zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym, Sąd nie może brać pod rozwagę zarzutów dotyczących bezzasadności decyzji z dnia 22 listopada 2023 r. Wskazać także należy, że decyzja, na podstawie której sporządzony został tytuł wykonawczy, jest ostateczna. 6. Odnosząc się do drugiego zarzutu sformułowanego przez skarżącego tj. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, wskazać należy, że ten zarzut może opierać się na istnieniu rozbieżności między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią nałożonego obowiązku, określonego w przepisie prawa albo w rozstrzygnięciu w sprawie indywidualnej lub w dokumencie stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Po pierwsze w nn. sprawie nałożony na zobowiązanego obowiązek wynika nie bezpośrednio z przepisu prawa, a z rozstrzygnięcia w postaci decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 22 listopada 2023 r. Po wtóre brak jest rozbieżności między treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W przypadku zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia bada się jedynie, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia (w tym wypadku: decyzji). Podstawą do wystawienia przez wierzyciela tytułu wykonawczego była decyzja nakazująca dokonanie niezwłocznej rejestracji dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie dziewięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Z punktu widzenia wymagań tytułu wykonawczego, powołanie tej decyzji przesądza o poprawności określenia egzekwowanego obowiązku. Tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących zobowiązanego, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązanego. 7. Odnosząc się do ostatniego zarzutu, tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane wierzyciel wskazał, że upomnienie nr [...] z dnia 13 lutego 2024 r. zostało prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu 19 lutego 2024 r. na co organ przedstawił dowody w postaci: kserokopii upomnienia nr [...] z dnia 13 lutego 2024 r., dokumentu elektronicznego wygenerowanego w dniu 19 lipca 2024 r. z systemu Poczty Polskiej S.A., na którym widnieje podpis W. S., wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (stan na dzień 9 lutego 2024 r. potwierdzający prawidłowość danych osobowych i adresowych wskazanych na upomnieniu z dnia 13 lutego 2024 r.). Wskazany wyżej wydruk z systemu Poczty Polskiej potwierdza również, że przesyłka posiada świadczenie dodatkowe tzw. EPO elektroniczne potwierdzenie odbioru. Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru stanowi alternatywę dla tradycyjnych form potwierdzania dostarczenia przesyłek. W konwencjonalnych przesyłkach poleconych proces potwierdzenia odbioru wiąże się z koniecznością tradycyjnej formy pokwitowania, jakim jest własnoręczny podpis dokumentu, który następnie jest odsyłany do nadawcy. EPO zastępuje papier śladem elektronicznym. 8. Z tych wszystkich powodów, zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) została oddalona.