I SA/Gl 1358/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Pindel, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 z późn. zm.), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.), art. 6o i 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 250, dalej: u.u.c.p.g.), po rozpoznaniu odwołania J. W. (dalej: wnioskodawca, skarżący) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskodawca w dniu [...] r. złożył wniosek o umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wnioskodawca wskazał, że nie korzysta z usług firmy wywożącej odpady, gdyż takimi nie dysponuje. Natomiast odnośnie swojej sytuacji materialnej podał, że nie pracuje, nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i nie pobiera zasiłku, bo mu na to godność nie pozwala, jeden jego syn pracuje na tzw. "umowie śmieciowej" a drugi syn jest w trakcie tworzenia odrębnego gospodarstwa domowego. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wnioskodawca od powyższej decyzji organu pierwszej instancji złożył odwołanie. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego odnośnie sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 574,80 zł. W odwołaniu od tej powyższej decyzji organu pierwszej instancji wnioskodawca po pierwsze wniósł o jej uchylenie i umorzenie zaległości. Ponadto zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: K.p.a.) w zw. z art. 8 K.p.a., gdyż decyzja, jego zdaniem, zawiera wadę prawną, powodującą jej nieważność z mocy prawa, która to podważa zaufanie obywatela do organów administracji publicznej z uwagi na działanie w złej wierze. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podniósł, że organ pierwszej instancji działa w złej wierze. Wnioskodawca podkreślił, że zajmuje się pracą w rolnictwie, która przynosi słabe zyski, korzysta także ze wsparcia rodzica, w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej toczy się postępowanie o przyznanie mu świadczenia specjalnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podkreśli, że w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał prawdę. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6q u.u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy O.p., z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi. Następnie organ odwoławczy omówił przepis art. 67a O.p., który ma zastosowanie w sprawie i stwierdził, że decyzja wydawana na jego podstawie jest decyzją opartą na "swobodnym uznaniu" organu. Niemniej zakres uznania organu nie jest uprawnieniem nieograniczonym. Przede wszystkim nie jest oparte na kryterium uznania ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. czyli "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Organ odwoławczy podkreślił, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Istnienia tej przesłanki nie można rozpatrywać bez wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a więc wszelkich danych, które obrazują sytuację życiową osoby wnioskującej o ulgę. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji odmawiając udzielenia ulgi stwierdził, że nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Organ pierwszej instancji uznał, że okoliczności podane we wniosku są niewystarczające do umorzenia zaległości, a sam wnioskodawca nie współpracował z organem tj. nie stawił się na spotkanie z pracownikiem Gminnego Ośrodka Opieki Społecznej, nie podał informacji o ponoszonych wydatkach. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że skoro wnioskodawca nie przedstawił informacji o ponoszonych wydatkach nie jest możliwie szczegółowe ustalenie jego sytuacji majątkowej dla potrzeb udzielenia ulgi podatkowej. Skoro wnioskodawca chce skorzystać z pomocy państwa to jest zobligowany do współpracy z organem udzielającym takiej ulgi i tym samym do przedłożenia wymaganych dokumentów, tym bardziej, że udzielanie ulgi jest wyjątkiem od zasady płacenia podatków i opłat. W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., tj. nadużycie prawa przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodu oraz odmowę rozpoznania istoty sprawy, czyli podstawowe normy prawa, które obligują organ kolegialny do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy, 2. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez powielanie wady prawnej wskazującej na brak podstawy prawnej żądania co uniemożliwia jej wykonanie. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez stwierdzenie ich nieważności, opartej na rażącym naruszeniu prawa i braku podstawy prawnej, 2. zobowiązanie organu pierwszej instancji do naprawienia szkody powstałej w wyniku skierowania decyzji administracyjnej do wykonania, 3. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że arytmetyka przedstawiona w odwołaniu nie mogła budzić w organie odwoławczym najmniejszych złudzeń co do jego statusu materialnego a wzywanie go przez organ pierwszej instancji do składania jakiś dodatkowych wyjaśnień, na tematy nieistotne dla rozstrzygnięcia, w rozumieniu art. 78 § 2 K.p.a., należało potraktować jako okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy, albowiem fakty te zostały potwierdzone innymi dowodami. Ponadto skarżący podniósł, że organ odwoławczy odmówił rozpoznania istoty sprawy, co jest niedopuszczalne w państwie prawa, a szczególnie w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 493 § 1 kodeksu cywilnego tj. wydana została bez podstawy prawnej, ponieważ jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi strona zobowiązana do świadczenia i naprawienia ewentualnej szkody przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo skarżący w piśmie z dnia 5 września 2016 r. uzupełniającym skargę podniósł, że firma obsługująca Gminę J. w zakresie odbioru odpadów na samym początku, po podpisaniu umowy dwu lub trzykrotnie nie odebrała prawidłowo wystawianych pojemników, celem ich opróżnienia, więc przestał je wystawiać, traktując to jako złośliwe działanie w złej wierze. Do 31 sierpnia 2016 r. zmuszony był więc wywozić odpady na własny koszt i własnym transportem na wysypisko śmieci w B. W piśmie zatytułowanym "mowa końcowa" skarżący stwierdził, że co prawda w październiku 2016 r. wywóz odpadów został zrealizowany, ale we wrześniu 2016 r. nie wywieziono mu śmieci z posesji. Nadal podtrzymuje wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, gdyż decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność strona zobowiązana (gmina bądź firma zajmująca się wywozem odpadów – wyjaśnienie Sądu). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 6q u.u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Zatem w myśl art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Ustawodawca uwarunkował zastosowanie omawianych ulg płatniczych ważnym interesem podatnika oraz interesem publicznym, nie definiując tych pojęć. W konsekwencji użyte w art. 67a § 1 O.p. zwroty "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" nie mają stałego zakresu treści i ustalonego, niezmiennego znaczenia. Są to więc klauzule generalne, odsyłające do ocen pozaprawnych. Z tych powodów w identyfikowaniu powyższych pojęć szczególnego znaczenia nabiera orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym, jak również w piśmiennictwie przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 60/11). Ważnego interesu podatnika jako przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1489/10). Natomiast istnienie przesłanki interesu publicznego wiąże się z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, w tym płacenia podatków. Względy społeczne wymagają i przemawiają za tym, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik bez należytej rozwagi nie był z nich zwalniany. Wierzyciel podatkowy (organ pierwszej instancji) – w przeciwieństwie do wierzyciela w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych – z punktu widzenia zasady równości i powszechności opodatkowania nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością publicznoprawną (umorzenie zaległego podatku, w tym odsetek) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 781/10). Przy ocenie "interesu publicznego" należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Dodać należy, że pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Natomiast z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany. Taka też sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której organy podatkowe nie stwierdziły żadnej z przesłanek, umożliwiających zastosowanie wskazanej ulgi, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Skarżący we wniosku o umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odnośnie swojej sytuacji materialnej wskazał, że nie pracuje, nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i nie pobiera zasiłku, jeden jego syn pracuje na tzw. "umowie śmieciowej" a drugi syn jest w trakcie tworzenia odrębnego gospodarstwa domowego. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 27 października 2015 r. wezwał więc skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie sytuacji finansowej i złożenie: oświadczenia o stanie majątkowym, zaświadczeń o uzyskiwanych dochodach oraz członków rodziny prowadzących razem z nim wspólne gospodarstwo domowe, przedstawienie dokumentów o ponoszonych wydatkach. Skarżący złożył tylko oświadczenie o stanie majątkowym z dnia [...] r., w którym wykazał dochód swojej matki, obciążony egzekucją komorniczą. Wskazał także na swoje zadłużenie wobec Gminy B. oraz SM A. W postanowieniu z dnia [...] r. organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie wniosku poprzez przedstawienie swojej sytuacji finansowej poprzez złożenie dokumentów o ponoszonych wydatkach (k. 4 akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji pismem z dnia 19 listopada 2015 r. zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. o udzielenie informacji, czy skarżący w okresie od 1 lipca 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r. ponosił udokumentowane wydatki, otrzymywał udokumentowane dochody, korzystał z jakiejkolwiek formy pomocy społecznej. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w J. pismem z dnia 20 listopada 2015 r. udzielił odpowiedzi, że skarżący nie jest objęty pomocą ośrodka, dlatego też nie jest znana jego sytuacja materialno-bytowa. Również po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i nakazaniu uzupełnienia materiału dowodowego, organ pierwszej instancji ponownie pismem z dnia 3 lutego 2016 r. zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. o rozeznanie sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego. Jednakże skarżący nie stawił się na spotkanie z pracownikiem socjalnym, ani też nie skontaktował się z ośrodkiem (pismo k. 13 akt administracyjnych). Ponadto skarżący poinformował organ pierwszej instancji, że nie wyraża zgody na dodatkowe wypytywanie go przez pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o nieistotne dla sprawy informacje, a odmowa złożenia przez niego dodatkowych wyjaśnień była przedmiotem oceny przez organ odwoławczy (pismo z dnia 22 lutego 2016 r.). W świetle powyżej wskazanych okoliczności organom podatkowym nie można zasadnie postawić zarzutu, że nie podejmowały one działań, aby zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Owszem to na organie podatkowym ciąży obowiązek ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych (art. 122 O.p.). Niemniej w sytuacji, gdy strona nie współpracuje z organem podatkowym, nie przedstawia żądanych dokumentów, nie chce się spotkać z pracownikiem ośrodka pomocy społecznej, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to organy podatkowe obowiązane były wydać rozstrzygnięcie w oparciu o taki materiał dowodowy jakim dysponowały i nie można im zasadnie postawić zarzutu, że nie podejmowały czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 745/10, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie, strona powinna ujawniać fakty czy też dowody będące w jej posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. Potrzeba taka aktualizuje się zwłaszcza w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. To podatnik bowiem występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazywać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi. Przechodząc do zarzutów skargi Sąd jeszcze raz wskazuje, że zgodnie z art. 6q u.u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Dlatego też w sprawie nie mają zastosowania przepisy K.p.a. Niemniej mając jednak na uwadze treść art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o właściwe przepisy proceduralne. Organy podatkowe wydały decyzje na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, podejmowały niezbędne działania, aby wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności faktyczne, nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, wskazując czy dana okoliczność została udowodniona. Zatem zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa procesowego – art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. Natomiast odnośnie zarzutu że organ odwoławczy odmówił rozpoznania istoty sprawy – nie stwierdził nieważności decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 493 § 1 kodeksu cywilnego Sąd zauważa, że decyzja organu odwoławczego istotnie nie odnosi się do tej kwestii. Niemniej jest to zarzut całkowicie bezzasadny. Jak już wyżej wskazano właściwymi przepisami procesowymi są przepisy Ordynacji podatkowej a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy więc wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, która dotyczy decyzji ostatecznej, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania, jeżeli decyzja taka zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 O.p. Natomiast od decyzji organu pierwszej instancji służyło odwołanie i w tym trybie organ odwoławczy rozpoznał sprawę. Ponadto brak rozważań organu odwoławczego w tej kwestii nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie zasługuje na uwzględnienie także wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego, której strona skarżąca upatruje w braku podstawy prawnej wydanej decyzji. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Tak więc o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej można mówić, gdy: a) decyzja została wydana na podstawie normy, która nie wynika z przepisów prawa, b) decyzja została wydana mimo braku przepisu prawnego dopuszczającego działanie organu w danej sprawie albo na podstawie przepisu, który nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 876/09). Zatem z treści art. 247 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej, a taki przypadek w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Na koniec Sąd podkreśla, że art. 493 § 1 kodeksu cywilnego, na który powołuje się skarżący, w rozpoznawanej sprawie nie może mieć w ogóle zastosowania, gdyż przepis ten dotyczy stosunków cywilnoprawnych - wykonania i skutków niewykonania zobowiązań z umów wzajemnych Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.