I SA/Gl 1372/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi A spółki z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego A spółka z o.o. z siedzibą w W. w podatku od nieruchomości za 2008 w kwocie [...] zł. 2. Stan sprawy przestawia się następująco: 2.1. Wójt Gminy G. (dalej również: "organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy") decyzją z dnia [...] r. określił A spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca" lub "podatnik") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok od gruntu o powierzchni [...] m2 w kwocie ogółem [...] zł. nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. 2.2. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji oraz wniosła zażalenie na postanowienie tego organu o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. 2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nadaniu decyzji z dnia [...] r. rygoru natychmiastowej wykonalności, natomiast po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. 2.4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 4 [...] r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207 oraz art. 216 § 1 i art. 239b § 1 pkt 4, § 2-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 849, dalej również: "upol"), § 1 uchwały Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2008r. oraz zwolnień od tego podatku, określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie [...] zł. 2.5. Spółka, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, złożyła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, domagając się jej uchylenia w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, tj: - art. 21 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, - art. 6 ust. 9 w związku z art. 2 ust. 2 upol, - art. 7 ust.1 pkt 10 upol, poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie. 2.6. Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. 3. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego: Uzasadniając brak przedawnienia zobowiązania spółki, organ odwoławczy powołał się na okoliczność wystawienia w dniu 25 listopada 2013r. dwóch tytułów wykonawczych oraz wszczęcia wobec spółki egzekucji, które zakończyło się wyegzekwowaniem należnej kwoty. Dalej, przywołując art. 1a ust.1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b upol, stwierdził, że sam fakt posiadania gruntu, budynku czy budowli przez przedsiębiorcę (lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, że przedmioty te - niezależnie od ich faktycznego wykorzystania - są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i winny być opodatkowane najwyższymi stawkami. Dla zastosowania najwyższych stawek nie jest bowiem konieczny warunek faktycznego wykorzystywania przez przedsiębiorcę tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Organ odwołał się do regulacji prawnych dotyczących gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, lasy (art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 upol), konstatując, że grunty poddane procesowi rekultywacyjnemu są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a na poparcie stanowiska powołał się na pogląd NSA zawarty w wyroku dnia 14 lipca 2010r. (sygn. akt II FSK 2002/09). Organ odwoławczy, w oparciu o zebrane w sprawie dowody, a to: - decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku (nr [...]) w przedmiocie przeniesienia na spółkę koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "G. II" z terminem ważności do 31 grudnia 2015r., zawierającą m.in. obowiązek rekultywacji terenu objętego koncesją, - decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] roku (nr [...]) o ustaleniu leśnego kierunku rekultywacji dla terenu wyrobiska poeksploatacyjnego B o powierzchni [...] ha z terminem wykonania w okresie od 2008 do 2012 roku oraz decyzję tego organu z dnia [...] roku (nr [...]) o przesunięciu terminu przeprowadzenia rekultywacji do dnia 31 grudnia 2015 roku, - projekt techniczny robót rekultywacyjnych terenu wyrobiska poeksploatacyjnego wykonany przez spółkę, z którego wynika, że inwentaryzacją objęto całość terenów przekształconych w wyniku eksploatacji złoża, a jako łączną powierzchnię podano około 13,4 ha gruntu; na podstawie jego dalszej części, w szczególności mapy terenu, organ ustalił działki tworzące teren, który winien być poddany procesowi rekultywacyjnemu, wskazując na następujące numery działek: [...] ,[...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] [...] [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] o powierzchni ogółem [...] m2, - zawartą przez spółkę umowę dzierżawy (z dnia 28 lutego 2008 roku Nr [...] ) części działki gminy G. (Nr [...] o ogólnej pow. [...] ha) o powierzchni [...] m2 z przeznaczeniem pod obiekty administracyjno-socjalne i wiatę garażową, związane z obsługą kopalni [...], na okres od 1 marca 2008 roku do 28 lutego 2011 roku (kolejna umowa na dzierżawę tego gruntu została zawarta w dniu 22 czerwca 2011 roku (Nr [...]) na okres od 1 lipca 2011 do dnia 31 grudnia 2012), uznał ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie przedmiotu opodatkowania za prawidłowe, stwierdzając, iż zasadnie organ ten przyjął do opodatkowania [...] m2 w okresie od stycznia do marca 2008 roku, a w okresie od kwietnia do grudnia 2008r. powierzchnię [...] m2 tj. obszar podlegający rekultywacji powiększony o [...] m2 gruntu wydzierżawionego od gminy G.. 4. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w obu instancjach, nakazanie organowi pierwszej instancji zwrotu nienależnie wyegzekwowanych należności i umorzenie postępowania w sprawie. Ewentualnie, w razie nieuwzględnienia zgłoszonych zarzutów, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w obu instancjach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zażądała również zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 2 ust. 2 w zw. art. 6 ust. 9 upol poprzez dokonanie błędnej wykładni i bezpodstawne wyłączenie zastosowania dyspozycji normy zawartej w tym przepisie do zaistniałego stanu faktycznego sprawy, - art. 2 ust. 2 w zw. art. 7 ust. 1 pkt 10 upol ustawy poprzez dokonanie błędnej wykładni i bezpodstawne wyłączenie zastosowania dyspozycji normy zawartej w tym przepisie do zaistniałego stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżącej organ odwoławczy prawidłowo zebrał materiał dowodowy, lecz dokonał jego oceny w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, jak również wykładni językowej. Skarżąca, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011r. (III SA/Wa 56/11) argumentowała, że sam fakt uzyskania koncesji na eksploatację kopalin oraz objęcie terenu obowiązkiem rekultywacji nie determinuje w żaden sposób faktycznego zajęcia gruntu na działalność gospodarczą. Dopiero faktyczne rozpoczęcie działalności na określonym terenie ("wejście na teren" i podjęcie określonych czynności i obowiązków) stanowi o zajęciu gruntu na działalność gospodarczą, przy czym zważyć należy, iż dotyczy to wyłącznie fragmentu faktycznie objętego eksploatacją, a nie całego terenu przeznaczonego w koncesji pod eksploatację, a tym samym objętego obowiązkiem rekultywacji. Skarżąca podniosła, że w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że do dnia 24 maja 2011r. na terenie zakładu [...] nie były prowadzone żadne prace rekultywacyjne. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 6. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika stwierdziła, że w sprawie zostały wystawione tytuły wykonawcze, które zostały doręczone spółce wraz z zawiadomieniem o zajęciu pod koniec 2013r. Dodała, że należność została uiszczona w dwóch ratach w 2013r. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana według powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu jest to, czy grunty o których mowa w art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 upol., objęte obowiązkiem ich rekultywacji, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca nie wnosi zastrzeżeń co do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy. W pierwszej kolejności należy przywołać brzmienie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, w stanie prawnym obowiązującym w 2008r. Na podstawie art. 2 ust. 1 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem opodatkowane podatkiem od nieruchomości w świetle cytowanego przepisu są: grunty, budynki, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast odmienna regulacja zapisana została przez ustawodawcę w: - art. 2 ust. 2 upol, zgodnie z którym nie podlegają podatkowi od nieruchomości: użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy, a wyjątkiem od tej zasady są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, - art. 7 ust. 1 pkt 10 upol, w myśl którego zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy jeszcze zwrócić uwagę na art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, definiujący pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z uwagi na przytoczone powyżej przepisy prawa odróżnić należy pojęcie "gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej" (art. 1a ust. 1 pkt 3 upol), które ma znaczenie dla wysokości podatku od nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a) upol) od pojęcia "gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej", które przesądza o opodatkowaniu tym podatkiem: 1) użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów (art. 2 ust. 2 upol), 2) gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione (art. 7 ust. 1 pkt 10 upol). Wracając w tym miejscu na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy istotę sporu - skarżąca bowiem stoi na stanowisku, że sporne grunty przynależne do gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 upol, nie były w 2008r. zajęte przez skarżącą na prowadzenie działalności gospodarczej, choć nie kwestionuje stanu faktycznego, w tym również i tej okoliczności, że objęte zostały -decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] .- obowiązkiem ich rekultywacji. Tym samym w odniesieniu do: 1) gruntów ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasach (art. 2 ust. 2 upol), 2) gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (art. 7 ust. 1 pkt 10 upol), odkodować należy pojęcie: "gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej", które w odróżnieniu od pojęcia "gruntu związanego z działalnością gospodarczą" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, a w szczególności, czy obejmuje ono rekultywację gruntów poeksploatacyjnych. W tym miejscu wskazać należy, iż analizowane zagadnienie prawne było już rozstrzygane przez sądy administracyjne (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2009 o sygn. akt SA/Gl 462/09 oraz przez NSA w wyrokach: z dnia 19 stycznia 2007r., sygn. akt II FSK 75/06, z dnia 6 kwietnia 2007r., sygn. akt II FSK 492/06, z dnia 14 lipca 2010r., sygn. akt II FSK 2002/09, z dnia 6 października 2010r., sygn. akt II FSK 853/09). Sąd podziela w tym zakresie poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2010r. (IIFSK 2002/09), dlatego, w dalszej części uzasadnienia przywoła rozważania prawne w nim zawarte. Zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej będzie polegać na faktycznym jego wykorzystywaniu w tej działalności, które m.in. może polegać na traktowaniu danego gruntu, jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej. Konieczne jest jednak w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu z wykonywaną działalności gospodarczą. W tym celu odwołać się należy do art. 1a ust. 1 pkt 4 upol, zgodnie z którym działalność gospodarcza to działalność zdefiniowana w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095, ze zm.) a zatem jest nią: zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga koncesji (art. 15 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze, t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.). Natomiast rekultywacja gruntów to - zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) - nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawianie własności fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. Podmiot powodujący utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązany do ich rekultywacji na własny koszt (art. 20 ust. 1). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje się i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa (między innymi) podmiot obowiązany do rekultywacji, kierunek i termin jej wykonania (art. 22 ust. 1 i ust. 2). Z kolei w świetle przepisów ustawy Prawo o ochronie środowiska z 27 kwietnia 2001r. (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w ochronie środowiska i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny. Jednocześnie podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze (art. 126 ust. 1 i 2 ). Biorąc pod uwagę wyżej powołane przepisy prawa oraz stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że: 1) Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku (nr [...]) przeniósł na spółkę koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" z terminem ważności do 31 grudnia 2015r., oraz zobowiązał spółkę do rekultywacji terenu objętego koncesją, 2) Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] roku (nr [...]) ustalił spółce leśny kierunek rekultywacji terenu wyrobiska poeksploatacyjnego B o powierzchni 13 ha z terminem wykonania w okresie od 2008 do 2012 roku, a następnie, decyzją z dnia [...] roku (nr [...]) przesunął termin jej przeprowadzenia do dnia 31 grudnia 2015 roku, 3) w projekcie technicznym robót rekultywacyjnych terenu wyrobiska poeksploatacyjnego, wykonanym przez spółkę, określone zostały działki, które mają zostać poddane procesowi rekultywacyjnemu (o łącznej powierzchni ogółem [...] m2), należy uznać, że sporne grunty poddane temu procesowi są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a do ich rekultywacji zobowiązują spółkę wskazane przepisy prawa oraz akt indywidualny - decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r. Sąd podziela w pełni pogląd NSA wyrażony w powołanym już wyroku z 14 lipca 2010r., że rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych jest procesem wieloetapowym, który przygotowuje się, planuje i wykonuje na każdym etapie prowadzonej działalności gospodarczej. Czynności rekultywacyjne stają się częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji, co w rozpatrywanej sprawie miało nastąpić dopiero z końcem grudnia 2015r. grunty objęte rekultywacją są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, co w świetle art. 2 ust. 1 i 2 , art. 7 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 1a ust. 1 pkt 4 upol, powoduje, że podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych. Przez wzgląd na powyższe, zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2 ust. 2 i w związku z art. 6 ust. 9 upol oraz art. 2 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 10 upol nie zasługują na uwzględnienie. Powołany przez skarżącą wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011r. (III SA/Wa 56/11) zapadł w odmiennym stanie faktycznym i prawnym i z tego też względu ocena prawna w nim wyrażona nie mogła być pomocna w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Sąd nie rozpoznał żądania pełnomocnika skarżącej w zakresie nakazania organowi pierwszej instancji zwrotu nienależnie wyegzekwowanych należności gdyż pozostaje ono poza kognicją Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. Reasumując, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.