I SA/Gl 139/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] nr [...], którą określono skarżącej A S.A. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...]zł. W dniu 12 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza zgodnie z art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. Pouczenie skarżącej o treści tego przepisu zostało uzupełnione o informację, że zgodność z oryginałem załączonej do skargi kserokopii tego dokumentu poświadczyła osoba do tego nieupoważniona. Zarazem Przewodniczący Wydziału I wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 19 lutego 2014 r. i dotychczas nie zostały wykonane. Z kolei w dniu 26 lutego 2014 r. skarżąca wniosła pismo, w którym oznajmiła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania wezwań: do uzupełnienia jej braku formalnego i do uiszczenia wpisu od tego pisma. Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w odniesieniu do spółek kapitałowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658 i z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, LEX nr 740458, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878). Ponadto należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Złożenie odpisu, który nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez osobę wymienioną w ostatnio powołanym przepisie, nie spełnia więc wymogów w nim określonych. W konsekwencji nie prowadzi do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. i w przypadku wniesienia skargi stanowi jej brak formalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że okoliczność ta uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała w imieniu strony, była do tego uprawniona. Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Wymaga także odnotowania, że od skargi pobiera się wpis (art. 230 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga stwierdzenia, że skoro w dniu 19 lutego 2014 r. doręczono skarżącej wezwania: do uzupełnienia braku formalnego skargi i do uiszczenia wpisu od tego pisma, to wezwania te powinny zostać wykonane najpóźniej w środę 26 lutego 2014 r. Jako że to nie nastąpiło, skargę tę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Niejako na marginesie wymaga wyjaśnienia, że bez wpływu na tę kwalifikację pozostaje cofnięcie skargi. Po pierwsze dlatego, że była to próba nieskuteczna, skoro podjęły ją osoby, które – tak samo, jak w przypadku skargi – nie wykazały swego umocowania do działania w imieniu skarżącej. Po drugie oświadczenie takie może prowadzić do umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu [zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007]. Nie ulega zaś wątpliwości, że w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony.