I SA/Gl 1392/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2024 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.346.2024.3.IK UNP: 2370332 w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 czerwca 2024 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.346.2024.1.KO UNP: 2311652; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) postanowieniem z 17 września 2024 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.346.2024.3.IK UNP: 2370332, po rozpatrzeniu zażalenia A w B. (dalej: wnioskodawca, skarżący), na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.), dalej: O.p. utrzymał w mocy postanowienie własne z 26 czerwca 2024 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącego zwolnienia od podatku usługi nr 7 e) - g) na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.), dalej: u.p.t.u. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez wnioskodawcę wpłynął do organu interpretacyjnego 12 marca 2024 r. W opisie sprawy wnioskodawca wskazał, że usługa nr 7 to usługa szkoleniowa (szybowcowa), na którą składa się: e) szkolenie teoretyczne instruktorów szybowcowych FI(S) obejmujące zorganizowanie przewidzianej liczby godzin zajęć teoretycznych, f) szkolenie praktyczne instruktorów szybowcowych FI(S), g) szkolenie instruktorów szybowcowych FI(S), jako całość obejmujące szkolenie teoretyczne i praktyczne, jak w lit. e) i f) powyżej. Następnie wnioskodawca zadał pytanie: Czy świadczenie przez niego usługi nr 7 mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 u.p.t.u.? Wezwaniem z 27 maja 2024 r. organ interpretacyjny wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji. Organ interpretacyjny w pytaniu nr 4 zapytał wnioskodawcę: "Czy świadczone przez niego usługi szkoleniowe stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach? Poproszono tym samym o wskazanie konkretnych przepisów (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego, z których te formy i zasady wynikają. Podkreślono, że nie chodzi o przepisy, z których wynika ogólny obowiązek przeprowadzenia szkolenia, czy też posiadania przez daną osobę konkretnych umiejętności lub uaktualnienie wiedzy czy uprawnień, lecz o przepisy określające konkretne formy i zasady, na podstawie których wnioskodawca przeprowadza szkolenia (wskazano, że odrębne przepisy określające formy i zasady to takie ustawy lub rozporządzenia, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki jakie musi spełnić organizator kształcenia itp.). Poproszono o wskazanie osobno dla usług nr 1, 5, 6, 7." W piśmie z 10 czerwca 2024 r. wnioskodawca odpowiedział na wezwanie w zakresie pkt 4 w następujący sposób: Usługi nr 1, 5, 6 i 7 lit. a) - d) i h) nie stanowią usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Natomiast usługi nr 7 lit. e) - g) stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Mowa tu o Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) 2018/1976 z 14 grudnia 2018 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące eksploatacji szybowców, a także licencjonowania załóg lotniczych szybowców, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 (Dz.U. UE.L. z 2018 r. Nr 326, str. 64 z późn. zm.) - Podczęść FI - Sekcja 2 Certyfikat instruktora szybowcowego szkolenia praktycznego FI(S) - SFCL.330 FI(S) - Szkolenie. Organ interpretacyjny uznał, że z ww. pisma wynika, iż usługi nr 7 lit. e) - g) stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Dalej stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał konkretnych przepisów prawa krajowego (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego, z których te formy i zasady wynikają, o co zwrócono się w wezwaniu z 27 maja 2024 r. W związku z powyższym organ interpretacyjny uznał, że wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na postawione pytanie nr 4 w zakresie dotyczącym usługi nr 7 lit. e) - g). Wyjaśnił przy tym, że owszem wnioskodawca wskazał, że usługi nr 7 lit. e) - g) stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) 2018/1976 z 14 grudnia 2018 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące eksploatacji szybowców, a także licencjonowania załóg lotniczych szybowców, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 - Podczęść FI - Sekcja 2 Certyfikat instruktora szybowcowego szkolenia praktycznego FI(S) - SFCL.330 FI(S) - Szkolenie, lecz nie wskazał konkretnych przepisów prawa krajowego (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego, na podstawie których świadczy usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, do czego był zobowiązany w odpowiedzi na wezwanie. Organ interpretacyjny podkreślił, że zastosowanie zwolnienia od podatku dla świadczonej przez wnioskodawcę usługi nr 7 lit. e) – g) zależne jest od spełnienia warunków określonych w przepisie. Natomiast wskazane przez wnioskodawcę przepisy nie stanowią odrębnych przepisów określających formy i zasady prowadzenia szkoleń. Wobec powyższego, organ interpretacyjny postanowieniem z 26 czerwca 2024 r. pozostawił wniosek wnioskodawcy bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu interpretacyjnego wnioskodawca złożył zażalenie, uzupełnione następnie pismem z 12 sierpnia 2024 r., w którym zarzucił naruszenie: - art. 14g § 1 w zw. z art. 14h i art. 169 § 1 i 4 O.p. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, w której istniały wszystkie przesłanki wydania interpretacji indywidualnej. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny postanowieniem z 17 września 2024 r. utrzymał w mocy własne postanowienie. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wnioskodawcy twierdzenia, iż rozporządzenia Unii Europejskiej są w Polsce stosowane bezpośrednio, a więc podatnicy mogą się na nie powoływać bezpośrednio w sprawach podatkowych, w tym w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej, organ interpretacyjny wyjaśnił, że w zaistniałej sytuacji nie występują w procesie wykładni przepisu krajowego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u. wątpliwości (tzn. istnieją alternatywne, dopuszczalne z punktu widzenia zasad wykładni tekstów prawnych interpretacje danego przepisu krajowego). Zdaniem organu interpretacyjnego należy przyjąć, że źródłem prawa jest w takim przypadku nadal przepis krajowy, którego wykładnia uwzględnia cele wynikające z prawa wspólnotowego. Następnie wskazano, iż w odpowiedzi na zadane przez organ interpretacyjny pytanie nr 4 wnioskodawca był zobowiązany wskazać konkretne przepisy prawa krajowego (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego. Brak informacji, o które zapytano w wezwaniu uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Podsumowując powyższe, organ interpretacyjny w toku prowadzonego postępowania odwoławczego nie dopatrzył się przyczyn i podstaw prawnych do uchylenia własnego postanowienia wskazując, iż postanowienie to było prawidłowe. Tym samym uznano, że zarzuty wskazane przez wnioskodawcę nie zasługują na uwzględnienie. W skardze na decyzje organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika - doradcę podatkowego, zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14g § 1, art. 14h i art. 169 § 1 i 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, w której istniały wszystkie przesłanki, by organ interpretacyjny rozpatrzył wniosek i wydał interpretację indywidualną (tj. skarżący w sposób wyczerpujący odpowiedział na wezwanie w sprawie uściślenia stanu faktycznego wniosku o interpretację). Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż z postanowieniem organu interpretacyjnego nie sposób się zgodzić, gdyż skarżący udzielił wyczerpującej odpowiedzi na zadane przez niego pytanie, a więc w sprawie powinna być wydana interpretacja indywidualna, a nie postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Zwrócono uwagę, iż po pierwsze, w świetle przepisu art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u., nie jest wymagane podanie przepisu prawa krajowego, jako podstawy świadczenia usług. W przepisie mowa o "formach i zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach". W ocenie skarżącego, nie ma wątpliwości, że Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2018/1976 z 14 grudnia 2018 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące eksploatacji szybowców, a także licencjonowania załóg lotniczych szybowców, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139, należy uznać za "odrębne przepisy" w myśl art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u. Podkreślono przy tym, że rozporządzenia Unii Europejskiej są w Polsce stosowane bezpośrednio, a więc podatnicy mogą się na nie powoływać bezpośrednio w sprawach podatkowych, w tym sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej. Po drugie, ww. rozporządzeniu skarżący wskazał najdokładniejszą jednostkę redakcyjną, pod którą opisane zostały formy i zasady świadczenia przedmiotowych usług, tj. "Podczęść FI - Sekcja 2 Certyfikat instruktora szybowcowego szkolenia praktycznego FI(S) - SFCL.330 FI(S) - Szkolenie". Podkreślono, przy tym, że sam organ interpretacyjny nie ograniczył zadanego pytania do prawa krajowego, nie jest więc prawdą stwierdzenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, jakoby skarżący nie wskazał konkretnych przepisów prawa krajowego (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego, z których wynikają formy i zasady, na podstawie których przeprowadza szkolenia. Skarżący ponownie podkreślił, że jako podstawę prawną działania wskazał Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE). Tymczasem organ interpretacyjny na stronie nr 7 i 8 zaskarżonego postanowienia przeprowadził wywód na temat dyrektyw prawa wspólnotowego, jednakże skarżący nie zauważa celu, w jakim znalazł się on w zaskarżonym postanowieniu, gdyż nie powołał się on na dyrektywę unijną, lecz na rozporządzenie unijne, które jest w Polsce stosowane przez podatników bezpośrednio. W odpowiedzi na skargę organ potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zatem odnosząc się do zgłoszonego w odpowiedzi na skargę wniosku organu interpretacyjnego o rozpoznanie sprawy na rozprawie stwierdzić należy, iż żądanie to nie znajduje oparcia w przepisach regulujących tryb i zasady postępowania przed sądami administracyjnym. Zgodnie z § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 779), to przewodniczący wydziału orzeczniczego kieruje sprawy, o których mowa w art. 119 P.p.s.a., do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym według kolejności ich wpływu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis ten, podobnie jak i art. 119 pkt 3 P.p.s.a., nie przewiduje w tym zakresie wniosku stron postępowania o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Natomiast w myśl art. 122 P.p.s.a., to Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie, jednakże w niniejszej sprawie nie skorzystano z tej możliwości z uwagi na jej charakter. Ponadto zauważyć należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia stanowiska stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty są rozważane w oparciu o akta sprawy, a sprawa po wnikliwej analizie rozpoznawana jest przez sąd w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Zastosowanie więc trybu uproszczonego gwarantowało pełne rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd doszedł bowiem do przekonania, że wydane w toku postępowania interpretacyjnego postanowienia naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy słusznie organ interpretacyjny pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Na wstępie rozważań należy wskazać na specyfikę postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wynikającej w szczególności z przepisów zawartych w Rozdziale 1a Działu II O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 i 3 O.p., na wniosek zainteresowanego, wydaje się w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zaś składający wniosek obowiązany jest do przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Reguły prawidłowej interpretacji ustawodawca zawarł w art. 14c § 1 i 2 O.p. Z przepisów tych wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym, a w przypadku oceny negatywnej - także wskazanie prawidłowej wykładni wraz z jej prawnym uzasadnieniem. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 14h w korelacji z art. 169 § 1 O.p., zgodnie z którym, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei art. 14g § 1 O.p. mówi o tym, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednocześnie w art. 14h O.p. ustawodawca przewidział, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio między innymi art. 120, art. 121 § 1, art. 165a, art. 169 § 1-2, § 4 oraz przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Co do zasady więc, jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny zawiera istotne luki, jest niepełny z perspektywy wątpliwości prawnych wnioskodawcy i obowiązującego stanu prawnego, czyli brakuje w nim wszystkich znaczących okoliczności, a przez to nie spełnia formalnych warunków wymienionych w art. 14b § 3 O.p., w takiej sytuacji organ interpretacyjny wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący w piśmie z 10 czerwca 2024 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie organu interpretacyjnego, a więc w sprawie powinna zostać wydana interpretacja indywidualna, a nie postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Po pierwsze, w świetle przepisu art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u. nie jest wymagane podanie przepisu prawa krajowego jako podstawy świadczenia usług. Przepis ten brzmi: "Zwalnia się od podatku (...) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26, prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach (...) oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane". W przepisie mowa o "formach i zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach". W ocenie Sądu Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2018/1976 z dnia 14 grudnia 2018 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące eksploatacji szybowców, a także licencjonowania załóg lotniczych szybowców, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 - należy uznać za "odrębne przepisy" w myśl art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u. Rozporządzenia Unii Europejskiej są w Polsce stosowane bezpośrednio, a wiec podatnicy mogą się na nie powoływać bezpośrednio w sprawach podatkowych, w tym sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej. Po drugie, we wskazanym rozporządzeniu skarżący wskazał najdokładniejszą jednostkę redakcyjną, pod którą opisane zostały formy i zasady świadczenia przedmiotowych usług, tj. "Podczęść FI - Sekcja 2 Certyfikat instruktora szybowcowego szkolenia praktycznego FI(S) - SFCL.330 FI(S) - Szkolenie".  Co więcej sam organ interpretacyjny nie ograniczył zadanego pytania do prawa krajowego. tj. pytanie brzmiało: "Prosiliśmy tym samym wskazać konkretne przepisy (artykuł, paragraf) wraz z nazwą aktu prawnego, z których te formy i zasady wynikają". Tak więc organ interpretacyjny w wezwaniu z 27 maja 2024 r. nie prosił o podanie konkretnych przepisów prawa krajowego. Reasumując, nie zaistniały więc powody, dla których organ interpretacyjny pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 O.p. Zarzuty skargi okazały się więc zasadne, zaś wydane w obu instancjach rozstrzygnięcia zapadły z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania. Stwierdzone w toku niniejszego postępowania uchybienia przepisów proceduralnych miały przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zamknęły skarżącemu możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej, pomimo złożenia wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) dalej: P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie organu interpretacyjnego oraz poprzedzające je postanowienie z 26 czerwca 2024 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawą tut. Sądu zaprezentowaną w wyroku i wyda interpretację indywidualną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. zasądzając od organu interpretacyjnego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego doradcą podatkowym - 480 zł.