I SA/Gl 1397/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędziowie WSA Bożena Pindel, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - umorzenie zaległości podatkowej z odsetkami za zwłokę uchyla zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749) odmówiło A. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej strony w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na wstępie przytoczono treść art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W świetle tej regulacji organ odwoławczy stwierdził, że aby organ podatkowy mógł przywrócić termin do złożenia odwołania muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: 1. uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminowi, 2. wniesienie w zakreślonym terminie 7 dni (od ustania przyczyny uchybienia terminowi) wniosku o jego przywrócenie, 3. dopełnienie w ustawowo wyznaczonym terminie czynności, dla której był określony termin, któremu uchybiono (w rozpatrywanym przypadku jest to złożenie odwołania). W konsekwencji, jeżeli organ ustali, że jedna z przesłanek przywrócenia terminu nie została spełniona, zbędna jest weryfikacja pozostałych. Dalej organ wskazał, że z przedłożonej dokumentacji wynika, że strona jednobrzmiącymi pismami z dnia 24 listopada 2012 r. oraz z dnia 24 grudnia 2012 r. wniosła do Wójta Gminy G. o umorzenie zaległości podatkowych za 2011 r. wskazując grzecznościowy adres do korespondencji: Z., ul. [...]. Ponadto w swoim piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r., skierowanym do Urzędu Gminy w G. poinformowała, że z uwagi na systematyczne niszczenie jej skrzynki pocztowej prosi o kierowanie korespondencji do niej na adres korespondencyjny w Z., ul. [...]. W aktach sprawy znajduje się także protokół z zapoznania się podatniczki w dniu 30 stycznia 2012 r. z aktami sprawy o umorzenie zaległości podatkowej i złożenia przez nią uzupełniającego oświadczenia w sprawie. W dokumentacji znajduje się także postanowienie organu I instancji z dnia [...] r., którym wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które strona odebrała w dniu 2 marca 2012 r. Dalej organ odwoławczy podał, że decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] r. została wysłana pod wskazany przez stronę adres do korespondencji – Z., ul. [...]. Zgodnie z adnotacja dokonaną przez pocztę – przesyłka nie została podjęta w terminie mimo dwukrotnego jej awizowania (w dniu 30 marca i 10 kwietnia 2012 r.). W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał doręczenie za dokonane, a pismo wraz z kopertą pozostawił w aktach sprawy (art. 150 Ordynacji podatkowej). Następnie w dniu 28 maja 2012 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo strony, w którym podatniczka zwróciła się o wyjaśnienie czy decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej już zapadła. W odpowiedzi organ podatkowy I instancji poinformował stronę (pismem z dnia 12 czerwca 2012 r.), że decyzja odmawiająca zastosowania ulgi została wydana w dniu 23 marca 2012 r. i wysłana na wskazany przez stronę adres do korespondencji, jednak (mimo dwukrotnego awizowania) nie podjęto jej w terminie, w związku z czym decyzję uznano za skutecznie doręczoną. Natomiast przy piśmie z dnia 20 czerwca 2012 r. organ I instancji powołując się na rozmowę telefoniczną przeprowadzoną ze stroną w dniu 18 czerwca 2012 r. (A. S. nie kwestionuje tego faktu) na temat wydanej decyzji odmownej, przesłał podatniczce jej kopię. Obie przesyłki zostały odebrane przez stronę w dniu 3 lipca 2012 r. Z informacji organu podatkowego wynika, że rozmowa A. S. na temat wydanej decyzji odmawiającej zastosowania wnioskowanej ulgi została przeprowadzona w dniu 18 czerwca 2012 r. z Referatu Podatków i Opłat Lokalnych. Z kolei pismem z dnia 8 lipca 2012 r. strona wniosła do SKO w K. (za pośrednictwem Wójta Gminy G.) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji tego organu z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego wniosku strona podała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, ponieważ "korespondencja nie dotarła pod wskazany adres z powodu zagranicznego wyjazdu właściciela firmy (30 marca 2012 r. – 17 kwietnia 2012 r.), o czym dowiedziałam się dopiero później". Organ zaznaczył, że strona nie wskazała kiedy właściciel firmy powiadomił ją o swojej nieobecności pod wskazanym do korespondencji adresem. Do wniosku strona dołączyła informację właściciela firmy z dnia 6 lipca 2012 r. o jego wyjeździe zagranicznym w okresie od dnia 30 marca 2012 r. do dnia 17 kwietnia 2012 r. oraz odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Po analizie dokumentacji sprawy i treści wniosku Kolegium uznało, iż w rozpatrywanym przypadku nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu. Strona nie złożyła bowiem tego wniosku w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Zdaniem Kolegium termin ten należy w niniejszej sprawie liczyć od dnia 18 czerwca 2012 r., czyli od dnia rozmowy podatniczki z Kierownikiem Referatu Podatków i Opłat Lokalnych., podczas której strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji odmawiającej zastosowania wnioskowanej ulgi płatniczej, którego to faktu strona nie kwestionuje. W konsekwencji wniosek z dnia 8 lipca 2012 r., nadany w urzędzie pocztowym w dniu 10 lipca 2012 r. nie mógł zostać uwzględniony. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu skargi wskazała na naruszenie "przepisów o postępowaniu administracyjnym, norm prawa podatkowego, ordynacji podatkowej oraz konstytucji RP, rażące naruszenie konstytucyjnej zasady legalizmu poprzez godzenie w prawa podatników, godzenie w istnienie i pewność porządku prawnego, naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika, naruszenie norm prawa zawierających zasadę prawdy obiektywnej, niewyjaśnienie w sprawie wszystkich okoliczności faktycznych, wnioskowanie sprzeczne z prawdą i zasadami logicznego myślenia, błędne uzasadnienie, nastawione na wyeliminowanie skarżącej jako przeciwnika procesowego, uniemożliwienie zaskarżenia decyzji, naruszenie zasady pisemności oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika". W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zaskarżone postanowienie nie jest oparte o stan faktyczny i jest dla niej krzywdzące. Podała, że w dniu 25 maja 2012 r. zgodnie z zasadą pisemności nadała pismo kierowane do Urzędu Gminy (Referat Podatków) z zapytaniem, czy zapadła już decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej za 2011 r. Wobec braku odpowiedzi zadzwoniła do tego wydziału. W ocenie strony dzień 18 czerwca 2012 r. nie jest datą pewną wykonanego telefonu, gdyż nie pamięta kiedy zdarzenie to miało miejsce. Ponadto nie wie z kim wtedy rozmawiała, gdyż osoba odmówiła udzielenia informacji przez telefon, wyjaśniając jedynie, że podatniczka otrzyma odpowiedź pocztą. Strona zażądała jednak doręczenia decyzji. Przedmiotowe pismo z informacją o tym, że zapadła decyzja oraz jej odpis strona otrzymała w dniu 3 lipca 2012 r. W tym dniu po raz pierwszy zapoznała się z treścią powyższych dokumentów, a zatem od tego dnia należy liczyć 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Terminu tego skarżąca dochowała, nadając w dniu 10 lipca 2012 r. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Nadto skarżąca oświadczyła, że "właściciel firmy nie powiadomił mnie o swoim wyjeździe i nie otrzymał żadnego awiza na moje nazwisko". Zdaniem strony, nie było zatem podstaw, aby uznać, że poczta dokonała zwrotu korespondencji kierowanej na nazwisko skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Nawiązując do argumentacji skargi podkreślił, że strona potwierdziła w skardze, że sama zadzwoniła do UM w G., a na etapie postępowania w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie kwestionowała faktu, że rozmowa telefoniczna odbyła się w dniu 18 czerwca 2012 r. Na etapie skargi także daty tej nie kwestionuje, a jedynie stwierdza, że nie pamięta kiedy zdarzenie to miało miejsce. Kolegium zauważyło także, że data przeprowadzenia rozmowy telefonicznej wskazana została w dwóch pismach skierowanych do strony przez organ podatkowy, tj. w piśmie z dnia 20 czerwca 2012 r. oraz z dnia 20 lipca 2012 r. Za bezsporne uznać zatem należało, że strona wiadomość o wydaniu decyzji powzięła w dniu 18 czerwca 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego nie bez znaczenia w sprawie jest to, że urlop właściciela firmy (którego adres został wskazany przez stronę jako adres do korespondencji) zakończył się w dniu 17 kwietnia 2012 r., a co za tym idzie już w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi. Niezależnie od wymogu łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przywrócenia terminu Kolegium zauważyło, że strona miała wiedzę o toczącym się postępowaniu dotyczącym ulgi płatniczej i o zbliżającym się jego zakończeniu. Świadczą o tym m.in. protokół z dnia 30 stycznia 2012 r. z udostępnienia stronie akt sprawy, postanowienie powiadamiające stronę o terminie załatwienia sprawy do dnia 24 marca 2012 r. doręczone w dniu 14 lutego 2012 r. oraz doręczone w dniu 2 marca 2012 r. zawiadomienie o wyznaczeniu skarżącej 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona nie dołożyła zatem należytej staranności, aby po dniu 24 marca 2012 r. dowiadywać się (np. w organie podatkowym) czy decyzja została wydana, a po powrocie przedsiębiorcy z urlopu (po dniu 17 kwietnia 2102r.) ustalić czy pod wskazanym adresem były dla niej pozostawione zawiadomienia z poczty o zdeponowaniu przesyłki poleconej (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1603/10, z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 972/11 czy WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt VIIII SA/Wa 967/11). Organ odwoławczy wskazał także, iż załączenie do wniosku o przywrócenie terminu pisma przedsiębiorcy z dnia 6 lipca 2012 r. nie jest wystarczające do stwierdzenia, że uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu tego terminu. Pismo to zawiera jedynie informację, że jego autor w okresie od 30 marca 2012 r. do 17 kwietnia 2012 r. wyjechał na urlop zagraniczny i nie odbierał żadnej korespondencji. Początek tego urlopu pokrywa się ściśle z datą I powiadomienia poczty o zdeponowanej przesyłce z 30 marca 2012 r. i kończy się 7 dnia po dacie II zawiadomienia poczty z 10 kwietnia 2012 r. Z informacji tej nie wynika jednak, że nie powiadomił on skarżącej po powrocie, że wpłynęły na jej nazwisko awiza. Strona dopiero w skardze stwierdziła, że właściciel firmy "nie otrzymał żadnego awiza na moje nazwisko", czego jednak nie poparła żadnym dowodem. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu, a strona bezspornie pozyskała w dniu 18 czerwca 2012 r. wiedzę o wydanej w dniu 23 marca 2012 r. decyzji, miała także co najmniej obiektywną możliwość wcześniejszego dowiedzenia się o tym fakcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia 24 września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej skarżącej w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Art. 162 § 2 tej ustawy stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jednocześnie art. 162 § 3 tej ustawy zawiera zastrzeżenie, że przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Analizowany w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu dotyczy zaskarżenia decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r., którą – zgodnie z wolą podatniczki (powołującej się na notoryczną dewastację jej skrzynki pocztowej) wyrażoną we wniosku z dnia 24 listopada 2011 r. o umorzenie zaległości podatkowej przesłano na podany przez nią "grzecznościowy adres do korespondencji": [...] Z., ul. [...] (który jest adresem siedziby A). Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji wynika, że przesyłkę awizowano dwukrotnie: 30 marca 2012 r. i 10 kwietnia 2012 r., pozostawiając awizo na drzwiach mieszkania adresata. Korespondencja nie została podjęta w terminie i w dniu 16 kwietnia 2012 r. zwrócono ją nadawcy. Odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia strona nadała w urzędzie pocztowym w dniu 10 lipca 2012 r. Uzasadniając spóźnione zaskarżenie decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. strona podała, że "korespondencja nie dotarła pod wskazany adres z powodu zagranicznego wyjazdu Właściciela firmy (30.03.2012 r.- 17.04.2012 r.) o czym dowiedziałam się później". Do wniosku dołączono oświadczenie A. K.z dnia 6 lipca 2012 r., w którym podał on, że w okresie od 30 marca 2012 r. do 17 kwietnia 2012 r. wyjechał na urlop zagraniczny i nie odbierał żadnej korespondencji. Odmawiając przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. organ II instancji stwierdził, że skarżąca nie spełniła wymogu określonego w przytoczonym art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Dniem ustania przyczyny uchybienia, zdaniem Kolegium, był 18 czerwca 2012 r., w którym strona odbyła rozmowę telefoniczną z kierownikiem Referatu Podatków i Opłat Lokalnych, podczas której powzięła wiadomości o wydaniu decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej. Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się pismo podatniczki z dnia 21 maja 2012 r., w którym zwróciła się ona o informację czy w sprawie jej wniosku o umorzenie zapała już jakaś decyzja. Odpowiedź twierdzącą na to pytanie zawarto w piśmie Wójta Gminy G. z dnia [...] r., które strona odebrała w dniu 3 lipca 2012 r. Tego samego dnia strona odebrała także pismo Kierownika Referatu Podatków i Opłat Lokalnych z dnia 20 czerwca 2012 r., w którym powołując się na rozmowę telefoniczną przeprowadzoną z podatniczką w dniu 18 czerwca 2012 r. przesłano jej "potwierdzoną kopię przedmiotowej decyzji wraz z potwierdzoną kserokopią niedoręczonej przesyłki". Obie wspomniane przesyłki awizowano, pierwszą dwukrotnie w dniu 18 czerwca 2012 r. oraz w dniu 26 czerwca 2012 r., a drugą jedynie w dniu 22 czerwca 2012 r. i zostały one odebrane w dniu 3 lipca 2012 r. Odnotować trzeba, że data rozmowy telefonicznej podana jest jedynie w piśmie Kierownika Referatu Podatków i Opłat Lokalnych z dnia 20 czerwca 2012 r. Brak natomiast jakiejkolwiek notatki służbowej z jej przebiegu i zakresu informacji udzielonej stronie lub choćby zbiorczego wykazu rozmów telefonicznych odbytych w danym dniu z petentami. Kolegium w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, że owa data jest bezsporna i powołuje się na treść pisma z dnia 20 czerwca 2012 r. W odpowiedzi na skargę podaje natomiast, że data 18 czerwca 2012 r. została potwierdzona dwukrotnie – w piśmie z dnia 20 czerwca 2012 r. oraz w piśmie z dnia 20 lipca 2012 r., którym organ I instancji przekazał odwołanie do Kolegium. We wniosku o przywrócenie terminu ani też w odwołaniu strona nie wspomina w ogóle o przeprowadzonej rozmowie (co jednak nie jest, zdaniem Sądu, wystarczające do stwierdzenia, że jej przeprowadzenia w dniu 18 czerwca 2012 r. nie zakwestionowała i okoliczność tą można uznać za bezsporną). W skardze natomiast strona podniosła, że: "data 18 czerwca 2012 r. nie jest datą pewną wykonanego przeze mnie telefonu, ponieważ nie pamiętam, kiedy zdarzenie to miało miejsce. Ponadto nie wiem z kim rozmawiałam, ponieważ osoba ta odmawiała mi udzielenia informacji przez telefon". Wobec powyższego trudno datę 18 czerwca 2012 r. uznać za dostatecznie udokumentowaną. Niezależnie od samej daty rozmowy telefonicznej, Sąd kwestionuje twierdzenie Kolegium, że jej przeprowadzenie wyznaczyło początek biegu siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie. Regulacja zawarta w art. 162 Ordynacji podatkowej dopuszcza w pewnych określonych warunkach uniknięcie negatywnych skutków wynikających z nieterminowego dokonania czynności procesowej. Warunkiem jej zastosowania jest, co do zasady, dokonanie spóźnionej czynności wraz z jednoczesnym zawnioskowaniem o przywrócenie terminu, o czym stanowi jednocześnie art. 162 § 2 k.p.a. W toku rozmowy telefonicznej z podatniczką, której przebiegu – jak już wcześniej podkreślono nie odnotowano – strona otrzymała prawdopodobnie jedynie informację o tym, że decyzja w jej sprawie została wydana w dniu [...] r. Sąd (wobec braku wspomnianej notatki służbowej) dysponuje jedynie zawartym w skardze oświadczeniem skarżącej, w którym podała, że; "nie wiem z kim rozmawiałam, ponieważ osoba ta odmawiała mi udzielenia informacji przez telefon. Jedynie zostałam poinformowana, że otrzymam odpowiedź pocztą, a ja zażądałam doręczenia mi decyzji". W tym stanie rzeczy nie można zasadnie twierdzić, iż bezsporne jest, że strona w dniu 18 czerwca 2012 r. powzięła wiadomość o odmowie uwzględnienia jej wniosku o zastosowanie ulgi płatniczej i w ciągu 7 dni od tego dnia miała wnieść odwołanie (z ewentualnym późniejszym, wymagającym zapoznania się z treścią decyzji uzupełnieniem jego argumentacji) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wobec przytoczonych powyżej okoliczności uznać należało, że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania ustała w dniu 3 lipca 2012 r. W tym dniu strona otrzymała pismo z dnia 12 czerwca 2012 r. informujące o wydaniu negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Zbieg okoliczności sprawił, że również w tym samym dniu odebrała przesyłkę zawierającą kopię przedmiotowej decyzji. W konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu złożony wraz z odwołaniem, nadany w urzędzie pocztowym w dniu 10 lipca 2012 r. nie mógł być uznany za spóźniony. Przesłanka formalna określona w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej została zatem – wbrew twierdzeniom organu II instancji – spełniona przez stronę, a zatem jej wniosek wymaga merytorycznego rozpoznania, tj. zbadania czy strona ponosi winę w spóźnionym zaskarżeniu decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r., w czym Sąd nie może zastępować organu. Jak więc wykazano powyżej wyczerpana została przesłanka uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązania właściwego organu do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej przyznania jej ulgi płatniczej, czego nie można skutecznie dokonywać dopiero w ramach odpowiedzi na skargę Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia Sąd nie orzekł o jego wykonalności. Nie rozstrzygał także o kosztach postępowania, gdyż skarżąca postanowieniem z dnia [...] r. została zwolniona od ich ponoszenia.