I SA/Gl 1399/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C., działając jako organ egzekucyjny i reprezentant wierzyciela, to jest Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie wyraził zgody na zwolnienie z egzekucji części środków wpływających na rachunek bankowy zobowiązanej B. S., zajętych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...], [...], [...], [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika zobowiązanej na to postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], którym uchylił zaskarżone postanowienie a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Na to postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł wierzyciel. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z uwagi na brak legitymacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do jej wniesienia. Podmiot kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej jest bowiem pozbawiony możności zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu wydanego w postępowaniu jej dotyczącym [por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2010 r., II FSK 2404/10, LEX nr 742354; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2010 r., II SA/Lu 363/10, LEX nr 794633]. O słuszności tego poglądu przesądza podział ról procesowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Otóż zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Co prawda przesłanka dopuszczalności skargi określona w art. 52 tej ustawy (wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji, a w przypadku braku regulacji ich dotyczącej – wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi) sprawia, że zwykle w charakterze organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym występuje organ drugiej instancji. Nie zmienia to jednak faktu, że jego rozstrzygnięcie jest wynikiem zaskarżenia kwalifikacji podjętej przez organ pierwszej instancji. Bezspornie zaś ocena legalności aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego nie jest możliwa bez uwzględnienia okoliczności, które legły u podstaw jego wydania. Za niedopuszczalne uznać zatem należy, by podmiot, którego działalność może stanowić przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli, inicjował postępowanie zmierzające do jej przeprowadzenia: skutkowałoby to wszak jednoczesnym jego występowaniem w takim postępowaniu w roli skarżącego i po stronie organów administracji publicznej. Tymczasem sytuacja taka zachodzi w rozpatrywanym przypadku, gdyż skarga została wniesiona przez wierzyciela, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Ponieważ zaś wniesienie przez organ pierwszej instancji skargi do sądu administracyjnego nie zostało wskazane przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako przesłanka odrzucenia skargi, to na podstawie jego punktu 6, który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, należało orzec jak w sentencji.