I SA/Gl 1408/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Teresa Randak, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi E. K., L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w sprawie ulg płatniczych - rozłożenia na raty zaległości podatkowej. oddala skargę. 1. Pełnomocnik E. i L. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: Kolegium) z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) z dnia [...] r., odmawiającą uchylenia decyzji tego drugiego organu w sprawie rozłożenia na raty zaległego podatku od środków transportowych za lata 2004-2005. 2. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. Prezydent decyzją z dnia [...] r. rozłożył na 37 rat zaległy podatek od środków transportowych za lata 2004-2005 w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę wysokości [...] zł. Przychylając się do wniosku E. K., ten sam organ, decyzją z dnia [...] r. zmienił wymienioną wyżej decyzję, rozkładając zaległy podatek od środków transportowych za lata 2004-2005 i wskazując terminy płatności poszczególnych rat na 15 dzień danego miesiąca. 2.2. Wysokość zobowiązania podatkowego wskazanego w decyzjach "ratalnych" została przyjęta na podstawie deklaracji złożonych przez podatnika za lata 2004-2005. W tym zakresie organ podatkowy nie wydawał decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego. 2.3. Pełnomocnik skarżących pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją "ratalną" Prezydenta z dnia [...] r. Jako przesłankę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) ponieważ, w jego ocenie, zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o inne decyzje, których nieważność została następnie stwierdzona w czasie trwania postępowania. Jak wyjaśnił pełnomocnik, decyzjami Prezydenta z dnia [...] r. zostały uchylone decyzje z dnia [...] r. w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2006-2008 i jednocześnie orzeczono o wysokości tego zobowiązania w kwocie 0 zł. 2.4. Prezydent po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił uchylenia wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] r. w sprawie rozłożenia na 37 rat zaległego podatku od środków transportowych za lata 2004-2005. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wymienione we wniosku o wznowienie decyzje, dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego za tata 2006-2008 zostały uchylone, ponieważ pojazdy do nauki jazdy są zwolnione z obowiązku podatkowego. Natomiast wysokość zobowiązania podatkowego ujętego w decyzji "ratalnej" została określona nie na podstawie decyzji organu podatkowego, ale na podstawie złożonych przez podatnika deklaracji DT-1. 2.5. Po rozpatrzeniu odwołania, Kolegium decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu odwołało się do zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613; dalej: o.p.), a następnie do art. 240 § 1 pkt 7 o.p. – stanowiącego odpowiednik wskazanego we wniosku o wznowienie postępowania – art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2004-2005 wynika z deklaracji składanych przez podatnika, a zatem rozłożona na raty kwota zaległego podatku uwzględnia podatek wynikający z tejże deklaracji. Natomiast wskazane we wniosku decyzje zmieniające decyzje wymiarowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych odnoszą się do lat 2006-2008. Dlatego zmiana decyzji obejmujących lata 2006-2008 nie stanowi faktu prawotwórczego przesądzającego o prawidłowości decyzji, które dotyczą okresu 2004-2005. 3.1. W skardze wskazano na naruszenie fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, rozpatrywanej w kontekście zmienności poglądów prawnych wyrażonych w odniesieniu do takich samych adresatów, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych (art. 8 i 11 k.p.a.). W celu uzasadnienia tego stanowiska powołano się na uchylenie decyzji wymienionych we wniosku o wznowienie postępowania. Podniesiono także, że o podleganiu albo niepodleganiu podatkowi od środków transportowych decyduje wpis w dowodzie rejestracyjnym a nie złożenie deklaracji. Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zasługuje na oddalenie. 5. Pełnomocnik skarżących we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania, ponieważ zgodnie z art. 1 pkt 3 i art. 2 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. - postępowanie w tym przypadku regulują przepisy Ordynacji podatkowej. Także powołane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tejże sprawie nie mają zastosowania. Niemniej trafnie organy podatkowe zakwalifikowały argumentację strony skarżącej, jako opartą o art. 240 § 1 pkt 7 o.p., który stanowi odpowiednik art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. 6. Zgodnie zatem z art. 240 § 1 pkt 7 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. W tym przypadku strona skarżąca domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym – trzeba podkreślić – nie decyzji wymiarowej, lecz decyzji rozkładającej na raty zaległość podatkową. Po drugie, wniosek o wznowienie postępowania dotyczy podatku za lata 2004-2005. Po trzecie, co do zobowiązania podatkowego za lata 2004-2005 organ nie wydawał decyzji wymiarowej, a wysokość podatku wynika ze złożonej deklaracji (por. art. 21 § 2 o.p.). Jednocześnie strona skarżąca wskazuje, że w odniesieniu do lat 2006-2008 doszło do uchylenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych i określenia tego zobowiązania na kwotę 0 zł. Właśnie w tym fakcie upatruje spełnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 o.p., jako podstawy do wzruszenia decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej za lata 2004-2005. 7. Argumentacja strony skarżącej nie jest zasadna, ponieważ jak trafnie podniosły organy podatkowe, uchylone decyzje dotyczą innych lat podatkowych, aniżeli decyzja, która w zamierzeniu wnioskujących powinna zostać wzruszona. Już to powoduje, że nie można mówić o spełnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 o.p. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "innej decyzji lub orzeczeniu", dotyczy aktu administracyjnego lub sądowego, który stanowił szeroko rozumianą podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Oznacza to, że bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej albo orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo odpada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo zmienia się jego treść (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2010 r., I SA/Sz 822/09, Lex nr 559576; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 października 2014 r., I SA/Gd 971/14, Lex nr 1603215). W tym przypadku uchylone decyzje wymiarowe odnoszące się do lat 2006-2008 nie tylko nie stanowiły podstawy prawnej – we wskazanym rozumieniu, lecz nawet podstawy faktycznej zakwestionowanej obecnie decyzji "ratalnej" dotyczącej lat 2004-2005. 8. Szeroko przywoływane w skardze wartości, charakterystyczne dla zasad postępowania administracyjnego oraz podatkowego (por. art. 121 i 124 o.p.), w odniesieniu do zobowiązania podatkowego dotyczącego lat 2004-2005 powinny zostać zrealizowane. Rzecz jednak w tym, że wynikające z akt sprawy fakty nie dostarczają podstaw do uwzględnienia skargi, domagającej się wzruszenia w trybie wznowienia postępowania, decyzji rozkładającej na raty zaległość podatkową, w sytuacji w której wysokość podatku do zapłaty wynika ze złożonej i nie skorygowanej deklaracji. 9. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.