I SA/Gd 971/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowień o kosztach postępowania podatkowego oddala skargę. I SA/Gd 971/14 UZASADNIENIE I. Zaskarżonym postanowieniem z 12 czerwca 2014 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.), Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie własne z 28 marca 2014 r., którym odmówił uchylenia własnych postanowień ostatecznych z 3 marca 2009 r. i 13 grudnia 2010 r. obciążających "A" Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako skarżąca lub spółka) kosztami sporządzenia wycen przez biegłych. II. Stan faktyczny sprawy jest następujący: wnioskiem z 15 stycznia 2014 r., pełnomocnik skarżącej wystąpił o wznowienie postępowań w sprawie obciążenia spółki kosztami sporządzenia przez biegłych wycen z 4 lutego 2008 r. w kwocie 366 zł oraz z 24 sierpnia 2010 r. w kwocie 488 zł; postanowienia ostateczne wydane zostały w toku postępowania w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 rok. Jako podstawę prawną żądania pełnomocnik wskazał art. 240 § 1 pkt 7 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik zwrócił uwagę, że decyzje określające skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., które – w jego ocenie – bezpośrednio legły u podstaw wydania przedmiotowych postanowień, zostały uchylone, tj.: decyzja Dyrektora UKS z 15 grudnia 2008 r., na skutek wyroku WSA w Gdańsku z 26 stycznia 2010 r., I SA/Gd 693, została uchylona w części decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z 29 listopada 2010 r.; decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z 29 listopada 2010 r. została uchylona wyrokiem WSA w Gdańsku z 23 marca 2011 r., I SA/Gd 106/11 (Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 maja 2012 r., II FSK 1927/11 oddalił skargę kasacyjną). Pełnomocnik skarżącej podkreślił przy tym, że z powołanych wyroków WSA w Gdańsku wynika, że opinie, których kosztami spółka została obciążona były niemiarodajne dla określenia wartości sprzedanego przez nią samochodu. Stanowisko Sądu skutkowało koniecznością sporządzenia nowej opinii oraz opinii uzupełniającej do niej, których kosztami została obciążona spółka. Postanowieniem z 18 lutego 2014 r. Dyrektor UKS wznowił postępowania zakończone własnymi postanowieniami ostatecznymi z 3 marca 2009 r. oraz z 13 grudnia 2010 r., a następnie postanowieniem z 28 marca 2014 r. odmówił ich uchylenia. Organ pierwszej instancji nie podzielił argumentacji pełnomocnika skarżącej. Wyjaśnił, że przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. dotyczy sytuacji, gdy rozstrzygnięcie (decyzja lub orzeczenie sądu) stanowiły podstawę prawną, przez co rozumieć należy sytuację, w której decyzja została oparta na rozstrzygnięciu sądu lub innego organu a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej, nie zaś podstawy faktycznej wydania decyzji (wyrok WSA we Wrocławiu z 18 października 2006 r. SA/Wr 411/06). Natomiast postanowienia ostateczne, których uchylenia domaga się skarżąca, wydane zostały w ramach podjętych toku instancji czynności naprawczych zmierzających do usunięcia wadliwości sporządzonych wycen i prawidłowego określenia wartości rynkowej samochodu ciężarowego w związku z zaleceniami organu odwoławczego, a także sądu administracyjnego. Zdaniem Dyrektora UKS decyzje wymiarowe Dyrektora Izby Skarbowej, uchylone przez WSA w Gdańsku wyrokami z 26 stycznia 2010 r., I SA/Gd 639/09 oraz z 23 marca 2011 r., I SA/Gd 106/11 nie stanowiły podstawy prawnej do wydania postanowień obciążających skarżącą kosztami opinii sporządzonych przez biegłych; przedmiotowe postanowienia były pochodną postanowienia z 31 stycznia 2008 r. o powołaniu biegłego. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie jej pełnomocnika za błędne należy uznać stanowisko organu o braku zależności pomiędzy uchylonymi decyzjami wymiarowymi a postanowieniami, którymi obciążono skarżącą kosztami wycen. Podstawą wydania przedmiotowych postanowień był art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.; dalej jako u.p.d.o.p.), co prowadzi do wniosku, że tak długo jak nie dojdzie do wydania decyzji określającej podatnikowi przychód z tytułu zbycia rzeczy lub prawa w innej kwocie niż przyjęta przez niego w rozliczeniu podatkowym, organ nie jest uprawniony do wydania postanowienia o kosztach postępowania. Zatem gdyby nie wydano w sprawie decyzji wymiarowych, to organ w ogóle nie miałby możliwości obciążenia skarżącej kosztami sporządzonych wycen. Pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż wady sporządzonych wycen nadawały się do usunięcia, skoro kolejne wyceny były całkowicie nowymi wycenami, bądź też dowodami przeprowadzonymi na nową tezę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor UKS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności przywołał brzmienie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. i dokonał jego wykładni, uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych. Dyrektor UKS nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącej, w świetle którego organ nie jest uprawniony do wydania postanowienia o obciążeniu strony kosztami postepowania póki nie zostanie wydana decyzja określająca podatnikowi przychód z tytułu zbycia rzeczy lub prawa w innej kwocie niż przyjęta przez niego w rozliczeniu podatkowym. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 267 § 1 pkt 4 O.p. stronę obciążają koszty postępowania przed organami podatkowymi przewidziane w odrębnych przepisach; do takich zaś przepisów należy m.in. art. 14 ust. 3 u.p.d.o.p. Stanowi on, że jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, organ podatkowy wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający. Dyrektor UKS uznał, że organ podatkowy w każdym stadium postępowania jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postepowania; postanowienie może zostać wydane zarówno przed, wraz, jak i po wydaniu decyzji wymiarowej (wyroki: WSA w Warszawie z 20 maja 2010 r., VIII SA/Wa 78/10, WSA w Szczecinie z 18 marca 2014 r., I SA/Sz 1103/13, WSA w Białymstoku z 13 września 2007 r., I SA/Bk 362/06, WSA w Gorzowie z 13 listopada 2008 r., I SA/Go 380/08). Postanowienie to jest odrębnym aktem administracyjnym (ma odrębny byt), dotyczącym kwestii incydentalnej, niezwiązanej z istotą sprawy, lecz z czynnością postępowania. Cechuje się względną samoistnością (postanowienie NSA z 26 kwietnia 2000 r., III SA 1484/99). Dyrektor UKS powołał się także na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Olsztynie z 23 stycznia 2008 r., I SA/Ol 545/07 (wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r., II FSK 1333/08), zgodnie z którym pominięcie przez organ odwoławczy opinii biegłych ustalającej wartość rynkową rzeczy, bądź praw majątkowych odbiegającą co najmniej o 33% od przyjętej przez stronę postępowania, nie oznacza, że na stronie nie ciąży obowiązek poniesienia kosztów opinii biegłych w sytuacji, gdy z uwzględnieniem tej opinii decyzję wydał organ pierwszej instancji. Uwaga ta ma zastosowanie również w sytuacji, gdy organ odwoławczy poczynił własne ustalenia co do wartości rynkowej rzeczy będącej przedmiotem wyceny przez biegłych i jego decyzja była po prostu wadliwa, a przez to uchylona wyrokiem sądu administracyjnego jako wydana z naruszeniem art. 14 ust. 3 u.p.d.o.p. WSA w Olsztynie wskazał również, że stanowisko A. Chuchli zawarte w Komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Biblioteka Podatkowa, t. II, Warszawa 1996-2004; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis), należy odczytywać w ten sposób, iż niezasadnym jest obciążenie strony kosztami, gdy w następstwie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji w ogóle nie będzie podstaw do określenia zobowiązania z uwzględnieniem opinii biegłych w innej wysokości niż wykazana przez podatnika w zeznaniu podatkowym. Dyrektor UKS zwrócił przy tym uwagę, że sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej sprawie; sprawa podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. została bowiem zakończona decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z 11 lutego 2013 r. nr [...] określającą skarżącej zobowiązanie w wysokości wyższej niż zadeklarowane w CIT-8, w tym z tytułu zbycia samochodu w wysokości wyższej niż wyrażona w kwestionowanej fakturze VAT. Mając na uwadze powyższe Dyrektor UKS stwierdził, że skoro postanowienia ostateczne, których uchylenia żąda skarżąca, były pochodną postanowień o powołaniu biegłych, czynności z nich wynikających oraz wystawionych faktur VAT za przeprowadzenie tych czynności (Dyrektor Izby Skarbowej zlecając przeprowadzanie dodatkowych postępowań w zakresie wyceny, dokonywał tego w ramach czynności w toku instancji), to – wbrew twierdzeniu pełnomocnika – decyzje wymiarowe Dyrektora Izby Skarbowej, uchylone następnie przez WSA w Gdańsku wyrokami z 26 stycznia 2010 r. oraz z 23 marca 2011 r., nie mogły stanowić podstawy prawnej do wydania przedmiotowych postanowień. Tym samym w sprawie nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca ich uchylenie, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Dyrektor UKS zauważył również, że każda z opinii sporządzonych przez biegłych świadczyła o znacznym zaniżeniu przez skarżącą wartości zbytego samochodu ciężarowego. Cena rynkowa ustalana przez biegłych była wyższa o: 1277% (opinia z 4 lutego 2008 r.), 1144% (opinia z 24 sierpnia 2010 r.) oraz 872% (opinia biegłego sądowego A. P. nr [...], uzupełniona opinią nr [...]), czyli w każdym przypadku znacznie ponad 33%, co skutkowało zastosowaniem art. 14 ust. 3 u.p.d.o.p. (fakt, że skarżąca znacznie zaniżyła wartość samochodu potwierdziła decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej z 11 lutego 2013 r.). Podkreślił przy tym, że żadna z tych opinii nie została wyłączona z akt sprawy, ustalenia w nich poczynione nie zostały unieważnione, a jedynie były uzupełniane na kolejnych etapach postepowania podatkowego (zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego i sądu administracyjnego). III. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła spółka, żądając jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia z 28 marca 2014 r., a także zasądzenia kosztów postepowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia: 1/ art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. poprzez odmowę uchylenia ostatecznych postanowień z 3 marca 2009 r. i 13 grudnia 2010 r. w przedmiocie obciążenia kosztami wyceny, w sytuacji gdy w ocenie skarżącej decyzje stanowiące podstawę tych postanowień zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a same opinie nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia; 2/ art. 269 w zw. z art. 267 § 1 pkt 4 i w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że stronę mogą obciążać koszty opinii biegłych, które zostały sporządzone wadliwie, a wady te były na tyle istotne, że nie nadawały się do usunięcia; 3/ art. 121 § 1 i art. 191 O.p. przez dokonanie uproszczonej i jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz sprzeczność zaskarżonego postanowienia ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co wyraża się w uznaniu, że wady sporządzonych wycen nadawały się do usunięcia. IV. W odpowiedzi na skargę Dyrektor UKS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: V. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Mając na względzie powyższe regulacje należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając bowiem niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. VI. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia podkreślić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia było, wydane w wyniku wznowienia postępowania, postanowienie Dyrektora UKS odmawiające uchylenia własnych postanowień ostatecznych, którymi obciążono skarżącą kosztami wycen sporządzonych przez biegłych z dziedziny motoryzacji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy zaistniała określona prawem i powoływana przez skarżącą podstawa do wznowienia postępowania, w wyniku którego ustalono skarżącej wysokość kosztów postępowania podatkowego, które zobowiązana była ponieść, a przy pozytywnym rozstrzygnięciu w tym przedmiocie, czy zaszły podstawy do uchylenia postanowień ostatecznych i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Wznowienie postępowania jest instytucją prawną o szczególnym charakterze dającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej wcześniej decyzją ostateczną, bądź – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – postanowieniem ostatecznym. Wznowienie postępowania może jednak nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym decyzja (postanowienie) zapadła dotknięte jest wadą kwalifikowaną wskazaną w przepisach art. 240 O.p. Nadzwyczajny tryb postępowania, jakim jest wznowienie postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 243 § 1 i 2 O.p. Ten akt procesowy jedynie otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków, jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym treścią postanowienia może być jedynie wskazanie przesłanki, uzasadniającej zastosowanie instytucji wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe badały, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła podstawa wznowienia postępowań, o której mowa w punkcie 7 art. 240 § 1 O.p., tj. czy postanowienia ostateczne w przedmiocie obciążenia spółki kosztami postepowania podatkowego zostały wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Zatem rozstrzygnięcie kwestii spornej wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy postanowienie, którym organ podatkowy ustalił wysokość kosztów postępowania, które zobowiązana była ponieść skarżąca jest "samodzielnym" aktem administracyjnym, który po jego prawidłowym doręczeniu wywołuje określone w nim skutki prawne; czy też – jak wywodzi pełnomocnik skarżącej – podstawą prawną obciążenia skarżącej kosztami wycen sporządzonych przez biegłych były decyzje wymiarowe, którymi organ podatkowy określił spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., a które następnie zostały uchylone przez sąd administracyjny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w przypadku art. 240 § 1 pkt 7 O.p. chodzi o sytuację, gdy decyzja została wydana w oparciu o rozstrzygnięcie innego organu lub sądu i rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. WSA w Szczecinie w wyroku z 20 stycznia 2010 r., I SA/Sz 822/09 (publ. LEX nr 559576) zauważał, że: "(...) wspominając w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. o "innej decyzji lub orzeczeniu", ustawodawcy chodziło o akt administracyjny lub sądowy, który stanowił szeroko rozumianą podstawę prawą, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Oznacza to, że bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej albo orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo odpada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo zmienia się jego treść. W obu wypadkach zachodzi podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej co do jej istoty". Regulacje dotyczące kosztów postepowania podatkowego i zasad ich ponoszenia przez Skarb Państwa i stronę zawarte zostały w Dziale IV Rozdziale 23 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 269 O.p. organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie w sprawie kosztów postępowania jest odrębnym aktem administracyjnym (ma odrębny byt) dotyczącym kwestii incydentalnej, niezwiązanej z istotą sprawy, lecz z czynnością postępowania, który cechuje się względną samoistnością i może być wydany w każdym czasie (zob. wyrok NSA z 26 kwietnia 2000 r., III SA 1484/99; Lex nr 47223; wyroki WSA w: Gdańsku z 14 maja 2014 r., I SA/Gd 1634/13, Gliwicach z 5 czerwca 2014 r., I SA/Gl 1254/13, w Łodzi z 6 czerwca 2014 r., I SA/Łd 202/14, Bydgoszczy z 30 czerwca 2014 r., I SA/Bd 536/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższym poglądem skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza. Podkreślenia wymaga także to, że art. 269 O.p. daje organom możliwość rozstrzygania o wysokości kosztów, które strona jest obowiązana ponieść w każdym stadium postępowania. Przepis ten dał organom swobodę w podejmowaniu decyzji co do kosztów, bez ograniczenia czasowego. Zatem za nieuzasadniony należy uznać pogląd strony, że organ winien najpierw wydać decyzję merytoryczną. Reasumując: postanowienie w sprawie kosztów postępowania i decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego mają odrębny byt prawny i jako akty są względem siebie samoistne. W realiach rozpoznawanej sprawy powyższe oznacza, że uchylone przez sąd administracyjny decyzje wymiarowe nie stanowiły podstawy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obciążenia skarżącej kosztami postępowania podatkowego. W konsekwencji Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Dyrektora UKS, że okoliczność uchylenia przez sąd administracyjny decyzji określających skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. nie jest przesłanką określoną w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Zarzuty pełnomocnika dotyczące wadliwości opinii biegłych, których kosztami sporządzenia została obciążona skarżąca są w istocie zarzutami merytorycznymi, zmierzającymi do podważenia zasadności postanowień ostatecznych i z tych przyczyn Sąd postanowił się do nich nie odnosić. Podkreślić należy, że wydanie w trybie wznowienia postępowania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Warto jednak zwrócić uwagę, że postępowanie podatkowe, w toku którego stwierdzone zostały podstawy do powołania biegłego (art. 14 ust. 3 u.p.d.o.p.), a konieczność przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych potwierdził WSA w Gdańsku, zostało zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z 11 lutego 2013 r., którą organ podatkowy określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. przyjmując – z uwzględnieniem wyceny sporządzonej przez biegłego – wartość sprzedanego przez nią samochodu ciężarowego w kwocie 15.700 zł, odbiegającą o 872% od ceny określonej w fakturze VAT w kwocie 1.800 zł. Zobowiązanie podatkowe zostało zatem określone skarżącej w innej wysokości niż wykazana przez nią w zeznaniu podatkowym, zaś decyzja ostateczna organu podatkowego nie została skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego (WSA w Gdańsku postanowieniem z 13 maja 2013 r., I SA/Gd 526/13 odrzucił skargę) i pozostaje w obrocie prawnym. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.