I SA/Gl 1429/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Pindel po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 grudnia 2012 r. wezwano skarżącą Spółkę do usunięcia - w terminie 7 dni - braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: P.p.s.a.). Jednocześnie pouczono stronę, iż nieusunięcie braku formalnego skargi we wskazanym terminie skutkować będzie jej odrzuceniem. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 4 stycznia 2013 r., sporządzone w oparciu o przywołane na wstępie zarządzenie, wpłynęło pismo procesowe Spółki z dnia 15 stycznia 2013 r., przy którym nadesłano skan odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców ze stanem na dzień 15 października 2012 r. Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2013 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia – w terminie 7 dni – braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) lub jego odpisu, którego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza stosownie do treści art. 48 § 3 P.p.s.a. W wezwaniu Sądu (pismo z dnia 23 stycznia 2013 r.) doręczonym adresatowi w dniu 25 stycznia 2013 r. pouczono nadto Spółkę o treści art. 48 § 3 P.p.s.a., jak również poinformowano ją, że nieusunięcie ww. braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie skutkować będzie jej odrzuceniem. Wyjaśniono nadto, że nadesłany przy piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. dokument nie czyni zadość wymogom art. 48 § 3 P.p.s.a. W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2013 r. prezes Spółki oświadczył, iż "odpis z KRS, z którego wynikają żądane informacje znajduje się już w sądzie, a nadto wiedza ta jest wiedzą notoryjną będącą w posiadaniu sądu". W przypadku nieuwzględnienia tego poglądu prezes Spółki wniósł "o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie zgodności z Konstytucją przepisu na podstawie, którego Sąd żąda doręczenia oryginału dokumentu dla potwierdzenia swej własnej wiedzy." Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Formalnym warunkiem zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym jest skutecznie wniesiona skarga. Skarga jest pismem procesowym, która poza wymogami o charakterze ogólnym (zawartymi w art. 46 P.p.s.a.) musi zawierać elementy przypisane jej art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Co więcej, zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a., w sytuacji, gdy osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W unormowaniu tym jest mowa o wykazaniu umocowania "w postępowaniu", przez co należy rozumieć postępowanie dotyczące konkretnej skargi (nią zainicjowane). Konieczne jest zatem wykazanie tegoż umocowania w każdym indywidualnym procesie (poprzez złożenie stosownego dokumentu), nawet jeżeli dokument takowy został już złożony w sądzie w innej sprawie strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r., II FSK 1586/09, LEX nr 533641). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., II OSK 687/10, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., I FSK 927/07, LEX nr 516658). Należy w tym miejscu podkreślić, że dokument nadesłany przez Spółkę przy piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. nie czyni zadość wymogom określonym w art. 48 § 1 i § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie sądu złożyć oryginał dokumentu albo odpis tego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Skarżąca spółka złożyła wszak skan wyciągu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wezwana następnie do usunięcia braku formalnego skargi Spółka, będąc zaznajomiona z treścią ostatnio powołanego przepisu, braku tego nie usunęła. Trzeba podkreślić, że skan dokumentu nie może być uznany za oryginał. Dokument ten mógłby wprawdzie czynić zadość "odpisowi", gdyby jednak był poświadczony za zgodność z oryginałem w sposób, który przewiduje treść art. 48 § 3 P.p.s.a. Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że odpisami w rozumieniu art. 47 § 1 P.p.s.a. mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 P.p.s.a.). W doktrynie przyjmuje się, że pod pojęciem odpisu mieści się każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem (por. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 208). Istotą odpisu w rozumieniu art. 47 §1 P.p.s.a. jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, poświadczenie jego zgodności z oryginałem zawsze jest niezbędne. Osoba poświadczająca przyjmuje bowiem odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 § 2 P.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego zapisu wynika także to, że odpisy sporządzane w innej formie muszą również być uwierzytelnione (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, Zakamycze 2005, str. 122). Nawiązując zaś do zgłoszonego przez prezesa Spółki wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją ww. przepisów, wskazać należy, że na podstawie art. 193 Konstytucji RP każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z pytanie takim Sąd zwraca się wówczas, gdy zachodzi wątpliwość, co do zgodności ustawy z Konstytucją. W przedmiotowej sprawie wątpliwości takie nie powstały, bowiem kwestia stosowania art. 28, art. 29 i art. 48 § 3 P.p.s.a. oraz wynikających z tych przepisów restrykcji i ograniczeń była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i nie wymaga dodatkowego wyjaśnienia. Jakakolwiek próba rozważań w tym zakresie stanowiłaby de facto polemikę z prawomocnymi postanowieniami sądu kasacyjnego, co w kontekście zasady stabilności orzeczeń sądów i spójności systemu prawnego, jest niedopuszczalne. Reasumując, Spółka nie usunęła braku formalnego skargi, a zatem termin wyznaczony dla dopełnienia tej czynności procesowej upłynął bezskutecznie w dniu 1 lutego 2013 r. W tych okolicznościach, stosownie do przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.