I SA/Gl 1435/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Marta Lewicka, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Sygn. I SA/Gl 1435/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., obecnie Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...], orzekającą o odpowiedzialności podatkowej J. C. jako członka zarządu Spółki z o. o. "A" z siedzibą w C. za jej "zadłużenie" w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nie wpłaconych zaliczek od wynagrodzeń za [...] 2002 r. w kwocie [...] zł "plus" odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor Izby w pierwszej kolejności przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, stwierdzając w szczególności, że decyzją z dnia [...] r., nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy w C. "orzekł odpowiedzialność podatkową" płatnikowi, Spółce "A", za wymienione wyżej należności w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyeksponował także, iż wspomniana Spółka nie uregulowała tych należności, a ich egzekucja – "z braku wartościowych składników majątkowych" – okazała się bezskuteczna. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że J. C.sprawował funkcję członka zarządu Spółki "A" od dnia jej powstania, czyli dnia [...] 2000 r., do dnia otwarcia jej likwidacji, tj. dnia [...] 2002 r., natomiast rzeczone należności tej Spółki powstały z dniem [...] 2002 r. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, orzeczenie o odpowiedzialności J. C. miało "pełne uzasadnienie" w świetle treści art. 116 Ordynacji podatkowej, gdyż odpowiedzialność ta dotyczy okresu, w którym podatnik ów pełnił swe funkcje w Spółce "A", a wniosek o ogłoszenie nie może być uznany za zgłoszony we właściwym czasie. Jak podkreślił bowiem Dyrektor Izby, został on złożony w dniu [...] 2002 r. "podczas gdy zaległości przedmiotowej Spółki wobec budżetu państwa powstały już znacznie wcześniej, bo w [...] 2002 r., kiedy Spółka nie uregulowała należnego podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. w kwocie przekraczającej [...]. zł". Tym samym, w jego ocenie, wynikający z prawa upadłościowego termin do zgłoszenia wniosku o upadłość, wynoszący czternaście dni od zaprzestania płacenia długów, rozpoczął swój bieg "od [...] 2002 r.". Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wyraził pogląd, że "zasadności orzeczenia Panu J.C. odpowiedzialności podatkowej nie mogą podważyć też zarzuty zawarte w odwołaniu, a dotyczące pominięcia jego działań skierowanych na poprawę finansów Spółki, gdyż nie jest to warunek wymieniony w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, uwalniający osobę trzecią od odpowiedzialności podatkowej". Dyrektor Izby podniósł również, że J. C. nie wskazał majątku Spółki "A", z którego możliwa byłaby egzekucja, oraz zwrócił uwagę na treść uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r., sygn. [...], oddalającego wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości oraz opinii biegłego w sprawie o sygn. III K 12/03, z których wynika, iż takiego majątku nie było. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] J.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 116 Ordynacji podatkowej "oraz przepisów postępowania" i wnosząc o uchylenie jej i decyzji pierwszoinstancyjnej oraz umorzenie postępowania. Skarżący nawiązał na wstępie do uzasadnienia przywołanego już postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości, według którego w dniu zgłoszenia wniosku "Spółka miała wierzytelności na kwotę [...] zł". W tych ramach wymienił trzy wierzytelności: względem "B" Spółki z o. o. na kwotę [...] zł, względem Biura Handlowego R. B. na kwotę [...] zł i wobec "C" na kwotę [...] zł. Skarżący stwierdził, że druga z tych wierzytelności została zasądzona prawomocnym wyrokiem, z kolei dwie pozostałe, w świetle jego wiedzy, nie były w ogóle dochodzone przed sądem przez likwidatora Spółki, którego postawa powoduje niemożność zapłacenia należnego podatku. Podkreślił zarazem, iż z momentem powołania likwidatora utracił możliwość przedsięwzięcia czynności zmierzających do wyegzekwowania powyższych kwot i w konsekwencji zapłaty podatku. Skarżący podniósł następnie, że nie wykazano, iż egzekucja przeciwko Spółce "A" okazała się bezskuteczna. Jego zdaniem bezskuteczność ta stanowiła wynik "złego" prowadzenia egzekucji", gdyż "Urząd Skarbowy nie podjął wszystkich działań w trakcie prowadzenia egzekucji administracyjnej i nie zajął wierzytelności Spółki <<"A">> u jej dłużników". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Polemizując z zarzutami sformułowanymi w skardze, Dyrektor Izby podtrzymał dotychczasową argumentację organów podatkowych. Dodatkowo nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że wymienione wyżej wierzytelności są możliwe do ściągnięcia. Podniósł, iż w toku postępowania egzekucyjnego podjęto próbę wyegzekwowania wierzytelności od największego dłużnika (w odpowiedzi na skargę błędnie mowa jest o "wierzycielu") Spółki "A", czyli od "B", lecz wierzytelność ta, jak wynikało to zresztą z postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości, miała charakter sporny i w oświadczeniu z dnia [...] 2002 r. nie została uznana przez wspomnianego dłużnika. Dyrektor Izby zauważył również, że trwa postępowanie likwidacyjne Spółki "A" i jeśliby rozpatrywane wierzytelności podlegały odzyskaniu, likwidator musiałby dokonywać spłaty długów z zachowaniem obowiązującej kolejności ich zaspokajania. Tym samym, jego zdaniem, gdyby wierzytelności wskazane w skardze oraz w załączonym do niej wykazie wierzycieli, którzy zalegali z płatnościami na rzecz Spółki "A" do dnia [...] 2002 r., były ściągalne, to należność z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych musiałaby być przekazana przez likwidatora na konto urzędu. Ponadto Dyrektor Izby podkreślił, iż postępowanie likwidacyjne wiąże się z koniecznością ponoszenia kosztów likwidacji. Na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. skarżący wyraził pogląd, że wniosek o ogłoszenie upadłości złożył we właściwym czasie, gdyż na bieżąco kontrolował sytuację finansową Spółki "A" i kiedy tylko otrzymał informację księgową, iż w [...] 2002 r. nie będzie ona w stanie uiścić należnego podatku VAT, wystąpił o rozłożenie tego świadczenia na raty. Jak stwierdził następnie, wobec braku poprawy sytuacji w [...] 2002 r. zwołał zgromadzenie wspólników, lecz przedłożony przez niego na nim plan naprawczy nie został zaakceptowany przez wspólnika większościowego i zgromadzenie zobowiązało go do złożenia wniosku o upadłość. Pełnomocnik organu odwoławczego zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. I SA/Gl 1181/04, którym oddalono skargę J. C. na decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości Spółki "A" w podatku VAT za [...] 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie ulega wątpliwości, że zasadniczym przedmiotem sporu, jaki w rozpatrywanej sprawie zarysował się między stronami, jest odpowiedź na pytanie o to, czy istniały dostateczne podstawy prawne ku temu, by obciążyć odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki "A" skarżącego J. C., będącego prezesem jej zarządu. Skoro zaś tak, to odpowiedź na to pytanie wymagała ustalenia w toku postępowania podatkowego, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst pierwotny Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). To właśnie bowiem wspomniana regulacja prawna stanowiła – i nadal stanowi – podstawę przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe z podatnika na osoby trzecie. Rozważając to zagadnienie, należy w punkcie wyjścia odnotować, że do ustalonego w sprawie stanu faktycznego wymienione wyżej przepisy znajdowały zastosowanie w ich brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). Zgodnie bowiem z treścią art. 21 tej ustawy do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem jej wejścia w życie (co nastąpiło z dniem 1 stycznia 2003 r.) stosować należy przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przewidywał podówczas, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej i spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Z art. 116 § 2 Ordynacji wynikało natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Treść przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia wątpliwości co do tego, że określała ona zarówno przesłanki pozytywne, warunkujące powstanie odpowiedzialności członków zarządu różnego rodzaju spółek za zaległości podatkowe tych ostatnich, jak i przesłanki negatywne, wyłączające taką odpowiedzialność. Wśród tych pierwszych wymienić należy powstanie zobowiązania podatkowego w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki oraz bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki. Odnotować trzeba zarazem, że pierwsza z tych przesłanek została w rozpatrywanej sprawie spełniona, co jest zresztą niesporne między stronami. W tym stanie rzeczy tę kwestie można pozostawić na uboczu w toku dalszych rozważań. Strony nie były natomiast zgodne co do drugiej ze wspomnianych przesłanek. Organy podatkowe utrzymywały mianowicie, że egzekucja przeciwko Spółce "A" okazała się bezskuteczna, skarżący z kolei uznał to stanowisko za co najmniej nieuzasadnione i przedwczesne. Sąd, analizując dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, podzielił pogląd organów podatkowych. Pierwszy z tych dokumentów to protokół o stanie majątkowym zobowiązanego, czyli Spółki "A", sporządzony w dniu [...] 2002 r. w toku postępowania egzekucyjnego przez pracownika Urzędu Skarbowego w C.. Wynika z niego w szczególności, że w wynajmowanych przez tę Spółkę pomieszczeniach biurowych i halach produkcyjnych nie znaleziono żadnych należących do niej środków trwałych. Podobne wnioski wynikają z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. (sygn. [...]), oddalającego wniosek Spółki "A" o ogłoszenie upadłości. W świetle jego treści majątek Spółki ograniczał się do kwoty [...] zł (na dzień [...] 2002 r.) oraz komputera, stanowiącego jedyny jej środek trwały. Sąd Rejonowy stwierdził wprawdzie, że Spółka "A" ma wierzytelności na kwotę [...] zł, ale podkreślił zarazem, iż wobec żadnego dłużnika nie został wystawiony tytuł egzekucyjny, a główna wierzytelność w kwocie [...] zł jest kwestionowana. Jego zdaniem konieczne z tego względu jest dochodzenie roszczeń w postępowaniach sądowych, których kosztów jednak Spółka ponieść nie mogła z uwagi na brak środków. W ocenie Sądu orzekającego o bezskuteczności egzekucji administracyjnej świadczy też całkowita nieefektywność czynności podjętych w jej ramach, czyli zajęcia prawa stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w "D" S.A. z dnia [...] 2002 r. oraz zajęcia prawa stanowiącego wierzytelność pieniężną wobec "największego" dłużnika Spółki "A" – "B" Sp. z o. o. z dnia [...] 2002 r. Na rzecz takiego wniosku przemawia treść pism z dnia [...] 2005 r., w którym "D" poinformował bowiem organ egzekucyjny, że Spółka "A" nie ma żadnych środków pieniężnych umożliwiających jakąkolwiek wypłatę, oraz z dnia [...] 2002 r., w którym "B" nie uznała zajętych wierzytelności. Przedmiot sporu pomiędzy stronami stanowiła również kwestia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, ściślej zaś tej która dotyczy prawidłowego momentu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. O ile bowiem nie ulega wątpliwości, że zarząd Spółki "A" wniosek taki złożył w dniu [...] 2002 r. , o tyle przedmiotem zdecydowanie rozbieżnych ocen stała się odpowiedź na pytanie, czy nastąpiło to we "właściwym czasie". Odpowiedź przecząca, którą przyjęły w tym względzie organy podatkowe, stworzyła ich zdaniem – wobec niespełnienia innych przesłanek zwalniających – podstawy do orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej Spółki na J. C., będącego prezesem jej zarządu. Poglądu tego konsekwentnie nie podzielał natomiast ten ostatni, podnosząc zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i w skardze argumenty, które, jego zdaniem, przemawiały na rzecz stanowiska przeciwnego, co w konsekwencji uniemożliwiałoby orzeczenie o przeniesieniu odpowiedzialności. Analizie tego kluczowego zagadnienia należy zatem poświęcić zasadniczą część dalszych uwag. W tych ramach już w punkcie wyjścia odnotować trzeba, że w świetle regulacji zawartej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej rozważenia wymaga, co w istocie rzeczy oznacza użyta w nim formuła "we właściwym czasie". Innymi słowy, chodzi o odpowiedź na pytanie, jakie okoliczności winny być brane pod uwagę jako przesądzające o spełnieniu bądź nie spełnieniu tej przesłanki.. Odnosząc się do tej kwestii, już na wstępie skonstatować wypada, że opierając się wyłącznie na treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie daje się udzielić odpowiedzi na pytanie, co oznacza użyty w nim zwrot "we właściwym czasie". W szczególności z przepisu tego nie wynika, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie, czy wniosek o upadłość skierowany został do sądu w odpowiedniej chwili. Wyraźnej odpowiedzi w tym przedmiocie nie przynosił również – i nadal nie udziela - żaden inny przepis prawa, mimo że analogiczny zwrot użyty został zarówno w treści art. 298 § 2 uchylonego już rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502 ze zm.), jak i w treści art. 299 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). W orzecznictwie, powstałym przede wszystkim na tle art. 298 Kodeksu handlowego, stosunkowo często wyrażany był pogląd, iż oceny, czy upadłość zgłoszono we właściwym czasie, należy dokonywać przede wszystkim z uwzględnieniem treści art. 5 § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. Nr 93, poz. 834 ze zm.). Przykładem w tym zakresie może być chociażby wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 1997 r. (sygn. akt I ACa 33/97). Nie brak jednak również poglądów częściowo odmiennych, opowiadających się za nieco innym kierunkiem interpretacji i akcentujących, że do wykładni art. 298 k.h. nie należy mechanicznie przenosić sformułowania art. 5 § 2 Prawa upadłościowego, lecz – uwzględniając konkretne okoliczności sprawy – ustalać "właściwy czas" do zgłoszenia wniosku, jak również oceniać przesłanki wymienione w art. 5 § 1 i 2 (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 października 2000 r. sygn. akt V CKN 109/00, LEX nr 52742). Podkreśla się też, że przy określeniu in concreto czasu "właściwego", musi być uwzględniana funkcja przepisu art. 298 k.h., która jest zarazem funkcją postępowania upadłościowego, a która polega na ochronie interesów wierzycieli, w szczególności w sytuacji, kiedy wiadomo już, że dłużnik nie będzie w stanie wszystkich zaspokoić w całości. Nie powinien być zatem uznany za "właściwy" czas zgłoszenia, w którym stan majątkowy spółki kwalifikuje ją już jako bankruta, niweczyłoby to bowiem cały sens postępowania upadłościowego, pozbawiając wierzycieli jakiejkolwiek ochrony prawnej ich interesów (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 października 2000 r., sygn. akt III CKN 252/00, LEX nr 51887, por. także W. Kubala: Ochrona praw wierzycieli na podstawie art. 298 kodeksu handlowego, Prawo Spółek 1998, nr 11, s. 2 i n. oraz J. Woźnicki: Kilka uwag na temat odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na tle art. 298 kodeksu handlowego, Palestra 2000, nr 5-6, s. 25 i n.). Niezależnie od tego, który z wskazanych wyżej punktów widzenia uznać za najbardziej trafny, nie ulega wątpliwości, że ustalając – w rozpatrywanej sprawie – zakres użytego w treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej pojęcia "właściwy czas" niepodobna było abstrahować od regulacji zawartej we wspomnianym art. 5 § 1 i 2 Prawa upadłościowego, która obowiązywała w roku 2002, kiedy to zaległości podatkowe powstały. To zaś oznacza, że zasadnicze znaczenie w analizowanym zakresie miały dwojakiego rodzaju okoliczności, z których jedna związana była z terminową realizacją zobowiązań pieniężnych, druga zaś dotyczyła określonej relacji pomiędzy rozmiarami tych zobowiązań, a wielkością majątku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zgodnie bowiem z treścią pierwszego z tych przepisów przedsiębiorca był zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl z kolei art. 5 § 2 prawa upadłościowego, reprezentant przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 § 2, zobowiązany był zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarczał na zaspokojenie długów, chyba że wcześniej rozpoczął się bieg terminu określonego w § 1. W świetle przytoczonej regulacji prawnej nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wniosek o ogłoszenie upadłości można było uznać za złożony we "właściwym czasie" tylko wtedy, gdy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie od chwili, gdy bądź to przedsiębiorca zaprzestał płacenia długów, bądź też długi te przewyższyły wartość jego majątku. Odnosząc wszystkie dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy, nie sposób uznać, że wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 7 czerwca 2002 r. został przez Spółkę "A", reprezentowaną przez skarżącego, złożony w "odpowiednim czasie". Ocenę tę uzasadniają przede wszystkim ustalenia szczegółowo zaprezentowane w treści uzasadnienia wspomnianego postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki "A". Wynika z nich zwłaszcza to, że suma zobowiązań obciążających wspomnianą Spółkę już w dniu [...] 2002 r. zamknęła się kwotą [...] zł. Tym samym więc suma zobowiązań przerosła znacznie sumę wierzytelności, które Spółce "A" miały przysługiwać, wynoszącą [...] zł. Poza tym Spółka ta w okresie od [...] do [...] 2002 r poniosła stratę w wysokości [...] zł. Należy zatem podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej że Spółka "A" powinna była rozpatrywany wniosek zgłosić najpóźniej w [...] 2002 r., ponieważ najdalej w tym czasie jej zobowiązania przekroczyły wartość posiadanego przez nią majątku i to nawet jeśli do wartości tegoż majątku wliczyć sumę przysługujących Spółce wierzytelności, które przecież, jak już była o tym mowa, były bądź sporne, bądź nie objęte tytułem wykonawczym. W efekcie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości dopiero w dniu [...] 2002 r. spowodowało, że wniosek ten oddalono "z powodu braku wystarczającego majątku wnioskodawcy na pokrycie kosztów postępowania". Nie można także, zdaniem Sądu, przyjąć, że przedstawiony stan rzeczy nie nastąpił na skutek okoliczności niezawinionych przez skarżącego. Skarżący nie wykazał zatem, innymi słowy, że zaistniała sytuacja wystąpiła bez jego winy. Na rzecz takiej konstatacji nie przemawiają w szczególności ani brak aktywności drugiego wspólnika, ani też nieuwzględnienie przez organy podatkowe wniosków o udzielenie ulg podatkowych. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie, aby skarżący, pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki, złożył wniosek o ogłoszenie jej upadłości "we właściwym czasie", podejmując zarazem próby naprawienia jej sytuacji majątkowej. Należy też odnotować, iż skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Podniesiono to zresztą w postanowieniu oddalającym wniosek o ogłoszenie upadłości oraz w odpowiedzi na skargę, gdzie trafnie podkreślono, iż wierzytelności Spółki nie wyegzekwowano w toku długotrwałego postępowania likwidacyjnego. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.