I SA/Gl 1480/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.361 (pięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej również: "spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezydent Miasta C. (dalej również: "organ pierwszej instancji"), po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 143, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: "O.p." lub "Ordynacja podatkowa"), art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2014 r., poz. 849, dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Miasta C. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości za 2013 r., określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. 2. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji i podniosła zarzuty dotyczące opodatkowania nieruchomości zlokalizowanych w C. przy ul. [...] i ul. [...], wskazując m.in., że względy techniczne uniemożliwiają wykorzystywanie tych nieruchomości do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Nie zgodziła się również z opodatkowaniem gruntów przy ul. [...] nabytych w 2013 r. o łącznej powierzchni [...] m2, podnosząc, że choć zostały w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno–wypoczynkowe oznaczone symbolem Bz, to faktycznie są to tereny zakrzewione i zadrzewione, które nie były i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej również: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 i art. 207 § 1 O.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. 4. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie w stosunku do spółki w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Powodem wszczęcia postępowania była przeprowadzona kontrola podatkowa i poczynione w jej efekcie ustalenie innej wysokości podatku od nieruchomości od tej zadeklarowanej przez spółkę. Przeprowadzona kontrola wykazała bowiem, że spółka, składając deklarację na podatek od nieruchomości od budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, prawidłowo deklarowała powierzchnie nieruchomości położonych w C. przy ul. [...], [...] i [...]. Natomiast, zdaniem kontrolujących, spółka nieprawidłowo zgłosiła do opodatkowania powierzchnie gruntów i budynków położonych w C. przy ul. [...], ul. [...] i [...]. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ pierwszej instancji uznał, że budynek położony przy ul. [...] jest budynkiem związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą i winien być opodatkowany według stawek właściwych dla prowadzonej działalności gospodarczej, lecz jednocześnie uwzględnił, że część tego budynku, tj. powierzchnia [...] m2, ze względów technicznych podlega opodatkowaniu przy zastosowaniu niższej stawki - jak dla budynków pozostałych. Organ oparł się w tym zakresie na protokole z oględzin nieruchomości z dnia 26 sierpnia 2014 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (nr [...]) nakazującej doprowadzenie więźby dachowej w oficynie zachodniej do należytego stanu technicznego poprzez rozbiórkę istniejącej konstrukcji i wykonanie nowej konstrukcji wg rozwiązania zaproponowanego w ekspertyzie technicznej z marca 2010 r. Natomiast grunty przy ul. [...] będące w posiadaniu spółki zostały opodatkowane według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Odnośnie opodatkowania nieruchomości przy ul. [...], nabytej przez spółkę w oparciu o umowę sprzedaży z dnia [...] r. zawartej w formie aktu notarialnego, organ pierwszej instancji uznał, że zarówno budynek jak i grunt podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą. W zakresie opodatkowania nieruchomości przy ul. [...] organ ustalił, że na działce nr [...] nie znajdował się żaden budynek i odstąpił od opodatkowania budynku o powierzchni [...] m2, a tym samym uznał zarzuty spółki w tym zakresie za zasadne. Organ odwoławczy uznał stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Stwierdził, że zarzuty spółki w zakresie wyłączenia części ww. nieruchomości z opodatkowania z powodu braku możliwości korzystania z nich ze względów technicznych nie zasługują na uwzględnienie i wyjaśnił jak należy rozumieć pojęcie "względy techniczne" określone w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ponadto, jako związane z działalnością gospodarczą, organ pierwszej instancji opodatkował nieruchomości gruntowe – działkę nr [...] położoną przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 nabytą przez spółkę na podstawie umowy z dnia [...] r. oraz grunty o łącznej powierzchni [...] m2, których prawo wieczystego użytkowania spółka nabyła na podstawie umowy z dnia [...] i [...]r. Organ odwoławczy, akceptując stanowisko organu pierwszej instancji co do opodatkowania ww. gruntów jako związanych z działalnością gospodarczą spółki, odwołał się do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), by stwierdzić, że z załączonych do akt sprawy wydruków komputerowych z ewidencji gruntów wynika, że sporne grunty przy ul. [...] będące w posiadaniu spółki (przedsiębiorcy), sklasyfikowane są jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe Bz, a nie jako tereny zadrzewione i zakrzewione, jak twierdzi spółka. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania wg norm przepisanych oraz 3) wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez: - niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., tj. naliczenie podatku od nieruchomości od obiektu niespełniającego kryteriów "budynku", - niezastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez naliczenie podatku od nieruchomości od budynków i gruntów, które nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych, - niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez naliczenie podatku od nieruchomości od gruntów zadrzewionych i zalesionych, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść decyzji poprzez: - przyjęcie do ustaleń stanu faktycznego na 2013 r. materiałów z wizji lokalnej przeprowadzonej w sierpniu 2014 r., - nieuwzględnienie oświadczeń i wyjaśnień spółki bez podania przyczyn takiego stanowiska, - istnienie rozbieżności między ustaleniami organu podatkowego, a materiałem zgromadzonym podczas tego postępowania, - niezastosowanie art. 2a Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu spółka zarzuciła, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania w celu wyjaśnienia zgłoszonych przez nią zarzutów. Jej zdaniem, wysokość podatku od nieruchomości określono w oderwaniu od stanu faktycznego istniejącego w roku podatkowym 2013 i niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W ocenie skarżącej, nie można określać kwot podatku od nieruchomości na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 26 sierpnia 2014 r. Podniosła również, że grunty położone w C. przy ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m2 – sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (Bz) - faktycznie stanowią tereny zakrzewione i zadrzewione, na których skarżąca nie prowadziła i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a zatem zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. powinny zostać zwolnione z podatku od nieruchomości. 6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 7. Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, choć nie wszystkie zarzuty okazały się uzasadnione. Skarżąca kwestionuje określoną przez organy podatkowe kwotę podatku od nieruchomości, podnosząc, że złożone przez nią deklaracje podatkowe zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i są rzetelne. Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r., skarżąca podkreśliła, że spór w sprawie wynika z niewyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie. W zakresie opodatkowania budynku przy ul. [...], organy podatkowe bazowały na dokumencie – protokole z oględzin z 2014 r., a tymczasem budynek ten od 2010 r. faktycznie nie istniał. Z ostrożności skarżąca zarzuciła wadliwe ustalenie powierzchni budynku przy ul. [...], tj. w oparciu powierzchnię po rozbudowie w 2014 r., w sytuacji kiedy we wcześniejszych latach powierzchnia ta była mniejsza, tj. taka, jak określono ją w umowie zakupu nieruchomości sporządzonej w formie aktu notarialnego. Na wstępie rozważań, odwołać się należy do adekwatnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. I tak, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalnością gospodarczą jest działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (art. 2 tej ustawy stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły). Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, czyli budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane), który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie może być uznany za budynek. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Poznania z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 924/08). Podstawę zaś opodatkowania, stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l., stanowi: dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części-powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W sprawie bezsporną okolicznością jest, że spółka jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajdują objęte zaskarżoną decyzją grunty oraz budynki położone w C. przy ul. [...] i [...]. Opodatkowując nieruchomość przy ul. [...], organy podatkowe uznały, że część budynku o powierzchni użytkowej [...]m2 należy uznać za związaną z działalnością gospodarczą, natomiast pozostała część - o powierzchni [...]m2 nie może być wykorzystywana przez skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych i dlatego podlega opodatkowaniu według stawek obniżonych – jak dla budynków pozostałych. Doręczony na wezwanie Sądu protokół z oględzin z 26 marca 2013 r. (karta 70 i 71 akt sądowych sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1479/16) w części, w której opisuje nieruchomość przy ul. [...] jest nieczytelny, dlatego nie może być pomocy w sprawie. Z kolei w protokole z oględzin z 26 sierpnia 2014 r. zamieszczono adnotację, że powierzchnia użytkowa hotelu, zgodnie z decyzją z [...] r., wynosi [...]m2, w tym część powierzchni niewykończonej - [...]m2. Istotnie w decyzji nr [...] z dnia [...]r. wydanej przez Prezydenta Miasta C. (na wniosek spółki z dnia 30 grudnia 2013 r.), w przedmiocie udzielenia skarżącej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku – oficyny dawnej Szkoły Handlowej z przeznaczeniem na hotel z zapleczem technicznym, socjalnym i biurowym (karta 195 akt administracyjnych teczki wspólnej dla spraw o sygn. akt I SA/Gl 1478/16 - 1481/16), określono powierzchnie użytkową tej części na [...]m2. Akta administracyjne zawierają także decyzję nr [...] z [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku położonego przy ul. [...]. Skarżąca zaś konsekwentnie podnosi, iż ustalenie powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] w 2013 r. w oparciu o oględziny przeprowadzone w 2014 r. jest chybione i prowadzi do zniekształcenia stanu faktycznego w sprawie. Jej zdaniem powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] wynosiła w 2013 r. [...]m2, tj. tyle, ile wpisano w umowie kupna – sprzedaży z dnia 1 października 2001 r. Następnie budynek został rozbudowany, a zwiększenie jego powierzchni użytkowej nastąpiło dopiero w 2014 r. W złożonych deklaracjach/korektach spółka wykazywała: [...] m2 jako powierzchnię budynku związaną z działalnością gospodarczą oraz [...] m2 jako pozostałe budynki, a od 1 czerwca 2013 r. – [...] m2 jako powierzchnię budynku związaną z działalnością gospodarczą oraz [...] m2 jako pozostałe budynki. W protokole spisanym w dniu 11 czerwca 2014 r. na okoliczność określenia podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2013 r. spółka wyjaśniła m.in., że trzecia kondygnacja budynku była w trakcie remontu, adaptacji na cele związane z działalnością hotelową, a oddanie do użytkowania nastąpi w 2014 r. W skrzydle zachodnim prowadzone były prace remontowe i adaptacyjne, a oddanie do użytkowania również nastąpi w 2014 r. - po zaadaptowaniu na cele hotelowe. Powierzchnia ujęta w zgłoszeniu robót budowlanych z dnia 4 maja 2010 r., tj. [...] m2 była powierzchnią planowanego remontu, a nie rzeczywistą. Dodała, że wyniku prac remontowych i adaptacyjnych, na podstawie decyzji z dnia [...] r., zaadaptowano strych na pomieszczenia użytkowe, które zostaną zgłoszone w 2014 r. W umowie sprzedaży z dnia 1 października 2001 r. zawartej w formie aktu notarialnego (rep A Nr [...]) istotnie wskazano, że powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] wynosi ok. [...]m2. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne określenie powierzchni użytkowej budynku przy ul. [...] w 2013 r. Trzeba bowiem mieć na względzie, że ww. umowa sprzedaży, określająca mniejszą od tej wskazanej przez organy podatkowe powierzchnię użytkową budynku, ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 2 O.p., a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Oczywiście § 3 art. 194 O.p. daje możliwość obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w zakresie treści, jak i w zakresie autentyczności, jednak w rozpatrywanej sprawie to domniemanie nie zostało obalone. Wprawdzie z wyżej powołanej decyzji nr [...] z dnia [...] r. wynika powierzchnia użytkowania części budynku – oficyny dawnej Szkoły Handlowej z przeznaczeniem na hotel z zapleczem technicznym, socjalnym i biurowym - jednak, biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o jej wydanie, można wywieść, że wskazana w decyzji powierzchnia użytkowa [...] m2 istniała 30 grudnia 2013 r., lecz nie wiadomo od kiedy. Postawa spółki koncentrująca się na kontestowaniu ustaleń organów podatkowych, nie zwalnia ich od rzetelnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego – stosownie do art. 122 i 187 O.p. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej, będąca naczelną zasadą postępowania podatkowego, nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Konkretyzuje tę zasadę art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiący, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy podatkowe w niniejszej sprawie, z naruszeniem powyższych przepisów postępowania, przyjęły inną – większą od tej wykazanej w ww. umowie sprzedaży powierzchnię budynku, nie mając na tę okoliczność dowodów. W tym zakresie zarzuty spółki dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania okazały się słuszne. Rozpoznając sprawę ponownie, organy podatkowe ustalą powierzchnię użytkową budynku przy ul. [...] w 2013 r, wykorzystując w tym celu w szczególności dokumentację związaną z procesem inwestycyjnym prowadzonym przez spółkę na terenie tej nieruchomości. Niezależnie od powyższego, skarżąca zakwestionowała opodatkowanie części budynku, który w jej ocenie nie powinien być kwalifikowany na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako budynek. Odwołała się w tym zakresie do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a mianowicie, że organ podatkowy nie uwzględnił złożonej przez spółkę korekty dotyczącej wygaśnięcia obowiązku podatkowego co do części budynku o powierzchni [...] m2 wskutek pozbawienia jej poszycia dachowego, więźby dachowej, stropów oraz ścian. Odnosząc się do tych zarzutów, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l). Skarżąca nie przedstawiła dowodów na poparcie tezy o nieistnieniu części budynku o powierzchni [...] m2. W każdym razie z akt administracyjnych nie wynika aby taki stan faktyczny zaistniał w 2013 r. Decyzja z dnia [...]r. (karta 188 akt administracyjnych) nakazuje rozbiórkę istniejącej drewnianej konstrukcji więźby dachowej i wykonanie nowej więźby oraz ocieplenie dachu i położenie nowego pokrycia. Przedmiotem decyzji nr [...] z [...] r. jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - nadbudowę o powierzchni użytkowej części nabudowanej [...] m2 istniejącego budynku na działkach zlokalizowanych w C. przy ul. [...]. Natomiast decyzja nr [...] z [...] r. dotyczy pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącej części budynku. Trzeba wyraźnie odróżnić sytuacje, w których w wyniku prac budowlanych dochodzi do rozbudowy i powiększenia powierzchni użytkowej budynku od tych, polegających na wykonywaniu robót budowlanych w istniejącym budynku (części budynku), które nie mają wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie w wyniku prowadzenia prac remontowych nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Nie można uznać zaś za rozbiórkę i tym samym nieistnienie części budynku, jedynie jego adaptacji do nowego przeznaczenia, czy nowej funkcji użytkowej. Przechodząc do kwestii opodatkowania budynku przy ul. [...], który, zdaniem spółki, winien zostać opodatkowany jak budynek pozostały z uwagi na jego zły stan techniczny, należy wyjaśnić, że w świetle powołanego już art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Ustawodawca w przepisie tym, w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., przewidział wyjątek, w którym przedmiot opodatkowania, mimo że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie będzie obciążany stawką podatku od nieruchomości dotyczącą gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany, ze względów technicznych, do prowadzenia działalności gospodarczej oraz jak przekłada się to na ustalone w toku postępowania okoliczności stanu faktycznego. Ustawodawca, definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, nie wyjaśnił pojęcia "względów technicznych", a także nie dokonał odesłania do przepisów prawa budowlanego. W związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do twierdzeń strony skarżącej co do stanu nieruchomości, niepozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Korzystając z dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 8 września 2016 r., II FSK 2085/14) wyjaśnić należy, że przez użyte w powołanym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 367/09). Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny - przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Względy techniczne, o których mowa w u.p.o.l., odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel. Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości LEX 2012 nr 138626). Podsumowując, "względy techniczne", to każda obiektywna okoliczność natury technicznej niemająca błahego charakteru, tj. taka, która prowadzi do oceny, że dany budynek jest w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem, a nie nadającym się tylko do remontu (zob. wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1525/13). Skarżąca, deklarując przedmiotowy budynek do opodatkowania jako budynek pozostały, argumentowała, że od wielu lat był nieużywany, jest w złym stanie technicznym, nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych, niezależnych od spółki, takich jak: konstrukcja przemysłowa, brak energii elektrycznej, wody, kanalizacji, ogrzewania i telefonów. Wyjaśniła również, że zabezpieczyła budynek przed dewastacją, a następnie w okresie od lipca 2012 r. do końca 2013 r. przeprowadziła kapitalny remont i zaadoptowała go na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej; od stycznia 2014 r. korzysta z budynku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i uiszcza podatek od nieruchomości według najwyższych stawek. W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania nieruchomości przy ul. [...] jest prawidłowe. Zasadnie organy podatkowe uznały, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie mieszczą się w pojęciu "względów technicznych", uznając, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że stan techniczny budynku miał charakter przejściowy i pozwalał na jego remont i adaptację na potrzeby spółki - jej siedzibę. Istotnie brak przyłączy elektrycznych, wodnokanalizacyjnych, grzewczych oraz telefonicznych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2016 r., II FSK 23298/14). Przeprowadzenie remontów w budynku nie oznacza pozbawienia go związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynku do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Skarżąca przeprowadziła prace remontowe i adaptacyjne, zakończone w 2013 r. W ocenie Sądu, to przejściowe niewykorzystywanie (w 2013 r.) przez spółkę posiadanej nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nie można bowiem pojęcia trwałości występowania przeszkody w wykorzystywaniu przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej rozpatrywać wyłącznie w odniesieniu do danego roku podatkowego. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w zakresie opodatkowania gruntów. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l najwyżej opodatkowane są nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak już wyjaśniono, przez to pojęcie ustawodawca nakazuje, z nielicznymi wyjątkami, rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W tym więc zakresie nie ma znaczenia okoliczność, czy dana nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej - o sposobie opodatkowania przesądza obiektywny fakt pozostawania nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W sprawie bezsporną okolicznością jest posiadanie przez spółkę w 2013 r. gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Natomiast w myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji, opierając się na danych z ewidencji gruntów (zgromadzonych w aktach administracyjnych) oraz przekazanych przez spółkę informacji, prawidłowo uznał, że grunty przy ul. [...] sklasyfikowane jako łąki podlegają podatkowi rolnemu, skoro od 2010 r. nie są już zajęte przez skarżącą na działalność gospodarczą. Z kolei sporne grunty przy ul. [...], których spółka jest użytkownikiem wieczystym, tj. 1) działka nr [...] o powierzchni [...] m2, 2) działka nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2, zostały sklasyfikowane (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, ze zm.) wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, ze. zm.) jako grunty zabudowane i zurbanizowane - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem Bz (karta 1 akt administracyjnych do sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1481/16), a nie jako grunty leśne - grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem Lz. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że rozstrzygające znaczenie mają zapisy ewidencji gruntów – dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p., którego domniemania prawdziwości, skarżąca w żaden sposób nie podważyła. Należy mieć bowiem na względzie, iż zgodnie z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) (uchylony), 7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W tym stanie rzeczy, przez wzgląd na naruszenie przez organy wskazanych w uzasadnieniu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 5.361 zł obejmującą uiszczony wpis od skargi (544 zł), koszty zastępstwa radcowskiego w kwocie 4.800 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 października 2016 r., Dz.U.2015.1804 ze zm.), oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).