I SA/Gl 1490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi B. R. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie B. R., zwany dalej zamiennie "stroną", "zobowiązanym" lub "skarżącym", wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., zwanego dalej "organem odwoławczym", Nr [...] z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., zwanego dalej "organem egzekucyjnym", z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego do tytułów wykonawczych o Nr [...] , [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 i art. 56 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "ustawą egzekucyjną" lub "u.p.e.a.", Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 maja 2014 r. wierzyciel - Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, wystawił przeciwko zobowiązanemu tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] , obejmujące zaległości z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r. Tytuły wykonawcze zostały przekazane do organu egzekucyjnego, który nadał klauzule o ich skierowaniu do egzekucji. Organ egzekucyjny działając w trybie art. 89 § 1 u.p.e.a., zawiadomieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., dokonał zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym za 2013 r. w kwocie [...] zł. Zobowiązanemu zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono w dniu 11 lipca 2014 r. W tym samym trybie dokonał zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym za 2009 r., 2010 r., 2011 r. w kwocie [...] zł, zawiadomieniem z dnia 10 lipca 2014 r., które doręczono zobowiązanemu w dniu 18 lipca 2014 r. Pismem z dnia 18 lipca 2014 r., złożonym w tym dniu osobiście w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w G., zobowiązany wniósł zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podnosząc, iż jest zwolniony z opłat abonamentu RTV. Nadto wskazał, iż Urząd Skarbowy nie rozlicza się z zaliczek pobranych na poczet podatku od 2005 r. Zwrócił się z prośbą o odstąpienie od czynności komorniczych, umorzenie i przywrócenie stanu prawnego. Do pisma dołączono kserokopię decyzji z dnia [...] r. o waloryzacji emerytury oraz pisma Zarządu Budynku Miejskich i Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o. o. z dnia 12 września 2012 r. W dniu 21 lipca 2014 r. zrealizowano zajęcie w części dotyczącej tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] . Pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego do doprecyzowania zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. pouczając, iż w sytuacji braku odpowiedzi pismo potraktowane zostanie jako zarzut nieistnienia obowiązku i przekazane do wierzyciela celem zajęcia stanowiska. W piśmie poinformowano zobowiązanego o stanie zwrotów nadpłat za okres 2005-2013, a także o możliwości zwrócenia się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Wydziału Abonamentu RTV z wnioskiem o umorzenie zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Wezwanie to zobowiązany odebrał w dniu 20 sierpnia 2014 r. Organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 25 września 2014 r. Nr [...] przesłał do wierzyciela zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., celem zajęcia stanowiska. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do tytułów wykonawczych o numerach: [...] , [...] . W uzasadnieniu wskazał, iż w związku z faktem, iż zobowiązany nie doprecyzował pisma z dnia 18 lipca 2014 r. uznano, iż podstawą wniesienia zarzutu jest nieistnienie obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny powołał przywołał treść art. 35 § 1 u.p.e.a. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany wskazał, że Urząd Skarbowy w G. nie rozliczał się z pobranych zaliczek na poczet podatku od ZUS oraz Banku A. Zobowiązany był okłamywany i oszukiwany. Gdy zwrócił się o zwrot pieniędzy, to należności rozliczono i przeprowadzono przez "pranie brudnych pieniędzy", czyli Pocztę Polską, aby nie płacić jemu należnych ustawowych 10% odsetek w skali rocznej i ukryć swój proceder. Urząd Skarbowy przeprowadził to bez jego wiedzy, powiadamiając go po fakcie i pozbawiając możliwości obrony. Nadto roszczenia Poczty Polskiej są bezpodstawne, bo ma ukończone 77 lat i jest ustawowo zwolniony od opłat RTV, ponieważ jego dochody nie przekraczają 50 % średniej krajowej. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu przytoczył regulację prawną zawartą w art. 56 § 1 u.p.e.a., przybliżając instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. (postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub części w innych przypadkach wymienionych w ustawach) znajduje także zastosowanie w sytuacjach, gdy przesłanka zawieszenia wynika wprost z ustawy egzekucyjnej, tak jak to ma miejsce w przypadku określonym w art. 35 § 1 u.p.e.a. Następnie odwołał się do opisanego wyżej przebiegu postępowania i ustalonych okoliczności faktycznych sprawy. Mając na uwadze podniesiony w zażaleniu zarzut pozbawienia zobowiązanego informacji i możliwości obrony, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 11 lipca 2014 r. zobowiązany otrzymał odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami z dnia 27 czerwca 2014 r., a w dniu 18 lipca 2014 r. zawiadomienie z dnia 10 lipca 2014 r. Zatem został poinformowany, zgodnie z pouczeniem zawartym w części G tytułów wykonawczych, o możliwości wniesienia zarzutów. Z uprawnienia tego skorzystał wnosząc zarzut w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wniesienie zarzutu nieistnienia obowiązku uruchomiło procedurę zarzutów w trybie art. 34 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego. W pierwszej kolejności organ egzekucyjny winien zwrócić się do wierzyciela o wyrażenie stanowiska, które dla organu egzekucyjnego, w związku z wniesieniem zarzutu w trybie art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. jest wiążące; o czym stanowi art. 34 § 1 u.p.e.a. Tak też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 25 września 2014 r. przesłał do wierzyciela zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. celem zajęcia stanowiska. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego ma charakter wiążący, wyda postanowienie w sprawie zarzutów w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, postępowanie egzekucyjne obligatoryjnie zostało przez organ egzekucyjny zawieszone, zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu organu odwoławczego brak rozważenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wnosząc o zmianę tego postanowienia poprzez uwzględnienie zażalenia z dnia 14 października 2014 r. W uzasadnieniu skarżący wyraził swoje niezadowolenie, rozgoryczenie i poczucie krzywdy. Wskazał, iż organ odwoławczy nie posiadając pełnej wiedzy w sprawie próbuje go "zakrzyczeć i zasypać przepisami z lat 60-tych", a w tych latach panoszyło się w Polsce "sielankowe towarzystwo" i kwitnął interes rodzinny. Podkreślił, że został pozbawiony pełnej emerytury, pomimo, iż całe życie uczciwie przepracował, ponieważ dokumentacja została nielegalnie zniszczona. Dalej jest gnębiony przez komorników (...). Czuje się jakby żył w okupowanej ojczyźnie (...). stwierdził, że Urzędy Skarbowe znane są w Polsce ze swoich wyczynów (...). Końcowo wskazał – ze znakiem zapytania – że liczy na sprawiedliwy wyrok. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że oceniając prawidłowość postanowienia organu egzekucyjnego miał obowiązek dokonać kontroli, czy to rozstrzygnięcie oparte zostało na prawidłowych podstawach prawnych, przy właściwej ocenie stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie stwierdzono, że organ egzekucyjny nie naruszył obowiązujących przepisów prawa, a tym samym postanowienie to należało utrzymać w mocy. Wskazał, że organ egzekucyjny i organ odwoławczy miały obowiązek orzekania w granicach określonych przepisem art. 56 u.p.e.a. z uwzględnieniem art. 35 § 1 u.p.e.a., w związku z wniesionym zarzutem - co też uczyniły, wyjaśniając wszystkie istotne okoliczności faktyczne w przedmiotowej sprawie, mające znaczenia dla oceny zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu "zasypania przepisami z lat 60-tych" wyjaśnił, że podstawą orzekania była ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, której tekst jednolity pochodzi z dnia 2 października 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (zastrzeżenie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy). W analizowanej sprawie Sąd uznał za konieczne uwzględnienie naruszenia przepisów, których dopuściły się organy pomimo tego, że skarżący tego zarzutu wprost w skardze nie zamieścił. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne co do części tytułów wykonawczych zostało zawieszone w związku z wniesieniem przez skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku, który organ egzekucyjny przesłał do wierzyciela w celu zajęcia stanowiska. Zarzuty skargi wniesionej na postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego koncentrują się wokół wykazania, że obowiązek uiszczania opłat za abonament RTV nie ciąży na skarżącym z racji jego wieku i wysokości dochodów. Nadto skarżący kwestionuje uprawnienie organów do realizowania zajęć egzekucyjnych z nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych – wywodzi, że należało te nadpłaty zwrócić, a "proceder" organów służy pozbawieniu go należnych odsetek z tytułu zatrzymanych bezprawnie przez organ środków pieniężnych. Natomiast organ odwoławczy wskazuje na obligatoryjny charakter zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przypadku wniesienia zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego i wyjaśnia sposób rozdysponowania służących skarżącemu nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne lata podatkowe. W celu rozstrzygnięcia sporu konieczne jest przybliżenie przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 56 § 1, 3 i 4 ustawy egzekucyjnej postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach (§ 1). Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego (§ 3). Na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie (§ 4). Do innych przypadków przewidzianych w ustawach (art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) trzeba zaliczyć przypadek określony w art. 35 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Zarzut nieistnienia obowiązku został określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co oznacza, że w niniejszej sprawie zgłoszenie takiego zarzutu wywołało skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do realiów sprawy wskazać przyjdzie, że zarzut został zgłoszony w dniu 18 lipca 2014 r. pismem złożonym przez skarżącego osobiście w organie egzekucyjnym. Pomimo podjęcia przez ten organ próby doprecyzowania zarzutu (pismo organu z dnia 11 sierpnia 2014 r.) i przesłania zarzutu do wierzyciela dopiero w dniu 25 września 2014 r., nie budzi wątpliwości, że w piśmie z dnia 18 lipca 2014 r. został jednoznacznie wskazany zarzut egzekucyjny określony w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, co wynika ze zadania pierwszego tego pisma. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że w dniu 18 lipca 2014 r. doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sformułowanie zawarte w art. 35 § 1 u.p.e.a. ("zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu (...) zawiesza postępowanie egzekucyjne") jednoznacznie wskazuje, że zawieszenie postępowania następuje ex lege w dacie zdarzenia wywołującego ten skutek (w dacie zgłoszenia zarzutu), a wydane postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania ma charakter deklaratoryjny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 220/06, oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II SA/Op 290/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki zawieszenia postępowania egzekucyjnego reguluje art. 58 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków (§ 1). Organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. Uchylenie dokonanych czynności nie powoduje umorzenia należnych za nie kosztów egzekucyjnych (§ 2). Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie uchylenia czynności egzekucyjnych przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (§ 3). Trwający stan zawieszenia postępowania, wobec braku skutecznego jego podjęcia, obliguje organy do powstrzymania się przed podejmowaniem wszystkich - poza wyraźnie przewidzianymi w ustawie czynności, do czasu podjęcia postępowania. Istota zawieszenia postępowania egzekucyjnego wyraża się bowiem w tym, że w czasie zawieszenia organ egzekucyjny w zasadzie nie działa, nie wykonuje dalszych czynności egzekucyjnych, następuje też wstrzymanie biegu terminów przewidzianych w u.p.e.a. Uprawnienie do podejmowania ściśle określonych czynności wynika z wyraźnych przepisów tej ustawy (np. z cytowanego wyżej art. 58 § 1 u.p.e.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w podzielanym przez tut. Sąd wyroku z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 783/10 (por. powołana strona internetowa) zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie właściwego tytułu wykonawczego wywołało taki stan postępowania, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy (lis pendens), w którym nadal istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu i w zasadzie żadne czynności nie są podejmowane. Jakkolwiek w postępowaniu egzekucyjnym co do zasady nie stosuje się ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania, zwłaszcza przepisów określających przesłanki takiego zawieszenia, to niewątpliwie istota zawieszenia we wszystkich postępowaniach, w tym w postępowaniu egzekucyjnym, jest taka sama, a mianowicie w trakcie zawieszenia organ administracji nie może podejmować żadnych czynności poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie. Kompetencję do podejmowania czynności procesowych pomimo zawieszenia postępowania, w szczególnych okolicznościach, przewiduje art. 102 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Przepis ten znajduje zastosowanie także w postępowaniu egzekucyjnym, a to z uwagi na dyspozycję art. 18 u.p.e.a. Sad stwierdza, że w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się żadnej z przesłanek, o jakich mowa w art. 102 k.p.a. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego obligowało więc organ do powstrzymania się przed podejmowaniem czynności (poza wyraźnie dopuszczonymi przez przepisy prawne), do czasu podjęcia postępowania. Jak wynika natomiast z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego w dniu 21 lipca 2014 r. zostało zrealizowane zajęcie w części dotyczącej tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] . Koresponduje to z sentencją postanowienia organu egzekucyjnego, z której wynika, że zawieszono postępowanie egzekucyjne tylko do tytułów wykonawczych o numerach: [...] , [...]. Jak wskazuje się w judykaturze, przytoczony wyżej art. 58 § 1 u.p.e.a. nie daje organowi egzekucyjnemu żadnego uprawnienia do dysponowania środkami zgromadzonymi w okresie zawieszenia postępowania i przekazywania ich wierzycielowi w celu zaspokojenia należności, wobec której postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone. Takie postępowanie stanowi zaprzeczenie istoty instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 listopada 2008 r., I SA/Gd 593/08, LEX nr 531513). Odnosząc powyższe do realiów sprawy Sąd stwierdza, że realizacja zajęcia co do części tytułów wykonawczych w dniu 21 lipca 2014 r. w sytuacji, gdy od 18 lipca 2014 r. postępowanie egzekucyjne było zawieszone z powodu wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku, stanowi działanie wbrew istocie instytucji zawieszenia postępowania i narusza art. 35 § 1 u.p.e.a. W sprawie doszło więc naruszenia przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ egzekucyjny w czasie zawieszenia postępowania nie był uprawniony do realizacji zajęcia egzekucyjnego, a podjęte działanie spowodowało ograniczenie zawieszenia postępowania do części tytułów wykonawczych. Jednocześnie wpłynęło na sposób rozdysponowania znajdujących się w dyspozycji organu egzekucyjnego środków pieniężnych, przed wypowiedzeniem się przez wierzyciela w przedmiocie zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku. Utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, organ odwoławczy takie działanie zaaprobował. W tym stanie rzeczy konieczne i uzasadnione było usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, a w ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy uwzględni sformułowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Z powodów wyżej wskazanych Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał, ze względu na zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.