I SA/Gl 1504/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. (L.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 4 października 2024 r. nr SKO.F/41.4/783/2024/13928 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2020 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z 13 listopada 2024 r. Z. L. (dalej: skarżący), reprezentowany przez kuratora w osobie adwokata A. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 19 grudnia 2024 r., w piśmie z 8 stycznia 2025 r. kurator skarżącego została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi m.in. poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 3 lutego 2025 r. kurator skarżącego podała, że podstawą do reprezentacji skarżącego jest postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 29 listopada 2023 r. sygn. akt [...], na podstawie którego została umocowana do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Do ww. pisma nie został jednak dołączony odpis powołanego postanowienia Sądu. Z uwagi na powyższe, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 12 lutego 2025 r., w piśmie z 27 lutego 2025 r. kurator skarżącego została ponownie wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub wierzytelnego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentacji skarżącego, a to w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśniono przy tym, że do pisma z 3 lutego 2025 r. nie został załączony ani taki dokument, ani jego wierzytelny odpis, a samo wymienienie w tym piśmie orzeczenia sądowego, na podstawie którego kurator skarżącego został ustanowiony jest niewystarczające. W piśmie z 17 marca 2025 r. kurator skarżącego podała, że "poza wskazaną już podstawą ustanowienia mnie kuratorem dla nieobecnego z miejsca pobytu skarżącego Pana Z. L. nie dysponuję innym umocowaniem ani pełnomocnictwem do działania w przedmiotowym postępowaniu". W dalszym ciągu nie nadesłała dokumentu wykazującego jej umocowanie do reprezentacji skarżącego. W celu zweryfikowania zakresu reprezentacji Sąd pozyskał z Sądu Rejonowego [...] w K. odpis postanowienia z 29 listopada 2023 r. Z dokumentu tego wynikało, że kurator dla nieznanego z miejsca pobytu Z. L. został ustanowiony w celu reprezentacji jego interesów w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. 27 p.p.s.a. przewiduje, że osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Wyznaczenie przez sąd przedstawiciela dla osoby niezdolnej do czynności prawnych lub osoby nieobecnej na wniosek organu podatkowego, zgłoszony na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111), następuje na podstawie art. 184 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809). (tak też orzekł SN na gruncie art. 34 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 572) w uchwale z 9 lutego 1989 r. sygn. akt III CZP 117/88, OSNC 1990/1, poz. 11). Kurator wyznaczony zatem w trybie ww. przepisów jest przedstawicielem ustawowym osoby nieobecnej. Przepis art. 29 p.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd orzekający stwierdził, że w realiach sprawy nie ulegało wątpliwości, że skarga została wniesiona przez przedstawiciela ustawowego skarżącego w osobie kuratora. Podmiot ten był zatem zobowiązany do wykazania swojego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wykazanie to nie nastąpiło wraz ze złożeniem skargi. Dlatego też kurator został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w tym zakresie. Pomimo dwukrotnego wezwania (vide pisma sądowe z 8 stycznia i 27 lutego 2025 r.) kurator nie usunęła braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego jej umocowanie do reprezentowania skarżącego. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że przepis art. 29 p.p.s.a. wprost wskazuje, że wykazanie umocowania następuje przy użyciu dokumentu. Nie budziło zatem żadnych wątpliwości interpretacyjnych Sądu, że samo twierdzenie kuratora skarżącego, zawarte w treści jej pism z 3 lutego i 17 marca 2025 r. było niewystarczające do wykazania umocowania. Co istotne, kurator skarżącego jest osobą wykonującą zawód adwokata. Nie powinna była więc mieć trudności ze zrozumieniem kierowanych do niej wezwań i ich prawidłowym wykonaniem. Powyższe okoliczności spowodowały w ocenie Sądu, że skarga dotknięta była brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. Na marginesie Sąd orzekający zauważył jedynie, że postanowienie Sądu Rejonowego [...] w K. z 29 listopada 2023 r. sygn. akt [...] nie dawałoby kuratorowi skarżącego podstaw do jego reprezentacji w toku postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kurator został na jego mocy ustanowiony do reprezentacji skarżącego jedynie w postępowaniu administracyjnym. Orzeczenie to mogłoby jedynie, w przypadku złożenia w tym zakresie stosownego wniosku przez kuratora skarżącego, stanowić podstawę do uznania kuratora za osobę zainteresowaną w rozumieniu art. 78 p.p.s.a., co z kolei mogłoby stanowić podstawę do ustanowienia kuratora dla skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Niemniej jednak w realiach sprawy sytuacja taka nie wystąpiła, skoro kurator skarżącego w ogóle nie przedłożyła dokumentu wykazującego jej umocowanie. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.