I SA/Gl 1507/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 listopada 2015 r., wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, P. R. (dalej "strona" lub "skarżący") zaskarżył uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 25 listopada 2015 r., a Sąd przekazał ją według właściwości organowi. Organ przekazując skargę do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Organ podniósł, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz 1515 ze zm., zwanej dalej "u.s.g."), warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy jest bezskuteczność uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie spełnił natomiast tego warunku. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia dowodu wezwania organu przed wniesieniem skargi do Sądu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 101 u.s.g. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 23 marca 2016 r. podniósł, że skarżący nie posiada dowodu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 101 u.s.g., albowiem nie wiedział o takim obowiązku. Dodatkowo zauważył, że organ administracji wskazał jedynie na możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania sądowego. Celem wszczęcia takiego postępowania strona pismem z dnia 28 września 2015 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w G., który postanowieniem z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt [...] odrzucił pozew strony w uzasadnieniu wskazując, że może ona zaskarżyć uchwałę Rady Miasta G. do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, stosownie do treści tego postanowienia oraz informacji uzyskanych w Urzędzie Miasta, strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.. Ponadto wskazał, że w piśmie z dnia 15 marca 2016 r. strona skierowała do Rady Miasta G. swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o obniżenie opłaty za wywóz śmieci. Na powyższe pismo nie otrzymała odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W myśl z kolei art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego nad zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). W świetle zatem powyższych uwag, wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, zgodnie ze wskazanym wyżej art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, m.in. gdy strona nie wyczerpała przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że zarówno z akt administracyjnych, jak i z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 23 marca 2016 r. wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu wskazanego w art. 101 u.s.g. Powyższej konstatacji nie zmienia fakt zaskarżenia uchwały Rady Miasta G. z dnia [...] nr [...] do Sądu Rejonowego w G.. Nie sposób bowiem przyjąć, aby pismo z dnia 28 września 2015 r. adresowane do Sądu Rejonowego w G. stanowiło wezwanie, o którym mowa w art. 101 u.s.g. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt [...] Sąd ten pouczył stronę o treści art. 101 ust. 1 u.s.g. Trudno zatem uznać, że skarżący nie wiedział o obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżący nie zachował trybu przewidzianego w art. 101 u.s.g., a zatem przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.