I SA/Gl 152/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" - utrzymało w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2006 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia A Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 w wysokości [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że w/w decyzję, wydano po uchyleniu przez Kolegium poprzedniej decyzji wymiarowej z dnia [...] którą określono wysokość zobowiązania w tym podatku w wysokości [...]. Spółka wniosła od w/w decyzji odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6, art. 7 i art. 107 Kpa. Uzasadniając odwołanie strona wskazała, że od 2003 r. tj. od początku posiadania przedmiotowej nieruchomości wykazywała w deklaracji znaczną część powierzchni budynków jako budynki nieczynne i nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej ze względów technicznych. Strona wskazała także na opinię techniczną z dnia 14 marca 2008 r., wykonaną przez K. B. i odwołującą się do oceny technicznej wykonanej w maju 2001 r. przez B w G. dla poprzedniego właściciela nieruchomości. Uchylając w/w decyzję Kolegium uznało, że postępowanie podatkowe wymaga uzupełnienia i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Po uzupełnienia materiału dowodowego, Prezydent Miasta W. wydał w dniu [...] decyzję, w której określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] zł. Odwołując się od tej decyzji, Spółka wskazała, że w deklaracji za 2008 r. wykazała m.in. budynki o powierzchni 5.297,00 m. kw. jako budynki pozostałe na podstawie uchwały Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia [...]. Spółka wskazało ponadto, że obowiązująca uchwała w roku podatkowym 2008 w odmienny sposób określiła niektóre przedmioty opodatkowania, wprowadzając zmiany w stosunku do regulacji obowiązujących w poprzednich latach podatkowych. Spółka wyjaśniła także, iż od 2003 r. 6.501. m. kw. powierzchnia nabytych budynków zarówno ze względów technicznych jak i funkcjonalnych nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, że nie wykonano w nich żadnych remontów, ani też nie adaptowano do prowadzonej działalności, a fakt, że w wykazanej części budynki te nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzają także załączone ekspertyzy z 2001 i 2008 r. Spółka wskazała ponadto, że część tej powierzchni wynajmowana jest obcym podmiotom, które same wyremontowały wynajętą część, a to spowodowało skorygowanie powierzchni nie wykorzystywanej z przyczyn technicznych do działalności gospodarczej do wysokości 5.297,00 m. kw. Kontynuując, wskazano, że organ l instancji nie zweryfikował przedłożonych opinii technicznych np. w drodze dowodu z opinii biegłego, z których wynika, że stan techniczny określonych budynków dyskwalifikuje je z użytkowania i prowadzenia w nich jakiejkolwiek działalności gospodarczej, zaś dostosowanie tych budynków do potrzeb prowadzenia działalności w branży spożywczej wymagałoby nakładów inwestycyjnych w wysoko-ści około [...] zł. przekraczających możliwości finansowe podatnika. Odnosząc się do tej argumentacji, Kolegium w pierwszej kolejności odwołało się do regulacji zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121, poz. 844 z 2006 r. z późn. zm. ) - w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie skrótem "upoi"- zgodnie z którym, za grunty, budynki, i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowa-nia nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak podkreśliło Kolegium, przepis ten określa, iż wyłączenie przedmiotu opodatkowania, będącego w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z opodatkowania najwyższą stawką dotyczy tylko tych sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie, nie może być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę. Do przyczyn tych - jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyj- nych - nie zalicza się ani przyczyn technologicznych, ani ekonomicznych, ani też finansowych, a jedynie względy niezależne od podatnika. Obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowanie ze względów technicznych nie jest i nie może być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na przedsiębiorcy. Przejściowa niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowa-nia do prowadzenia działalności nie daje podstaw do tego, aby do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W ocenie Kolegium, zasadnie organ l instancji przyjął, że w badanej sprawie nie wystąpiły przyczyny techniczne mogące stanowić podstawę wyłączenia z opodatkowania najwyższą stawką spornej części budynku, która nie jest przez podatnika wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Takie stanowisko potwierdzają także przedłożone przez stronę opinie, z których wynika, że bez wykonania określonego remontu budynek nie nadaje się do użytkowania. Przeszkoda, w związku z którą Spółka nie wykorzystuje części powierzchni budynku jest przemijająca, gdyż przeprowadzenie remontu umożliwiłoby wykorzystanie całej powierzchni do prowadzenia działalności gospodarczej. Także wynajmowanie części powierzchni innym podmiotom potwierdza stanowisko, że po dokonaniu określonych robót prowadzenie działalności w budynku jest możliwe. Organ II instancji wskazał ponadto, że strona nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a opinie przedłożone przez stronę potwierdzają, że powierzchnia spornego budynku może być użytkowana po przeprowadzeniu stosownego remontu. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A Sp. z o.o. wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego ponad kwotę [...] zł., 2) zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego, 3) wstrzymania wykonania decyzji organu l instancji. Uzasadniając skargę, Spółka wskazała, że w deklaracji za 2008 r. wykazała m.in. budynki o powierzchni 6.501,00 m. kw. jako budynki pozostałe na podstawie uchwały Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia [...] Spółka wskazało ponadto, że obowiązująca uchwała w roku podatkowym 2008 w odmienny sposób określiła niektóre przedmioty opodatkowania, wprowadzając zmiany w stosunku do regulacji obowiązujących w poprzednich latach podatkowych. Spółka wyjaśniła także, iż 6.501. m. kw. powierzchni nabytych budynków nie było wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Skarżąca Spółka wskazała także, że jest użytkownikiem wieczystym gruntu Skarbu Państwa położonego w W., na który składa się 9 działek o łącznej powierzchni 14.204,00 m. kw. Grunt ten jest zabudowany budynkami w zdecydowanej większości starymi, przeszło 70 - letnimi, z których część wykazana w deklaracji o powierzchni 6.501,00 m. kw. nie jest od wielu lat wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Od chwili nabycia tychże budynków tj. od 2003 r. wykazywano część budynków jako niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą ze względu na ich stan techniczny. Z opinii sporządzonej w maju 2001 r. przez B wynika, że ze względów technicznych i funkcjonalnych część powierzchni obejmująca budynek A nie nadaje się do użytkowania. Od 2003 r. nie wykonano w tej części żadnych remontów, ani też nie adaptowano do prowadzonej działalności, a fakt, że w wykazanej części budynki te nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej potwierdza także załączona ekspertyza z 2008 r. Spółka wskazała ponadto, że część tej powierzchni wynajmowana jest obcym podmiotom, które same wyremontowały wynajętą część, a to spowodowało skorygowanie powierzchni nie wykorzystywanej z przyczyn technicznych do działalności gospodarczej do wysokości 5.297,00 m. kw. Kontynuując, wskazano, że organ l instancji nie zweryfikował przedłożonych opinii technicznych np. w drodze dowodu z opinii biegłego, z których wynika, że stan techniczny określonych budynków dyskwalifikuje je z użytkowania i prowadzenia w nich jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Spółka wskazała także, iż to organ II instancji w pierwotnej decyzji nakazał zweryfikowanie merytorycznej oceny stanu technicznego spornej powierzchni np. poprzez dowód z opinii biegłego. Zdaniem skarżącej samo stwierdzenie przez organ l instancji, iż nie uznaje opinii przedłożonych przez stronę bez wykazania zasadności takiego stanowiska stanowi naruszenie zasady uznaniowości organów podatkowych. Spółka podtrzymała stanowisko, że wykazanie w postępowaniu podatkowym - na podstawie ekspertyz i opinii technicznych - że stan techniczny określonych budynków lub ich części dyskwalifikuje je z użytkowania - było wystarczającym dowodem potwierdzającym wyłączenie ich z opodatkowania według stawki przewidzianej dla prowadzenia działalności gospodarczej - ze względu na ich stan techniczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. - pełnomocnik strony skarżącej -podtrzymał argumentację zawartą w skardze, podkreślając, że Spółka nie zamierza rozszerzyć swojej działalności, a budynek A zbędny jest do prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej. Jak zaznaczył budynek A w części podnajmowany jest innym podmiotom gospodarczym, jednakże podmioty te zobowiązały się w umowach najmu do gruntownego remontu wynajmowanej części, przed przystąpieniem do prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym - nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, narusze- niem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiot sporu - na etapie skargi - ogranicza się do dwóch zasadniczych kwestii: - po pierwsze, naruszenia przez organy podatkowe art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów (jak nazwała to skarżąca Spółka "przekroczenie zasady uznaniowości"), - po drugie, naruszenia art. 1 a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że sporny budynek A nie spełnia kryterium "względów technicznych", a tym samym, że jest związany z prowadzoną działalność gospodarczą. Tak zarysowany spór, wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do regulacji zawartej w treści art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121, poz. 844 z 2006 r. z późn. zm. ) - zgodnie z którym, za grunty, budynki, i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do błędnej wykładni zacytowanego przepisu, gdyż zarówno organ l, jak i II instancji właściwie zastosowały treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przepisie tym ustawodawca zdefiniował grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Trafnie organy podatkowe przyjęły, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Oczywiście, przepis nie wymaga, aby okoliczność "względów technicznych" została potwierdzona przez właściwy czy to organ admini- stracji architektoniczne - budowlanej, czy nadzoru budowlanego, jednakże okoliczność ta musi być udowodniona przez podatnika, w sytuacji, gdy podatnik chce skorzystać z preferencyjnej stawki opodatkowania, w odniesieniu do posiadanych, czy to gruntów, czy budynków. Co prawda, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych expressis verbis nie obligują podatnika do legitymowania się stosownym aktem administracyjnym z zakresu prawa budowlanego, to jednak nie sposób przyjąć - tak jak sugeruje to strona skarżąca - że organ podatkowy związany jest złożoną przez podatnika deklaracją i opinią co do stanu technicznego budynku. Stan ten podlega bowiem ocenie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, przy czym dowód z opinii biegłego nie ma mocy wiążącej, a wynikające z niej wnioski podlegają ocenie organu podatkowego. W niniejszej sprawie organ podatkowy za bezsporny uznał fakt, iż nieruchomość, na której usytuowany jest sporny budynek A jest w posiadaniu przedsiębiorcy z tytułu przysługującego Spółce prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa oraz prawa własności posadowionych na nim budynków i budowli. Faktu tego nie zakwestionowała też skarżąca, przyznając, że od 2003 r. jest użytkownikiem wieczystym zabudowanej nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa. Spółka - na etapie postępowania podatkowego - przedłożyła "Ocenę przydatności budynku A w Zakładach Koncentratów Spożywczych do produkcji konserw warzywno - mięsnych z uwzględnieniem jego stanu technicznego", w której zawarto wniosek końcowy, stwierdzający, że "na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej, analizy przepisów prawnych oraz wykonanych szacunkowych obliczeń statystyczno - wytrzymałościowych nie widzi się celowości dostosowania budynku A (...) do potrzeb nowoczesnej produkcji konserw warzywno - mięsnych". Opinia te została sporządzona dla potrzeb poprzedniego właściciela w 2001 r. W 2008 r. sporządzona została opinia techniczna przez K. B., którą podatnik przedłożył organowi podatkowemu. Materiał dowo-dy zawiera ponadto wypisy z ewidencji gruntów i budynków, pismo wyjaśniające podatnika z dnia 19 marca 2008 r. i z dnia 7 oraz 25 sierpnia 2008 r. oraz z dnia 20 października 2008 r., deklarację na podatek od nieruchomości na 2008 r., notatkę służbową z dnia 11 sierpnia 2008 r., protokół oględzin nieruchomości z dnia 11 kwietnia 2008 r. oraz umowę najmu z dnia [...] .W ocenie skarżącej przedłożone opinie techniczne przesądzają - w sposób nie budzący wątpliwości, że budynek A nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organy podatkowe obu instancji - wskazując m.in. na fakt wynajmowania części tego budynku innym podmiotom gospodarczym oraz na sformułowania zawarte w przedłożonych przez stronę opiniach, a także na wynik dokonanych oględzin przyjęły, że - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - budynek A nie spełnia przesłanki określonej w art. 1 a ust. 1 pkt 3 upoi, a więc budynku niezwią-zanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, ocena ta nie przekracza zasady swobodnej oceny dowodów określonej w treści art. 191 Ordynacji podatkowej. Bezsporne jest - co potwierdził także obecny na rozprawie pełnomocnik - że budynek ten w części wynajmowany jest innym podmiotom gospodarczym do prowadzenia działalności gospodarczej. Na stronie 11 uzasadnienia decyzji, organ podatkowy l instancji wykazał jaka powierzchnia była czasowo nieczynna w budynku A - przy czym powierzchnia ta zmieniała się od 9.293,00 m. kw. w 2005 r. do 5.297,00 m. kw. w 2008 r. Fakt wynajmowania powierzchni w budynku A innym podmiotom gospodarczym wynika zarówno z załączonej umowy najmu z dnia [...] z firmą C , jak i protokołu oględzin nieruchomości z dnia 11 kwietnia 2008 r. Załączone opinie techniczne stwierdzają natomiast, że budynek A wymaga nakładów do prowadzenia określonego rodzaju działalności tj. nowoczesnej produkcji konserw warzywno - mięsnych (opinia z 2001) oraz że roboty remontowo - modernizacyjne w związku z planowaną nową inwestycją na terenie należącym do A Sp. z o.o. wydają się być niecelowe ze względu na bardzo wyso-kie koszty ( opinia z 2008 r.). W żadnym razie z opinii tych nie wynika, że budynek nie może być wykorzystywany - ze względów technicznych - do prowadzenia działalności gospodarczej. Zasadnie organy wywiodły, że całość zgromadzonego materiału uprawnia do wniosku przeciwnego, a to takiego, że po wykonaniu prac remontowo - adaptacyjnych budynek może być wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności. De facto uzasadnionym jest wniosek - stanowiący podstawę rozstrzygnięć organów podatkowych - że decyzje o charakterze ekonomicznym i finansowym związane z ewentualnym wykorzystaniem budynku do prowadzonej działalności należą do podmiotu prowadzącego działalność, a w konsekwencji, że względy o takim charakterze nie mogą przesądzać o niemożliwości wykorzystania budynku ze względów technicznych do prowadzenia działalności. Gospodarowanie mieniem należy do zarządu spółki i to on jest władny do podejmowania decyzji dotyczącej czy to remontu budynku, czy też jego likwidacji (rozbiórki) stosownie do możliwości i po-trzeb jednostki. Na marginesie należałoby wskazać, że podniesiony przez pełnomocnika na rozprawie argument, że Spółka nie zamierza rozszerzać przedmiotu działał- ności i że powierzchnia budynku A jest zbędna do prowadzenia takiej działalności i z tego też tytułu wynajmowana jest innym podmiotom gospodarczym - w ocenie Sądu - jest zupełnie nietrafiony i w zasadzie potwierdza słuszność oceny przyjętej przez organy podatkowe. Nieprzydatność bowiem budynku, czy też nawet jego zbędność do wykorzystania w związku z przedmiotem prowadzonej działalności nie jest równoznaczna z brakiem możliwości wykorzystania budynku do prowadzenia działalno-ści gospodarczej ze względów technicznych. W badanej sprawie zaprzecza temu chociażby wynajmowanie części powierzchni tego budynku innym podmiotom ( co oznacza, że powierzchnia ta jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ). Z pewnością, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Teza taka wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowo- administracyjnego, które uznało, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., l SA/Gd 481/05, (niepubl.) stwierdził, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Zbliżonych kwestii dotyczył wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2006 r., l SA/Gd 49/04, (niepubl.), w którym stwierdzono, że podatnik zobowiązany był do opłacania podatku od budynków według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą za okres, w którym miał status przedsiębiorcy. Sąd stwierdził ponadto, że budynki będące własnością przedsiębior-cy powinny podlegać opodatkowaniu stawkami przeznaczonymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w pełni zgadza się z przytoczonymi poglądami sądów administracyjnych. W omawianej definicji nie ma warunku wykorzy- stywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Z analizowanej definicji wynika, że każdy grunt, budynek i budowla będąca w posiadaniu przedsiębiorcy jest związana z działalnością gospodarczą. Grunt, budynek i budowla są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, chyba, że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Konieczność przeprowadzenia remontu w budynku nie oznacza pozbawienia tego budynku związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budyn-ków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., II FSK 301/05,(niepubl.). "Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy fmansowyc" - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 r., l SA/GI 760/04, (niepubl.). "Wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 3 wyłączenie dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości" - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 października 2004 r., l SA/Ka 2227/03 (niepubl.). Zasadnym jest przy tym wyrażenie spostrzeżenia, że poglądy doktryny w tym zakresie są w zasadzie zgodne i wskazują, że w przypadku, gdy ze względów technicznych podatnik nie prowadzi działalności na danej nieruchomości, podlega ona opodatkowaniu wg stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości. Niższe stawki znajdują zastosowanie tylko wówczas, gdy działalność nie jest prowadzona. Jeżeli natomiast podatnik działalność prowadzi, chociaż z powodu względów technicznych nie powinna ona być prowadzona, to płaci podatek wg stawek najwyższych. W badanej sprawie - poza sporem pozostaje okoliczność - że na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki prowadzona jest działalność gospodarcza. Poza sporem też pozostaje okoliczność, że część powierzchni budynku A jest wynajmowana innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej. Fakt, zwiększania w każdym roku podatkowym powierzchni pod wynajem potwierdzają pisma procesowe strony skarżącej uzasadniające korekty deklaracji. W ocenie Sądu, okoliczności te przemawiają za słusznością przyjętej przez organy podatkowe tezy, że zarówno grunty, budynki jak i budowle będące w posiadaniu skarżącej Spółki są wykorzystywane do prowadzenie działalności gospodarczej, a skoro tak, to podlegają one opodatkowaniu według najwyższej stawki. Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, że brak podstaw do tego, by kwestionować ocenę dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe i dopatrywać się naruszeń prawa, których stwierdzenie skutkować musiałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialne-go, gdyż poczynione rozważania - w zakresie wyżej opisanym - należało podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. W sumie zatem należało skargę uznać za bezzasadną, co skutkować musiało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami).