I SA/Gl 153/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 (słownie: czterysta) złotych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia K. G., reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata H. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 maja 2013 r. wyznaczono w niniejszej sprawie termin rozprawy na dzień 12 czerwca 2013 r., o czym zawiadomiono pełnomocnika skarżącej (zawiadomienie doręczone w dniu 20 maja 2013 r.) oraz organ odwoławczy (zawiadomienie doręczone w dniu 17 maja 2013 r.). W piśmie z dnia 29 maja 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi i w związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania oraz o zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 czerwca 2013 r. zdjęto niniejszą sprawę z wokandy spraw wyznaczonych na rozprawę na dzień 12 czerwca 2013 r., o czym zawiadomiono strony postępowania faksem w dniu 5 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112). W omawianej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 29 maja 2013 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.