I SA/Gl 156/12

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi T. C. od Skarbu Państwa wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2013 r. ustanowiono skarżącemu adwokata, uwzględniając jego wniosek, złożony w związku z doręczeniem mu wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem. Adwokatem tym wyznaczono adwokata T. C. Pismem z dnia 4 marca 2013 r. pełnomocnik ów wskazał, że po zapoznaniu się z aktami postępowania nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego wyroku. Przedstawił powody, dla których uznał to orzeczenie za zgodne z prawem, załączając zarazem opinię sporządzoną dla skarżącego, gdzie zagadnienie to zostało rozwinięte bardziej szczegółowo. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o przyznanie na jego rzecz kosztów sporządzenia opinii, oświadczając, że udzielona z urzędu pomoc prawna nie została opłacona nawet w części. Odnosząc się do wniosku, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat lub inny profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej określanego jako "rozporządzenie"). Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują wydatki, których wnioskodawczyni się nie domaga, oraz opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia. Przewiduje on stawki minimalne za postępowanie w pierwszej i w drugiej instancji. W niniejszej sprawie pełnomocnik dokonał czynności, za którą przewidziano wynagrodzenie za instancję drugą, tj. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto został on ustanowiony już po wydaniu wyroku w sprawie, co oznacza, że nie mógł podjąć żadnych działań, za które mógłby otrzymać wynagrodzenie przewidziane w rozporządzeniu za instancję pierwszą. W konsekwencji w jego przypadku znajduje zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, w myśl którego stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji". Chodzi przy tym o stawkę określoną w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, czyli stawkę dla spraw innych niż wskazane w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia, wynoszącą 240 zł. – w poprzednich jednostkach redakcyjnych tego przepisu mowa jest bowiem o sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a) oraz o skargach na decyzje lub postanowienia Urzędu Patentowego (lit. b). Rozpatrywana sprawa nie należy w szczególności do pierwszej z tych kategorii. Powstały w niej spór nie dotyczył wszak należności pieniężnej, zwłaszcza jej wysokości, lecz innej kwestii, tj. prawa do ulgi, dla którego bez znaczenia pozostaje kwota należności, jaka miała być ulgą objęta (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1939/10, LEX nr 742319). 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1 to zatem kwota 180 zł. Kwotę tę, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług, wynoszącą 23%. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b oraz § 19 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.