I SA/Gl 156/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] nr [...], [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]nr [...] określającą A Sp. z o.o. w T. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w wysokości [...]zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik Spółki wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w finansach Spółki oraz realnego zagrożenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dalszej egzekucji prowadzonej z majątku Spółki. Zaznaczył, że określenie Spółce wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. "o dodatkową kwotę [...] zł tytułem bezpodstawnego zaliczenia kosztów uzyskanych przychodów (...)" skutkowało wszczęciem egzekucji, która paraliżuje jej płynność finansową. Zajęcie rachunków bankowych Spółki oraz zabezpieczenie dokonane na jej nieruchomościach powoduje, że nie ma ona możliwości kasowych regulowania bieżących opłat związanych z prowadzeniem działalności, w tym należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zabezpieczenia przystąpienia do nowych przetargów. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że dalsze czynności egzekucyjne uniemożliwią podjęcie nowych zleceń, co w konsekwencji doprowadzi do sytuacji, w której Spółka w związku z brakiem dochodu będzie zmuszona do rozważenia wszczęcia postępowania upadłościowego. Reasumując pełnomocnik skarżącej stwierdził, że brak pozytywnego rozstrzygnięcia w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje realne ryzyko konieczności likwidacji Spółki jeszcze przed wydaniem orzeczenia w sprawie, co będzie skutkowało nieodwracalnymi konsekwencjami dla Spółki. Zaznaczyć należy, że w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego Spółka ubiegała się również o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowienie to uprawomocniło się od dnia 22 czerwca 2016 r. W wyniku tego orzeczenia uiszczona została w niniejszej sprawie należna opłata sądowa tytułem wpisu od skargi. Co istotne, z nadesłanych następnie przez pełnomocnika skarżącej dokumentów wynika, że obecnie Spółka znajduje się w likwidacji (vide: pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 18 lipca 2016 r., z dnia 17 sierpnia 2016 r. oraz odpis z KRS obejmujący stan na dzień 17 sierpnia 2016 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać następnie należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Rozpatrując wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że uzasadnienie tego wniosku sprowadzało się w szczególności do twierdzenia, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje realne ryzyko konieczności likwidacji Spółki. Zaznaczyć trzeba również, że w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca postawiona została w stan likwidacji. Jednocześnie zaakcentować trzeba jednak, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty, dotyczące sytuacji finansowej Spółki, przedłożone w ramach postępowania dotyczącego prawa pomocy. Wprawdzie przesłanki przyznania prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania decyzji nie są tożsame, jednak dokumenty przedstawione w ramach postępowania w przedmiocie prawa pomocy mogą być pomocne przy rozpatrywaniu zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, nie można utożsamiać przesłanek przyznania prawa pomocy z tymi, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 206/11, Lex nr 795392). W tych ramach zauważyć należy, że sporna kwota podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., do której uiszczenia zobowiązana jest Spółka, wynosi blisko [...]zł. W aktach sprawy znajdują się natomiast dokumenty, z których wynika, że na dzień 30 kwietnia 2016 r. posiadała ona w kasie środki pieniężne w wysokości [...]zł, co stanowi niemal trzykrotność wartości przedmiotu zaskarżenia. W wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 25 maja 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy wskazano również na posiadany przez Spółkę kapitał podstawowy, na który składa się 5500 udziałów wspólników o łącznej wartości [...]zł oraz na kapitał rezerwowy, wynoszący na dzień 31 grudnia 2015 r. [...]zł, który z zasady tworzony jest z przeznaczeniem m.in. na pokrycie strat bądź innych wydatków. Zwrócono również uwagę na możliwość pozyskania przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością środków finansowych w szczególny sposób, jakim jest zobowiązanie wspólników do dopłat. Nadto, ze znajdującego się w aktach sprawy wyjaśnienia do rachunku zysków i strat Spółki (za rok obrotowy 2015) wynika, że obecnie jedynymi dochodami skarżącej są wynajem pomieszczeń oraz sprzedaż majątku. Spółka dokonała już nadto zwolnienia wszystkich pracowników. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu przemawiają za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo tylko wskazać należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, Lex nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.