I SA/Gl 157/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (sprawozdawca), Protokolant Izabela Auguścik-Michułka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie numeru identyfikacji podatkowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. – nadającej A. P. NIP [...]. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, A. P. dwukrotnie wystąpił z wnioskiem o nadanie numeru NIP, na skutek czego otrzymał dwie decyzje w tej samej sprawie tj. - NIP [...], nadany decyzją z dnia [...] r. przez Urząd Skarbowy w T. Filia w P.(na podstawie zgłoszenia rejestracyjnego z dnia [...] 1994 r. związanego z działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług – "A"), - NIP [...], nadany decyzją Urzędu Skarbowego w S.z dnia [...] (na podstawie zgłoszenia identyfikacyjnego z dnia [...] 1996 r.). Wskazano dalej, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. stwierdził nieważność decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. o nadaniu A.P. NIP [...] – jako wydanej w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Jako podstawę wydania decyzji powołano art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a podatnika zobowiązano do posługiwania się wyłącznie numerem NIP [...] . Organ podatkowy nawiązując do ustaleń stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zwrócił uwagę, iż ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 50 ze zm.) regulowała w latach 1993-1995 zasady związane z nadawaniem i posługiwaniem się numerem identyfikacyjnym. W przypadku zaprzestania wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, podatnik był zobowiązany (na mocy art. 9 ust. 4 ustawy o podatku VAT) do zgłoszenia tego faktu urzędowi, który dokonywał rejestracji. Konsekwencją było wykreślenie podatnika z rejestru podatku VAT, natomiast w obiegu prawnym pozostawała decyzja w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego (VAT-5/B), która w dalszym ciągu służyła podatnikowi dla celów podatkowych. Organ wywodził dalej, że kwestię unieważnienia numeru NIP uregulowano w art. 9 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, z którego treści wynikało, że unieważnienie numeru identyfikacyjnego miało miejsce w przypadku, gdy zaprzestanie działalności następowało w wyniku likwidacji lub upadłości podatnika, albo śmierci podatnika. W końcowej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w art. 20 nawiązała do powołanej wcześniej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o VAT stwierdzając, iż numery identyfikacyjne nadane na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług – stają się z mocy prawa numerami identyfikacji podatkowej. Przepis ten, jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej, obliguje organ podatkowy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zawierającej wadę powodującą nieważność (gdyż dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną). Decyzję tę A. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej unieważnienia wobec rażącego naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła organom podatkowym bezzasadne umieszczenie numeru identyfikacyjnego [...] jako jego numeru NIP w Krajowej Ewidencji Podatników. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, iż zgłoszenie rejestracyjne VAT jest jednocześnie zgłoszeniem identyfikacyjnym NIP. Swój pogląd uzasadnił tym, iż osoby fizyczne, które nie prowadziły działalności nie miały prawa do posługiwania się numerem identyfikacyjnym w rozliczeniach podatkowych, a taką osobą stał się w dniu [...] 1994 r., gdy zlikwidował działalność. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, Sąd zważył, co następuje: Kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przede wszystkim kwestia, czy numer identyfikacyjny nadany podatnikowi na mocy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym stał się z mocy prawa numerem identyfikacji podatkowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. w Dz. U. Nr 269 z 2004 r. , poz. 2681 z późn. zm.). Odpowiedź na tak postawione pytanie musi być twierdząca. Wyjaśnić bowiem należy, iż ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, szczegółowo uregulowała zasady nadawania i posługiwania się numerami identyfikacji podatkowej. W art. 20 tej ustawy wyraźnie stwierdza się, że numery identyfikacyjne nadane na podstawie ustawy wymienionej w art. 19 (tj. ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) stają się NIP. Przepis art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio (stanowił on o ważności wcześniej dokonanych zgłoszeń identyfikacyjnych) Skarżący twierdzi, iż z chwilą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej pierwszy nadany mu numer identyfikacyjny ulegał unieważnieniu z mocy prawa. Argumentacji tej nie można podzielić ze względu na treść art. 9 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten stanowił, iż unieważnienie numeru identyfikacyjnego ma miejsce w przypadku, gdy zaprzestanie działalności następowało w wyniku likwidacji lub upadłości podatnika, albo śmierci podatnika. Słusznie twierdzą organy podatkowe, że dwie pierwsze przesłanki (czyli likwidacja lub upadłość) odnosiły się do podatników nie będących osobami fizycznymi, a więc do osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej oraz zakładów (oddziałów) osoby prawnej. Natomiast w przypadku podatników będących osobami fizycznymi, unieważnienie numeru identyfikacyjnego mogło nastąpić jedynie w przypadku śmierci podatnika (w takim przypadku zgłoszenie o zaprzestaniu działalności dokonywał następca prawny podatnika – art. 9 ust. 5 zdanie drugie). W tej sytuacji wadą powodującą nieważność dotknięta była decyzja Urzędu Skarbowego w S., gdyż dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. O takiej wadzie stanowi właśnie art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując w tym kontekście zaskarżoną decyzję uznać należy, iż nie uchybia ona prawu. Organ podatkowy przedstawił argumenty przemawiające za zasadnością stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Argumenty te Sąd akceptuje i nie znajduje podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – orzekł o jej oddaleniu.