I SA/Gl 1594/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Przy skardze na decyzję wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia, skarżąca B. T. nadesłała urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (druk PPF z 17 listopada 2016 r.). Pismem doręczonym adresatce w dniu 31 stycznia 2017 r., referendarz sądowy, przeprowadziwszy uprzednio analizę druku pod kątem wymogów formalnych, jak i co do treści, wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego. Wypada odnotować, że w repertorium Wydziału I tutejszego Sądu zarejestrowano łącznie sześć skarg B. T.. Wpis sądowy w każdej z tych spraw stanowi kwotę 100 zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata uzależnione jest od wykazania, że wnioskujący nie będzie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Przy czym słowo "wykaże", użyte w treści art. 246 P.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158). Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, LEX nr 1069777). Referendarz sądowy, korzystając z uprawnienia płynącego z art. 255 P.p.s.a., zmierzał w tej sprawie do uzupełnienia wniosku o dodatkowe informacje, wszak dane zawarte w druku PPF były niewystarczające do rzetelnej oceny sytuacji finansowej skarżącej. Obszerne wezwanie z dnia 27 stycznia 2017 r. pozostało ostatecznie bez odpowiedzi, a więc termin do uzupełnienia wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 7 lutego 2017 r. W konsekwencji należy przyjąć, że wniosek skarżącej jest obarczony mankamentami dowodowymi, które nie pozwoliły przyznać prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Tytułem wyjaśnienia trzeba odnotować, że próbowano ustalić w tej sprawie jaki jest rzeczywisty stan osobowy gospodarstwa domowego wnioskującej. Referendarz próbował tym samym zweryfikować oświadczenie skarżącej o tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wyłącznie z matką. Co więcej, odpowiadając na wezwanie referendarza, skarżąca miała możliwość wykazania nie tylko dochodów jej gospodarstwa domowego, ale posiadała również sposobność by udokumentować wszelkie jego obciążenia. W szczególności w treści wezwania zwrócono uwagę na deklarowane przez skarżącą obciążenia debetowe i kredytowe. Wszystkie podniesione wyżej okoliczności są kluczowe dla rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy, wszak do poznania rzeczywistej zdolności płatniczej skarżącej konieczna byłaby rekonstrukcja jego budżetu domowego, a więc zestawienie wpływów, kosztów i posiadanych zasobów. Dopiero wówczas można byłoby stwierdzić, jakimi środkami skarżąca dysponuje i ocenić, czy pozwalają one na poniesienie kosztów postępowania. W braku tych ustaleń nie jest natomiast możliwe uznanie, że skarżąca zasługuje na przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ustalenia te są konieczne jeszcze z jednego powodu, albowiem wpis sądowy od skargi został w tym przypadku ustalony na najniższym poziomie, jaki przewiduje procedura przed sądem administracyjnym. Niewykonanie wezwania nie pozwala więc uwzględnić wniosku, pozostawiając bez wyjaśnienia wiele wątpliwości, które zrodziły się w toku analizy wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wniosku nie można rozpoznać merytorycznie, lecz trzeba pozostawić go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OZ 842/05, LEX nr 164157). Mając na uwadze całość poczynionych wyżej uwag, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.