I SA/Gl 1642/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D., L. D. i T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] do [...], [...] do [...] w przedmiocie zastawu skarbowego w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika, będącego adwokatem, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że przesyłka polecona z dnia 24 marca 2015 r. zawierająca m.in. odpis wyroku z dnia 2 września 2014 r. wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na skutek zgłoszonego żądania, została awizowana w dniach 27 marca 2015 r. i 7 kwietnia 2015 r., a następnie wydana T. D., jako skarżącemu i pełnomocnikowi pozostałych skarżących, w dniu 14 kwietnia 2015 r. Sąd wyjaśnił, że skoro przesyłka ta była awizowana, to jej doręczenie zgodnie z regułą zawartą w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 10 kwietnia 2015 r. Wobec tego trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej upłynął z dniem 11 maja 2015 r. Skarga kasacyjna została natomiast złożona osobiście w dniu 13 maja 2015 r., a zatem już po upływie terminu do dokonania tej czynności. Przesyłka polecona skierowana do pełnomocnika strony skarżącej, zawierająca odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem, została doręczona w dniu 3 lipca 2015 r. W dniu 10 lipca 2015 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek z tego samego dnia o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W obszernym uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że T. D. nie otrzymał powiadomienia z dnia 27 marca 2015 r. o pozostawieniu w placówce pocztowej jakiejkolwiek przesyłki. Otrzymał on jedynie do oddawczej skrzynki pocztowej w dniu 7 kwietnia 2015 r. powiadomienie o zdeponowaniu w placówce pocztowej przesyłki poleconej, której termin odbioru określono na dzień 14 kwietnia 2015 r. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej pracownik Poczty Polskiej S.A., dokonujący powtórnego powiadomienia, powinien na tym powiadomieniu zamieścić datę odpowiadającą czternastodniowemu terminowi od dnia "rzekomego" dostarczenia pierwszego powiadomienia do skrzynki pocztowej adresata. Na poparcie swego stanowiska pełnomocnik strony skarżącej przywołał orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach m.in.: I GZ 504/13, I SA/GI 1631/13, II FSK 2472/11, I GSK 180/12. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej "skarżący działali w dobrej wierze, przyjmując, iż doręczenie odpisu wyroku z dnia 02.09.2014 r. nastąpiło dopiero w dniu 14.04.2015 r. i od tegoż dnia biegnie trzydziestodniowy termin na ewentualne wniesienie środka odwoławczego". Podkreślił, że nie mieli oni możliwości terminowego dokonania czynności zmierzającej do obrony ich praw na skutek okoliczności od nich niezależnych, którym nie mogli zapobiec. Do wniosku załączono m.in. skargę na działanie placówki pocztowej. Następnie pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił w terminie braki formalne powyższego wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa). Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez pełnomocnika strony skarżącej przyczyna uchybienia terminu - niewiedza co do rzeczywistego początku biegu terminu w związku z zastosowaniem trybu doręczenia zastępczego - ustała z chwilą doręczenia mu odpisu postanowienia z dnia 24 czerwca 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, czyli w dniu 3 lipca 2015 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 10 lipca 2015 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Przechodząc zatem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowiskiem przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl., zob. też B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219). W ocenie Sądu pełnomocnik strony skarżącej uprawdopodobnił, że niemożność terminowego złożenia skargi kasacyjnej zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych. Niewątpliwie bowiem wskazana przeszkoda, polegająca na nieprawidłowym wydaniu przesyłki zawierającej odpis wyroku z dnia 2 września 2014 r. wraz z uzasadnieniem, była całkowicie od skarżącego, będącego jednocześnie pełnomocnikiem pozostałych skarżących, niezależna i nie mógł on jej w żaden sposób zapobiec. Oczywistym przy tym jest, że przeszkoda ta utrudniła pełnomocnikowi strony skarżącej dochowanie terminu. Miał on prawo pozostawać w błędnym przekonaniu, że dzień rzeczywistego wydania przesyłki stanowi zarazem dzień jej doręczenia. W konsekwencji uchybienie procesowe, którego się dopuścił nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez niego. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.